92. ฤาอีกไม่นาน "ผืนนาไทย จะกลายเป็นของต่างชาติ" ด้วยผลจาก AFTA

44444

true <h5>1 มกราคม 2553 วันเริ่มต้นบังคับใช้ข้อตกลงการค้าเสรีอาเซียน</h5> <h5>อย่างสมบูรณ์สำหรับ 6 ประเทศ ได้แก่ ไทย มาเลเซีย บรูไน ฟิลิปปินส์</h5> <h5>อินโดนีเซีย และสิงคโปร์ (กลุ่มสมาชิกเดิม)</h5> <h5>ให้ลดภาษีนำเข้า-ส่งออกระหว่างกันเป็น 0% (นั่นหมายถึงการยกเลิกกำแพงภาษี)</h5> <h5>และอีก 4 ประเทศ ได้แก่ เวียตนาม ลาว เขมร และพม่า</h5> <h5>จะทยอยลดกำแพงภาษีให้เป็น 0% ภายในปี 2558 (เนื่องจากเป็นสมาชิกที่เข้ามาภายหลัง) มีสินค้ากว่า 8000 รายการที่อยู่ในเกณฑ์นี้ ทั้งสินค้าเกษตร อุปโภคบริโภค </h5> <h6>อุตสาหกรรม และอื่นๆ  </h6>   <h6>แน่นอนว่า AFTA ให้ทั้งผลบวกและผลลบต่อสังคมไทย </h6> <h6>แต่คำถามน่าจะอยู่ที่ว่า ใครได้ผลบวก และใครต้องรับผลลบ </h6> <h6>จากเครื่องมือของทุนนิยม เสรีนิยม ตัวนี้ </h6> <h6>ตอบได้ไม่ยากใช่ไหม???</h6> <h6> </h6> <h6>แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ AFTA ครั้งนี้ได้ส่งผลกระทบต่อสังคมเกษตรไทย</h6> <h6>อย่างน่าเป็นห่วง คือ </h6> <h6>การเปิดเสรีการลงทุนทางการเกษตร ตามข้อตกลง AFTA นี้ด้วย 3 สาขา ได้แก่</h6> <h6>หนึ่ง. การลงทุนทำกิจการเพาะขยายหรือปรับปรุงพันธุ์พืช</h6> <h6>สอง. การลงทุนทำกิจการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ</h6> <h6>สาม. การลงทุนทำกิจการป่าไม้จากป่าปลูก</h6> <h6>โดยการเปิดเสรีครั้งนี้ อนุญาตให้ต่างชาติสามารถเข้ามาลงทุน</h6> <h6>และถือหุ้นใหญ่ในกิจการทั้งสามประเภทได้ ตั้งแต่ 1 มค.53 เป็นต้นไป</h6> <h6> </h6> <h6>การเปิดเสรีการลงทุนครั้งนี้ ได้เปิดทางให้นักลงทุนต่างชาติทั้งในระดับอาเซียน</h6> <h6>และบรรษัทข้ามชาติที่ลงทุนในอาเซียนอยู่แล้ว เข้ามาลงทุนในไทยได้ด้วย</h6> <h6>นี่จะเป็นการเปิดโอกาสให้ "ทุนใหญ่" เข้ามาครอบครองที่ดินทำการเกษตร</h6> <h6>ได้ง่ายขึ้นในการลงทุนกิจการทั้งสามประเภท</h6> <h6>อีกทั้งยังเปิดช่องให้ "ทุนใหญ่" "บรรษัทข้ามชาติ" เข้ามาถือครองสิทธิ</h6> <h6>เหนือพันธุ์พืชต่างๆ ในประเทศไทยได้ง่ายขึ้น </h6> <h6> </h6> <h6>เมื่อทุนใหญ่ถาโถมเข้ามาได้อย่างอิสระเสรีเช่นนี้แล้ว </h6> <h6>เกษตรกรรายเล็กรายน้อย ประมงพื้นบ้าน และชาวบ้านป่าธรรมดาๆ</h6> <h6>จะต่อกรกับทุนใหญ่ นายทุนข้ามชาติ บรรษัทข้ามทวีป เหล่านี้ได้อย่างไร</h6> <h6>คงไม่ต่างอะไรกับร้านค้าปลีกรายย่อยของไทย</h6> <h6>ที่ต้องล่มสลายไปเมื่อมี ห้างสรรพสินค้า ซุปเปอร์มาร์เก็ต ของทุนใหญ่</h6> <h6>เข้ามาถล่มเมืองไทยอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้</h6> <h6> </h6> <h6>ความน่าเป็นห่วงเรื่องของ การแย่งชิงทรัพยากรธรรมชาติ</h6> <h6>สมบัติที่อยู่ในผืนแผ่นดินไทย อยู่ในป่าของไทย อยู่ในน้ำของไทย</h6> <h6>จะถูกกวาดต้อนไปอยู่ในสิทธิของต่างชาติได้อย่างง่ายดาย</h6> <h6>ด้วยการทุ่มทุนลงมากว้านซื้อได้อย่างไม่มีกำแพงกฎหมายกีดกัน</h6> <h6>รัฐกลับกลายเป็นเครื่องมือของนักลงทุนต่างชาติ</h6> <h6>ในการเปิดช่อง ออกระเบียบ เพื่อเอื้อให้เกิดการระดมทุนเข้าสู่ประเทศ</h6> <h6>โดยหวังความเติบโตทางเศรษฐกิจ เพื่อชี้วัดความเจริญ</h6> <h6>จนอาจเพิกเฉยต่อผลกระทบที่จะเกิดขึ้นมากมายในอนาคต</h6> <h6> </h6> <h6>ความเข้มแข็งของสังคมเกษตรในแถบอาเซียนในอดีต </h6> <h6>เกิดขึ้นจาก การกระจายการถือครองที่ดินทางการเกษตร </h6> <h6>อยู่ในมือของชาวนารายย่อยๆ จำนวนมาก</h6> <h6>ไม่ได้ตกอยู่ในมือของนายทุนขนาดใหญ่ ที่อยู่ในรูปของระบบฟาร์ม</h6> <h6>เช่นในสังคมตะวันตก</h6> <h6>ดังนั้น ผลผลิตทางการเกษตรของเราจึงไม่ตกอยู่ในมือที่ผูกขาดของนายทุน</h6> <h6> </h6> <h6>แต่ถ้าเราไม่มีภูมิคุ้มกันการรุกรานของทุนต่างชาติ (รวมไปถึงทุนใหญ่ในประเทศ)</h6> <h6>แถมยังมีเครื่องอำนวยความสะดวกให้เขาเข้าถึงทรัพยากรของเราได้อย่างง่ายดาย</h6> <h6>อีกหน่อย เราคงได้เห็น "ชาวนารับจ้าง" ในขณะที่ "ต่างชาติเป็นเจ้าของ"</h6> <h6>ผืนนา ผืนน้ำ และผืนป่า ของบ้านของเราเอง</h6> <h6>หากรัฐยังเพิกเฉย หรือมองไม่เห็นปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต</h6> <h6>สำหรับสังคมเกษตรของบ้านเรา.</h6> <h6> </h6> <h6>หยิบภาพท้องนา...ที่วันนี้ยังเป็นของเรา </h6> <h6>แต่พรุ่งนี้ ยังไม่รู้ว่าจะเป็นของใคร</h6> <h6>มาฝาก.</h6>   <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/DSCF5053b.JPG" border="0" /> <h5>ท้องนาสวยงาม...ณ วันนี้ ยังเป็นของชาวนาไทย</h5>   <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/DSC_0203b.JPG" border="0" /> <h5>นาไทย...ปลูกข้าวไร่บนภูเขา</h5>   <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/DSCF4994b.JPG" border="0" /> <h5>นาไทย...ในที่ราบลุ่ม</h5>   <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/DSCF5254b.JPG" border="0" /> <h5>พันธุ์ข้าวไทย...ปลูกโดยคนไทย</h5>   <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/IMG_4315b.JPG" border="0" /> <h5>ฤาตะวันขึ้นครั้งใหม่ จะไม่ใช่ นาไทย อย่างที่เคย.</h5> <h5> </h5> <h5>.......................</h5> <h5>pis.ratana บันทึก.</h5> <h5>10 มค.53</h5>

2010-01-10T21:06:44+07:00

false 326681

2010-01-14T21:37:15+07:00

false

2010-01-10T21:31:40+07:00

92. ฤาอีกไม่นาน "ผืนนาไทย จะกลายเป็นของต่างชาติ" ด้วยผลจาก AFTA

44444

true <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/551000007745101b.jpg" border="0" width="210" height="162" />  เกษตรกรรายย่อยและเศรษฐกิจพอเพียง โดย นิธิ เอียวศรีวงศ์ (โดย มติชน วัน จันทร์ ที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2551 หน้า 6)  ...................... สัญญาณว่าโลกอาจขาดแคลนอาหารเกิดขึ้นจากสามปัจจัย หนึ่งพื้นที่ซึ่งเคยใช้ปลูกพืชอาหารถูกเปลี่ยนไปปลูกพืชพลังงาน และสองภาวะโลกร้อน ซึ่งทำให้ผลผลิตในบางเขตลดลง และในระยะยาว การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอาจเป็นผลให้พื้นที่เพาะปลูก ต้องย้ายจากที่เดิมไปสู่ที่ใหม่ ซึ่งต้องลงทุน (ในทุกความหมาย) เพิ่มขึ้นอย่างมโหฬาร และสามประชากรโลกเพิ่มขึ้น   ราคาข้าวอาจไม่แพงเท่ากับที่ผ่านมา เพราะความขาดแคลนข้าวเกิดขึ้นจากภัยพิบัติทางธรรมชาติเฉพาะถิ่นเท่านั้น แต่ราคาข้าวก็จะไม่ถูกเหมือนเก่าอีกแล้ว เพราะวัสดุอาหารนั้นดึงและกดราคากันอยู่ตลอดเวลา หากข้าวสาลีและข้าวโพดขาดแคลน ก็จะดึงราคาข้าวให้สูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  และอย่างน้อยข้าวโพดน่าจะผลิตได้ไม่พอสำหรับอาหารคนและสัตว์ต่อไปอีกนานพอสมควร   สัญญาณอาหารขาดแคลน เป็นความวิตกห่วงใยขององค์กรระหว่างประเทศ และเป็นพลังใจให้แก่คำขวัญ ยุ้งฉางของโลก ในเมืองไทย (ผมไม่ชอบคำว่า ครัวของโลก เพราะครัวไม่จำเป็นต้องมีวัสดุอาหารเอง หากหาซื้อจากแหล่งอื่นๆ ได้เสมอ ตราบเท่าที่พ่อครัวมีฝีมือ) นักธุรกิจอาหารข้ามชาติออกมาเสนอวิสัยทัศน์ที่เรืองรองด้านเศรษฐกิจแก่ผู้คน ในภาวะน้ำมันแพงและเงินเฟ้อ... เราจะไปรอดอย่างดี ถ้าธุรกิจอาหารข้ามชาติทำกำไรได้มากกว่านี้   อย่างไรก็ตาม... ในความเป็นจริง สัญญาณขาดแคลนอาหารได้เกิดขึ้นในโลกมานานแล้ว มีผู้คนนับเป็นร้อยล้านทั่วโลกที่ไม่เคยเข้านอนด้วยท้องที่อิ่มเลย (เพิ่มเป็นกว่าพันล้านคน เพราะเงินเฟ้อและราคาพลังงานกับอาหารที่สูงขึ้น) แม้แต่ในเมืองไทยซึ่งเป็น ยุ้งฉางของโลก ก็มีเด็กขาดสารอาหารเกือบล้านคน แต่สัญญาณนี้ไม่กระเทือนผู้คนและองค์กรระหว่างประเทศพอที่จะออกมาโวยวาย ไม่ใช่เพราะตัวเลขนั้นเล็กเกินกว่าที่จะไปวิตกห่วงใย แต่เพราะตัวเลขนั้นประกอบด้วยคนที่ถูกกีดกันไปอยู่ชายขอบ ทั้งในโลกและในสังคมของเขาเองต่างหาก   การที่คนจำนวนมากเข้าไม่ถึงอาหาร ก็เพราะเกษตรกรรมในหลายประเทศ ถูกกำกับควบคุมโดยอุตสาหกรรมอาหารข้ามชาติขนาดใหญ่ การผลิตกระทำในเชิงพาณิชย์อย่างเข้มข้น บริษัทข้ามชาติทำกำไรจากการขายอาหารไปยังตลาดที่มีกำลังซื้อ ไม่ใช่ตลาดที่ขาดแคลนอาหาร (ซึ่งให้กำไรน้อยกว่ามาก) ซ้ำร้ายการอุดหนุนพืชผลการเกษตรของประเทศอุตสาหกรรมก้าวหน้า ตัดโอกาสเกษตรกรรายย่อยในประเทศที่ขาดแคลนอาหารในการผลิตเพื่อบริโภคภายใน ยิ่งพืชอาหารถูกจัดการโดยบริษัทข้ามชาติ เพื่อทำกำไรกันอย่างมโหฬารมากขึ้นเท่าไร อาหารก็จะยิ่งขาดแคลนมากเท่านั้น   แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ส่วนใหญ่ของอาหารที่เลี้ยงพลโลกอยู่ในวันนี้ ก็มาจากการผลิตของเกษตรกรรายย่อย มากกว่าการผลิตเชิงพาณิชย์อย่างเข้มข้นภายใต้กำกับของบริษัทข้ามชาติ แม้เกษตรกรรายย่อยต่างถือครองที่ดินขนาดเล็กก็ตาม   องค์การอาหารและเกษตรของสหประชาชาติประเมินว่า  ในซีเรีย เกษตรกรถือครองและใช้ที่ดินเฉลี่ยครอบครัวละ 0.5 เฮคแตร์ (3 ไร่) เท่านั้น ในเมกซิโก 18 ไร่ ในเปรู 36 ไร่ ในอินเดียน้อยกว่า 6 ไร่ และในเนปาล น้อยกว่า 12 ไร่  ส่วนใหญ่ของอาหารในประเทศเหล่านั้น มาจากไร่นาขนาดเล็กเหล่านี้   และดังที่กล่าวแล้วว่า บริษัทเกษตรข้ามชาติไม่ได้มุ่งผลิตอาหารเท่ากับมุ่งกำไร ฉะนั้นอาหารจึงถูกส่งเลยปากของท้องที่หิวโหย ไปสู่ปากที่มีเงินในกระเป๋า แต่ท้องอิ่ม   ประเทศที่มีเงินในกระเป๋าซึ่งเป็นตลาดเป้าหมายของบริษัทยักษ์ใหญ่เกษตรข้ามชาติ มีอาหารเหลือเฟือจนต้องทิ้งและทำลายไปวันละมากๆ ไม่นานมานี้มีข่าวในทีวีว่า ที่เมืองอังกฤษ มีชายสองคนทดลองหากินกับอาหารในถังขยะ  และพบว่าเขาสามารถมีชีวิตอยู่รอดได้อย่างสบาย โดยเลือกเก็บเฉพาะอาหารที่ยังไม่เสีย และไม่เปรอะเปื้อนสกปรกมาบริโภค (เช่น น้ำผลไม้ในกล่องที่ยังไม่ได้เปิด) ปรากฏว่าอาหารในลักษณะดังกล่าวมีในถังขยะของอังกฤษเป็นปริมาณมาก สามารถเลี้ยงผู้คนได้จำนวนไพศาลทีเดียว   พูดอย่างตรงไปตรงมาก็คือ หากอาหารถูกผลิตโดยเกษตรกรรายย่อย หากการจัดการผลิตและกระจายอาหารในโลกของเราเอื้อต่อการผลิตของเขา โลกจะไม่ขาดแคลนอาหาร ...โลกจะไม่ขาดแคลนอาหารอย่างน้อยก็ในปัจจุบัน  แม้ในอนาคต การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศก็ตาม การเปลี่ยนแหล่งพลังงานก็ตาม หรือแม้แต่การเพิ่มประชากรก็ตาม หากการผลิตยังอยู่ในมือเกษตรกรรายย่อย ก็เป็นไปได้ว่าเขาสามารถปรับตัวรับกับความเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างมีผลิตภาพสูงสุดอยู่นั่นเอง   เพราะในบรรยากาศทางเศรษฐกิจที่เอื้ออำนวย เช่น ราคาพืชผลที่ยุติธรรม คงไม่มีใครสามารถทะนุถนอมทั้งผลผลิตและทรัพยากรธรรมชาติในไร่นา ได้ดีไปกว่าเกษตรกรรายย่อยซึ่งเป็นเจ้าของไร่นาของตนเอง   ในประเทศไทย เกษตรกรรายย่อยกำลังอันตรธานไป แม้ว่ารัฐธรรมนูญของเราบังคับให้รัฐดำเนินการทางเศรษฐกิจในลักษณะเศรษฐกิจพอเพียงก็ตาม ทั้งนี้ เพราะไม่มีเงื่อนไขด้านอื่น นอกจากด้านอุดมการณ์ ที่จะช่วยให้เกษตรกรรายย่อยสามารถผลิตในเศรษฐกิจพอเพียงได้   นอกเหนือจากด้านอุดมการณ์ซึ่งเป็นเรื่องอัตวิสัยแล้ว เศรษฐกิจพอเพียงยังต้องการปัจจัยที่เป็นภววิสัยภายนอกอีกหลายอย่าง และสามอย่างต่อไปนี้ขาดไม่ได้เลย   ประการแรก เศรษฐกิจพอเพียงเป็นไปได้ในสภาพสิ่งแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์ระดับหนึ่ง การปล่อยให้นิคมอุตสาหกรรม, โรงงาน, แหล่งท่องเที่ยว, เมือง และเขื่อน ทำลายสิ่งแวดล้อมที่เอื้อในการผลิตของเศรษฐกิจพอเพียงโดยไม่บันยะบันยังเช่นนี้ เศรษฐกิจพอเพียงก็จะเป็นเพียงอุดมการณ์ตลอดไป   ประการที่สอง เศรษฐกิจพอเพียงต้องการตลาดทางเลือกที่เป็นธรรม แม้ว่าเกษตรกรผลิตเพื่อเลี้ยงตนเองก่อน แต่ไม่ได้หมายความว่า เขาอาจอยู่ได้โดยไม่ต้องการตลาดเลย แต่ตลาดที่มุ่งจะกดราคาพืชผลเพื่อป้อนให้แก่ผู้บริโภค ที่ไม่ห่วงใยทั้งสุขภาพของตนเอง และสุขภาพของสิ่งแวดล้อมเช่นนี้ เศรษฐกิจพอเพียงก็อาจเป็นไปได้แก่คนจำนวนน้อยนิดเดียวเท่านั้น เกษตรกรส่วนใหญ่ซึ่งควรได้เป็นเจ้าของไร่นาของตนเอง ไม่สามารถปฏิบัติการด้วยเศรษฐกิจพอเพียงได้   ประการที่สาม เศรษฐกิจพอเพียงต้องการความรู้ในการผลิตเช่นเดียวกับเศรษฐกิจทุนนิยม ความรู้ดังกล่าวกำลังหายไปหรือไม่ถูกสร้างเสริมขึ้นใหม่ อีกทั้งไม่เป็นส่วนหนึ่งในการศึกษาทั้งแบบที่เป็นและไม่เป็นทางการ หนทางไปสู่เศรษฐกิจพอเพียงของเกษตรกรรายย่อยจึงวกวน กว่าจะบรรลุได้ เกินกว่าที่ส่วนใหญ่ของเกษตรกรพร้อมจะเข้าไปเสี่ยง   คำถามก็คือ รัฐที่อ้างว่าส่งเสริมเศรษฐกิจพอเพียง ได้ทำอะไรเพื่อสร้างเงื่อนไขเหล่านี้ ให้เศรษฐกิจพอเพียงเป็นไปได้บ้าง?   เมื่อเกษตรกรรายย่อยในประเทศไทยล้มหายตายจากไปจนเกือบหมด แม้ประเทศไทยอาจส่งออกข้าวได้มากที่สุดในโลก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีภาวะขาดแคลนอาหารในเมืองไทย ยิ่งการผลิตตกอยู่ภายใต้การกำกับของบริษัทเกษตรข้ามชาติมากเท่าไร อาหารจะถูกส่งเลยปากของท้องคนไทยที่หิวโหยออกไป ดังภาวะข้าวยากหมากแพงที่เราเผชิญในต้นปีนี้ชี้ให้เห็นว่า มีคนไทยจำนวนเพิ่มมากขึ้นที่เข้าไม่ถึงอาหารในปริมาณที่เพียงพอในแต่ละวัน   หลักประกันมิให้ภาวะขาดแคลนอาหารเกิดในเมืองไทย คือหันมาทำนุบำรุงและปลูกสร้างเกษตรกรรายย่อยให้มาก ไม่ใช่โดยการโฆษณาเศรษฐกิจพอเพียง แต่โดยการทำให้เงื่อนไขทางภววิสัยที่เป็นจริงเกิดขึ้นและดำรงอยู่ เพื่อให้เศรษฐกิจพอเพียงเป็นไปได้นอกลมปาก   ................. อ่านเพื่อการใคร่ครวญ และตั้งคำถามกับสิ่งที่เคยรู้ และเคยพบเห็น เพื่อให้เกิดความหลากหลายของความคิด.

2009-09-17T21:00:05+07:00

false 298517

2009-09-24T19:37:07+07:00

false

2009-09-27T15:48:37+07:00

79.ความคิดของนิธิ ว่าด้วย เกษตรกรรายย่อยกับเศรษฐกิจพอเพียง

44444

true อ่านงาน อ.นิธิ เอียวศรีวงศ์ เรื่องนี้แล้ว น่าสนใจทีเดียว เพื่อให้เราไม่ตกอยู่ในหลุมพลางของทุนนิยม เสรีนิยม มากเกินไป จนมองไม่เห็นความเอารัดเอาเปรียบของระบบใหญ่ ที่หากินกับผู้ที่ด้อยกว่าในสังคม จึงนำมาร่วมเผยแพร่ เพื่อความรู้ และความรอบรู้ของผู้คนในสังคมไทยค่ะ <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/nithia.jpg" border="0" width="278" height="234" /> ขโมยและขมายในทรัพย์สินทางปัญญา ระบบเศรษฐกิจของโลกปัจจุบันทำให้สิ่งที่เรียกกันว่า "ทรัพย์สินทางปัญญา" ทำเงินได้มโหฬาร หากสามารถสร้างระบอบ (regime) กรรมสิทธิ์ที่ครอบคลุมไปได้ทั่วโลก โดยอาศัยกลไกหลายอย่าง มหาอำนาจได้สถาปนาระบอบกรรมสิทธิ์นี้ขึ้น ผ่านองค์กรระหว่างประเทศ, กระบวนการยุติธรรมระหว่างประเทศ, และสนธิสัญญาทวิภาคี-พหุภาคีกับประเทศต่างๆ หลายฉบับ เพื่อเป็นหลักประกันว่า จะสามารถหากำไรจากทรัพย์สินทางปัญญาของตน ได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ และอย่างมั่นคงยืนนาน ระบอบกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญานี้ ไม่ใช่ระบอบที่เป็นธรรมแก่ทุกฝ่ายนัก นอกจากทรัพย์สินทางปัญญามีลักษณะแตกต่างจากทรัพย์สินประเภทอื่น ตรงที่การหวงกรรมสิทธิ์อาจเป็นผลให้เกิดความเสื่อมโทรม ด้านสุขภาพและชีวิตของคนอื่นได้มาก (เช่น กรรมสิทธิ์ของสูตรยารักษาโรค) ระบอบกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญายังเปิดให้มีการละเมิดสิทธิพื้นฐาน ของผู้คนได้อีกมากด้วย อย่างน้อยมีสิทธิพื้นฐาน 5 ประการ ที่ระบอบกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญาซึ่งใช้อยู่ในปัจจุบัน ล่วงละเมิดอยู่เป็นประจำ 1/ ที่มนุษย์อยู่รอดมาได้ถึงทุกวันนี้ ก็ต้องอาศัยทรัพย์สินทางปัญญา ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ทรัพย์สินส่วนนี้เป็นทรัพย์สินสาธารณะ กล่าวคือไม่มีบุคคลใดไปขึ้นทะเบียนถือกรรมสิทธิ์ส่วนตัว ในทุกท้องถิ่นทั่วโลก ล้วนอุดมด้วยทรัพย์สินทางปัญญาที่เป็นสาธารณะเช่นนี้ ระบอบกรรมสิทธิ์ที่สถาปนากันขึ้น ทำให้เกิดความพยายามของธุรกิจที่จะเข้าไป ถือครองกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญาที่เป็นสาธารณะเหล่านี้ โดยอาศัยรูปแบบต่างๆ ทั้งที่ใช้หรือไม่ได้ใช้วิทยาการสมัยใหม่เข้าไปกระทำ ต่อทรัพย์สินดังกล่าว เช่น พันธุ์พืช, พันธุ์สัตว์, เทคนิควิธี, หรือแม้แต่ผลิตภัณฑ์ ที่ชาวบ้านหรือชาวพื้นเมืองใช้กันมาหลายชั่วคน หากระบอบกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญา เปิดให้ธุรกิจทำเช่นนี้ได้กว้างขวางมากขึ้นไปเรื่อยๆ ในที่สุด การดำรงชีวิตตามปกติสุขของผู้คนทั้งโลก จะต้องซื้อหาไปทุกย่างก้าว ก่อให้เกิดความเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า 2/ ระบอบทรัพย์สินทางปัญญาที่มหาอำนาจสถาปนาขึ้น เปิดโอกาสอย่างกว้างขวางให้เกิดการกีดกันการพัฒนาตัวทรัพย์สินทางปัญญา เพราะการปิดกั้นหรือหวงห้ามกระบวนการผลิตบางอย่าง ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถพัฒนาผลิตภัณฑ์นั้นให้ดีขึ้นได้ ตัวอย่างที่เห็นชัดคือการปิดบังหวงห้าม source code ของระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถปรับปรุงระบบปฏิบัติการให้มีประสิทธิภาพดีขึ้นได้ ต้องปล่อยให้ผู้ถือครองกรรมสิทธิ์หากินกับระบบของตนเองจนได้กำไรคุ้มแล้ว จึงจะพัฒนาเองเป็นระบบใหม่อีกระบบหนึ่ง และก็หวงห้ามไว้ตามเดิม ในขณะที่ระบบปฏิบัติการซึ่งเปิดให้เป็นสมบัติสาธารณะ (open source) กลับสามารถพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว เพราะมีผู้มองเห็นข้อบกพร่องของระบบ และสามารถพัฒนาให้เอาชนะข้อบกพร่องนั้นไปได้เรื่อยๆ รวมทั้งสามารถใช้ข้ามระบบกันได้ ในขณะที่ระบบปฏิบัติการแบบปิด ย่อมกีดกันไม่ให้มีการใช้ข้ามระบบ เพื่อหวงตลาดไว้ในมือของตนเองตลอดไป 3/ นอกจากการกีดกันโดยปิดบังหวงห้ามกระบวนการผลิตแล้ว บริษัทยักษ์ใหญ่ยังสามารถใช้เงินลงทุนมหาศาลที่ตนมีอยู่เพื่อกีดกันทางสังคม ป้องกันมิให้ลูกค้ามีทางเลือกอื่นมากไปกว่าตกเป็นทาสของบริษัทตลอดไป หลายปีมาแล้ว หน่วยงานที่เกี่ยวกับไอซีทีในเมืองไทย พยายามพัฒนาระบบปฏิบัติการเปิด เพื่อให้เหมาะและใช้ได้ดีกับภาษาไทย และรองรับโปรแกรมที่คนไทยอาจคิดขึ้นเองในอนาคต ในเวลาต่อมาบริษัทยักษ์ใหญ่ก็ใช้วิธีให้ทุน ในรูปของความช่วยเหลือ ทั้งแก่หน่วยงานนั้น และแก่มหาวิทยาลัยที่สอนด้านคอมพิวเตอร์อย่างเต็มที่ ในบัดนี้ประเทศไทยอยู่ในฐานะยอมจำนนอย่างราบคาบต่อระบบปฏิบัติการ ของบริษัทยักษ์ใหญ่ไปแล้ว เพราะ "ความช่วยเหลือ" ซึ่งทั้งหน่วยงานและมหาวิทยาลัยไทยรับไปเต็มคราบ รัฐบาลของบริษัทที่ถือกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญา ยังสามารถใช้พลังทางการเมืองและเศรษฐกิจ กดดันการแสวงหาทางเลือกที่จำเป็นของโลกด้วย ดังเช่นการกดดันไทยหลังจากที่ไทยประกาศบังคับใช้สิทธิบัตรยาบางตัว หรือสั่งซื้อยาที่จำเป็นบางตัวจากประเทศที่ไม่ยอมรับระบอบกรรมสิทธิ์ ควรกล่าวด้วยว่า ส่วนหนึ่งของการหากำไรสูงสุดจากทรัพย์สินทางปัญญานั้น กระทำโดยการ "ผูกขาด" ในเชิงเทคนิค และมักทำอย่างซับซ้อนซ่อนเงื่อน สหภาพยุโรปมีคดีฟ้องร้องบริษัทซอฟต์แวร์ที่ "ผูกขาด" ในเชิงเทคนิคเช่นนี้หลายคดี เป็นผลให้บริษัทเหล่านั้นต้องเปิดให้มีการแข่งขันเสรี และถูกปรับเงินจำนวนมาก น่าสังเกตว่ากระทรวงและหน่วยงานด้านนี้ของไทยไม่เคยตั้งต้นเรื่องประเภทนี้ อันจะนำไปสู่คดีในศาลเลย 4/ บัดนี้ ธุรกิจที่หากินกับทรัพย์สินทางปัญญา กำลังละเมิดสิทธิพื้นฐานของผู้คนอีกอย่างหนึ่ง คือ สิทธิความเป็นส่วนตัวและสิทธิในเคหสถาน ในสหรัฐ หากบริษัทพบโดยการสอดแทรกเข้ามาเมื่อเวลาที่ผู้ใช้ต่ออินเตอร์เน็ตว่า ได้ละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาของตน ก็อาจขอกำลังเจ้าหน้าที่เข้าค้นและยึดเครื่องคอมพิวเตอร์ได้ทันที เช่นเดียวกับอำนาจที่เจ้าหน้าที่รัฐมีในการบุกเข้าตรวจค้นจับกุมยาเสพติด ไม่นานมานี้ก็ได้ยินนักการเมืองในฝ่ายบริหารของไทย เสนอให้อำนาจทำนองเดียวกันนี้แก่บริษัทและเจ้าหน้าที่ของรัฐอีกเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ในเมืองไทย เมื่อผู้บริโภคต่ออินเตอร์เน็ต บริษัทเจ้าของระบบปฏิบัติการก็อาจสอดแทรกเข้ามาตรวจสอบได้ว่า เครื่องคอมพิวเตอร์นั้นใช้ระบบปฏิบัติการที่ขโมยมาหรือไม่ หากพบว่ามีการละเมิด ก็อาจลงโปรแกรมเล็กๆ ลงไปในคอมพิวเตอร์ ซึ่งเป็นผลให้มีข้อความเตือนอยู่ตลอดเวลา หรือบางกรณีมีผลให้เครื่องทำงานช้าลง ตามท่าอากาศยานในยุโรป จะมีเจ้าหน้าที่จากบริษัทเครื่องอุปโภคดังๆ คอยตรวจดูว่า ผู้ใดใช้เสื้อผ้าหรือกระเป๋าที่เป็นของปลอมบ้าง หากพบ กฎหมายอนุญาตให้เจ้าหน้าที่บริษัทยึดสินค้าปลอมเหล่านี้เพื่อนำไปทำลายได้ทันที มีข้าวของในกระเป๋าเดินทางปลอมเท่าไร ก็ต้องเทออกมาบรรจุถุงพลาสติคหิ้วไปเอง การขโมยนั้นผิดแน่ แต่เพื่อป้องปรามการขโมย เราจำเป็นต้องสังเวยสิทธิพื้นฐานแค่ไหน สังคมจึงจะอยู่เป็นสุขได้ เช่นเดียวกับการมุสาก็ผิดแน่ เราจะเปิดโอกาสให้ตำรวจศีลธรรม เข้ามาจับโกหกเราในบ้านเรือนเมื่อไรก็ได้กระนั้นหรือ และนี่เป็นการลงโทษแก่ผู้รับซื้อของโจรที่เหมาะสมกับการกระทำผิดแล้วหรือ 5/ หลักการของสินค้าที่เป็นทรัพย์สินทางปัญญาบางอย่างนั้นประหลาดอยู่ กล่าวคือทรัพย์สินที่ซื้อไปนั้นสามารถใช้ได้เป็นส่วนตัวเท่านั้น จะเอาไปใช้ในเชิงพาณิชย์ไม่ได้ ฉะนั้นพี่เบิร์ดซึ่งมีความสุขในการร้องเพลงให้คนอื่นฟัง จึงไม่อาจแสวงหาความสุขได้ เมื่อดีเจเอาเพลงของพี่เบิร์ด ไปเปิดผ่านวิทยุให้คนได้ฟังกันมากๆ เพราะดีเจได้เงินจากการเปิดเพลง จึงต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้แก่บริษัทต้นสังกัดพี่เบิร์ด โดยหลักการทำนองเดียวกันนี้ เบรกรถยนต์ที่เรียกว่าเอบีเอสนั้น ก็เป็นสินค้าทรัพย์สินทางปัญญาเหมือนกัน หากใช้ในรถส่วนตัวก็สามารถเบรกได้ตามใจชอบ หากนำไปใช้ในรถโดยสาร คนขับจะเบรกแต่ละครั้งต้องคิดก่อนว่าคุ้มหรือไม่ เพราะทุกครั้งที่ใช้เบรกก็ต้องเสียค่าลิขสิทธิ์เหมือนกัน กรรมสิทธิ์ของทรัพย์สินนั้น ต้องมีที่สิ้นสุดที่ใดที่หนึ่ง จะหากินกับกรรมสิทธิ์นั้นชั่วฟ้าดินสลายไม่ได้ แต่ในบรรดาสินค้าทรัพย์สินทางปัญญาหลายต่อหลายอย่าง การแลกเปลี่ยนด้วยเงินไม่ทำให้กรรมสิทธิ์ของเจ้าของเดิมสิ้นสุดลง สินค้าเหล่านี้จึงไม่มีขาย มีแต่ให้เช่าตามเงื่อนไขเท่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลายปี รัฐบาลไทยมองปัญหาเรื่องทรัพย์สินทางปัญญาอย่างแคบมากๆ กล่าวคือจำเป็นต้องยอมรับระบอบกรรมสิทธิ์ที่มหาอำนาจสถาปนาเอาไว้ เพื่อป้องกันมิให้ถูกกีดกันทางการค้า ดังนั้นจึงพร้อมจะสังเวยทรัพย์สินของผู้บริโภคไทยส่วนใหญ่ เพื่อเอาไปบำเรอผู้ส่งออกซึ่งมักมีเสียงดังเสมอ ระบอบกรรมสิทธิ์นี้มีปัญหา และประเทศใหญ่ๆ บางประเทศ ก็หาได้ยอมรับระบอบนี้เต็มที่ไม่ เช่นจีนและอินเดียเป็นต้น ประเทศเล็กๆ อย่างไทยคงยากที่จะขัดขืนในขณะนี้ แต่รัฐบาลที่มองการณ์ไกล ต้องคิดวางแผนว่า เราจะร่วมกับประเทศอื่นๆ ในการปรับเปลี่ยนระบอบกรรมสิทธิ์นี้ให้เป็นธรรมแก่คนเล็กคนน้อยของโลก (ซึ่งรวมคนไทยด้วย) ได้อย่างไร และในท่ามกลางระบอบกรรมสิทธิ์ที่ไม่เป็นธรรมนี้ เราจะรักษาตัวให้เสียเปรียบน้อยลงได้อย่างไร การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญานั้นมีทั้งสองด้าน คือด้านขโมยและด้านขมาย รัฐมนตรีที่ขมีขมันในการปราบปรามการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญานั้น แสดงความเอาใจใส่ต่อหน้าที่การงานของตนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เมื่อไม่ได้ทำอะไรอื่นมากไปกว่ายกกำลังเที่ยวปราบปราม (เหมือนรัฐมนตรีที่มีสมญาว่า "ตู้เย็น" ในสมัยก่อน) ความขมีขมันนี้ก็แสดงความตื้นเขินต่อปัญหาที่เผชิญอยู่ไปพร้อมกัน .............. จาก มติชนรายวัน ประจำวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11419 หน้า 6.

2009-06-17T08:20:58+07:00

มติชนรายวัน ประจำวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11419 หน้า 6 false 268694

2009-07-01T20:25:12+07:00

false

2009-06-17T11:20:59+07:00

63.ขโมยและขมายในทรัพย์สินทางปัญญา: นิธิ เอียวศรีวงศ์

44444

true <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/pic1002.jpg" border="0" width="205" height="139" />  Bad Company Awards 2008 วารสาร ฉลาดซื้อ มูลนิธิเพื่อผู้บริโภค ร่วมกับสหพันธ์ผู้บริโภคสากล (Consumers International)   ประกาศผลรางวัลบริษัทยอดแย่ ประจำปี 2551 บริษัทที่ได้รางวัลดังกล่าวไปครองในปีนี้ ได้แก่   1. เทสโก้ ผู้สามารถสกัดกั้นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ได้ยอดเยี่ยม บริษัทฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากสื่อมวลชนไทย 3 คน เป็นเงินรวมกันถึง 34 ล้านเหรียญ (ประมาณ 1,200 ล้านบาท) จากการที่พวกเขาทั้งสามออกมาวิพากษ์วิจารณ์การเปิดสาขาเพิ่มขึ้นในประเทศไทย   2. เคลลอกส์ และเลโก้ สำหรับไอเดียกระฉูดที่ทำขนมหวานสำหรับเด็ก ออกมาในรูปแบบของตัวต่อพลาสติกที่เด็กๆ ทั่วโลกรู้จักกันดี ไม่ว่าพ่อแม่ที่ไหนๆ ในโลกก็คงไม่ต้องการให้ลูกตนเองเผลอรับประทานตัวต่อเลโก้เข้าไปเป็นแน่   3. ซัมซุง สำหรับการพยายามสร้างความหลากหลายให้กับธุรกิจตนเอง องค์กรผู้บริโภครับไม่ได้ที่บริษัทผลิตรถถังควบคู่ไปกับสินค้าอิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ ที่เรารู้จักกันดี อย่างโทรทัศน์และมือถือ แม้จะอ้างว่าเป็นการทำเพื่อนำสันติสุขมาสู่โลกก็ตาม   4. โตโยต้า สำหรับการสร้างภาพ จริงอยู่บริษัทผลิตรถรุ่นที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม แต่ในขณะเดียวกันก็ผลิตรถที่ปล่อยก๊าซคาร์บอนมอนออกไซด์ถึง 170 กรัม/กิโลเมตร แถมยังโฆษณาว่ารุ่นนี้แหละคือรถที่ธรรมชาติก็อยากเป็นเจ้าของ   5. อิไล ลิลลี่ ที่ระดมทำการตลาดเกินขนาด เพื่อขายยารักษาอาการหย่อนสมรรถภาพทางเพศ โดยไม่สนใจว่าโฆษณาของตนเองจะผิดกฎหมายหรือไม่ ................ คำอธิบายเพิ่มเติม Bad Company Awards 2008 เป็นรางวัลที่สหพันธ์ผู้บริโภคสากล ซึ่งมีสมาชิกเป็นองค์กรเพื่อผู้บริโภค 220 องค์กร ใน 115 ประเทศ โดยองค์กรสมาชิกและองค์กรภายนอก เป็นผู้เสนอชื่อของบริษัท ที่ตนเองคิดว่าเอาเปรียบ/หลอกลวงผู้บริโภคมากที่สุด คณะกรรมการซึ่งประกอบด้วยเลขาธิการสหพันธ์ผู้บริโภคสากลและผู้เชี่ยวชาญ จากองค์กรสมาชิกเป็นผู้คัดเลือกบริษัทที่ได้รับรางวัลดังกล่าว .................... ขอบคุณข้อมูลดีๆ จาก <a href="http://www.localtalk2004.com">www.localtalk2004.com</a>

2009-06-16T22:37:47+07:00

false 268656

false

2009-06-16T22:45:18+07:00

62.จัดอันดับ 5 บริษัทยอดแย่ของปี 2551: Bad Company Awards 2008

44444

true <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/pum001.jpg" border="0" /> หากย้อนกลับไป 17 ปีที่ผ่านมา "ปี 2535" มีเหตุการณ์สำคัญระดับประวัติศาสตร์สังคมไทย 2 เหตุการณ์ เหตุการณ์แรก...คนไทยทุกคนคงไม่ลืม "เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ" เหตุการณ์ที่สอง...13 มิถุนายน 2535 การตายของราชินีเพลงลูกทุ่ง "พุ่มพวง ดวงจันทร์" คำถามที่น่าหาคำตอบ??? "ทำไมคนในสังคมไทยจึงให้ความสำคัญกับการตายของพุ่มพวง ดวงจันทร์" ก่อนหน้านั้น... "ข่าวการเมือง...พฤษภาทมิฬ" เหตุการณ์ที่ชนชั้นกลางในเมืองลุกขึ้นมาล้มรัฐบาล ครั้งแรกของประวัติศาสตร์สังคม-การเมืองไทย หรือที่เราเรียกว่า "ม๊อบมือถือ" ได้เกิดขึ้น "พฤษภาทมิฬ" และการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเมื่อ 2535 กลายเป็นจุดรวมใจ ของชนชั้นกลางในเมืองหลวง...ที่ลุกขึ้นมาเรียกร้องประชาธิปไตยจากรัฐได้สำเร็จ ทำให้ข่าวนี้ขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์อย่างต่อเนื่อง...หลายๆ วัน หลายๆ คน ยอมรับได้ว่า "ข่าวพฤษภาทมิฬ" เป็นเรื่องใหญ่ และเกี่ยวข้องกับ คนไทยส่วนใหญ่...ควรที่จะเป็นข่าวที่เรียกความสนใจของคนได้ดี แต่...เมื่อ "พุ่มพวง ดวงจันทร์" เสียชีวิต ข่าวนี้กลับสามารถแย่งชิงพื้นที่พาดหัวข่าว และ สามารถยืนอยู่หน้าหนึ่งได้ติดต่อกันหลายสัปดาห์ คำถามที่น่าสนใจ คือ "ทำไม ข่าวการตายของพุ่มพวง" จึงได้รับความสำคัญ ไม่น้อย หรือบางทีอาจมากกว่า เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ??? สำหรับคนในสังคมไทยบางกลุ่ม ........ ในเมืองหลวง...ซึ่งประกอบไปด้วยชนชั้นกลางส่วนหนึ่ง ที่เป็นกลไกสำคัญในการชี้นำระบบสังคมและการเมืองไทย จนมีคำกล่าวว่า "คนต่างจังหวัดตั้งรัฐบาล  แต่คนกรุงเทพฯล้มรัฐบาลได้" แต่...อีกส่วนหนึ่ง ในเมืองหลวง...ยังประกอบไปด้วยผู้คนที่อพยพย้ายถิ่นมาจากต่างจังหวัด (ชนบท) เกษตรกร ที่พลัดที่นาคาที่ไร่... เข้ามาแสวงหาโชค/หางานทำในเมืองหลวง ขับแท็กซี่บ้าง เป็นกรรมกรใช้แรงงานบ้าง  รับจ้างในโรงงานบ้าง ความหวังที่จะผลักดันชีวิตให้ก้าวข้ามให้พ้นความยากจน "พุ่มพวง ดวงจันทร์" เด็กสาวชาวนาที่ยากจน และดิ้นรนเพื่อแสวงหาความรุ่งเรืองของชีวิต มีทั้งความเจ็บปวด ความอดทน การถูกเอารัดเอาเปรียบ และ ถูกทำให้กลายเป็น "สินค้า" จากคนที่อยู่แวดล้อมเธอ จนกระทั่ง... เธอกลายเป็น "ราชินีลูกทุ่งสาว" ที่ประสบความสำเร็จ (วัดจากรายได้และชื่อเสียง) จึงเปรียบเสมือน "ภาพสะท้อนแห่งความหวัง" ของคนชนบทจำนวนมาก ดังนั้น... ความสำเร็จของ "พุ่มพวง" มิใช่เป็นเรื่องราวของปัจเจก แต่ยังเป็นภาพตัวแทนความฝันของ ผู้คนที่มีพื้นเพ ที่มา เช่นเดียวกับพุ่มพวง เราจึงได้เห็น...คลื่นคนทั้ง สาวโรงงาน หนุ่มกรรมกร แรงงานรับจ้าง เกษตรกร ฯลฯ กลุ่มคนที่ร่วมความฝันเดียวกัน เข้าชมคอนเสริตของพุ่มพวง... อย่างคราคร่ำ และเมื่อ "พุ่มพวง ดวงจันทร์" เสียชีวิตลง จึงไม่ต่างจากการจากไปของ "ตัวแทนของภาพฝัน" คนที่เป็นดั่งญาติมิตร  คนร่วมอุดมการณ์  คนร่วมเส้นทางชีวิต  คนร่วมชะตากรรม ผู้คนจึงหลั่งไหลไปร่วมงานศพของเธอ...ด้วยความเสียใจ... เรื่องราวของ "พุ่มพวง" จึงเป็นดุจประวัติชีวิตของคนหลายๆ คนที่เข้ามา แสวงโชคในเมืองหลวง เมืองใหญ่ เมืองศิวิไล และกลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์สังคมไทย ที่ถูกอธิบายด้วย "ชีวิตของชนชั้นแรงงาน" ...... pis.ratana บันทึก 13 มิย.52 วันครบ 17 ปีของการตายของราชินีลูกทุ่ง "พุ่มพวง ดวงจันทร์" <object width="241" height="79" data="http://dc101.4shared.com/flash/flvplayer.swf" type="application/x-shockwave-flash"> <param name="flashvars" value="file=http://dc101.4shared.com/img/15887269/a29e9715/dlink__2Fdownload_2F15887269_2Fa29e9715_3Ftsid_3D20090613-105628-fea5aa59/preview.mp3&link=http://www.4shared.com/file/15887269/a29e9715/__-_.html&plugins=revolt-1&logo=http://dc101.4shared.com/images/logo.png&image=http://dc101.4shared.com/images/icons/misc/mp3_200x180.jpg" /> <param name="src" value="http://dc101.4shared.com/flash/flvplayer.swf" /> </object> โลกของผึ้ง โลกสุดสวย อันแสนกว้างไกล มวลพิษภัยดูมากมี แต่ชีวิต ในโลกทุกชีวี ยังต้องมีดิ้นรน ผึ้งน้อย ตัวหนึ่งนี้ ดิ้นหนีพิษภัยที่ผจญ ต้องทุกข์ ต้องทน เพื่อชีพตนและคนร่วมเดิน ผึ้งผกผิน บินลอยลิ่วเคว้ง เอาเสียงเพลงแลกเงิน ผึ้งก็หวัง แฟนผึ้งยังไม่เมิน ปล่อยผึ้งเดินที่สลัว ผึ้งได้กิน ใช่กินเพียงตัว ทางครอบครัวก็อิ่มกัน ผึ้งน้อย ตัวหนึ่งนี้ ดิ้นหนีพิษภัยที่ผจญ ต้องทุกข์ ต้องทน เพื่อชีพตนและคนร่วมเดิน ผึ้งผกผิน บินลอยลิ่วเคว้ง เอาเสียงเพลงแลกเงิน ผึ้งก็หวัง แฟนผึ้งยังไม่เมิน ปล่อยผึ้งเดินที่สลัว ผึ้งได้กิน ใช่กินเพียงตัว ทางครอบครัวก็อิ่มกัน

2009-06-13T21:24:40+07:00

false 267948

2009-08-21T14:05:12+07:00

false

2009-06-14T07:27:41+07:00

61.การตายของพุ่มพวงกับสังคมไทย เมื่อ 17 ปีก่อน

44444

true เรามักจะยินดีที่ได้ครองตำแหน่งสูงสุดในการจัด Rating อย่างนั้นอย่างนี้ แต่คราวนี้...คนไทยจะดีใจไหมหนอ... ที่ประเทศไทยครองตำแหน่ง "รองแชมป์แห่งการคอรัปชั่นของเอเชีย" ลองดูข้อมูลค่ะ <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/bank02.jpg" border="0" width="254" height="163" />   "เพิร์ค" (Perc) หรือ Political and Economic Risk Consultancy เสนอผลการสำรวจการคอรัปชั่นด้านเศรษฐกิจหรือธุรกิจของประเทศในแถบเอเชีย และเอเชียอาคเนย์ 15 ประเทศ บวกกับ อเมริกา (เพราะอเมริกาจะเข้าไปเกี่ยวข้อง กับเศรษฐกิจของทุกประเทศทั่วโลกอยู่แล้ว) เรียกว่า 15+1 หรือ 16 ประเทศนั่นเอง การสำรวจจะแบ่งช่วงคะแนนออกเป็น 0 = คอรัปชั่นน้อยที่สุดหรือไม่มี  ไปจนถึง 10 = คอรัปชั่นมากที่สุด และ เพิร์คระบุว่า ถ้าประเทศใดมีระดับการโกงมากกว่า 7 แปลว่า การคอรัปชั่นอยู่ในระดับ "อันตรายร้ายแรง" <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/money002.bmp" border="0" width="147" height="142" /> ผลการสำรวจประเทศที่มีการคอรัปชั่นสูงจนอยู่ในภาวะอันตรายร้ายแรง ได้แก่ อันดับหนึ่ง   อินโดนีเซีย   ได้ 8.32 คะแนน   (แชมป์คอรัปชั่นสูงสุดในเอเชีย) อันดับสอง   ประเทศไทย  ได้ 7.63 คะแนน  (ดีใจไหม??...ได้รองอันดับหนึ่ง) อันดับสาม   กัมพูชา        ได้ 7.25 คะแนน   อันดับสี่      อินเดีย         ได้ 7.21 คะแนน อันดับห้า    เวียดนาม      ได้ 7.11 คะแนน อันดับหก    ฟิลิปปินส์      ได้ 7.00 คะแนน สำหรับประเทศที่ได้รับการจัดอันดับ "คอรัปชั่นน้อยที่สุด" ได้แก่ อันดับหนึ่ง   สิงคโปร์       ได้ 1.07 คะแนน อันดับสอง   ฮ่องกง         ได้ 1.89 คะแนน อันดับสาม   ออสเตรเลีย    ได้ 2.40 คะแนน อันดับสี่      อเมริกา         ได้ 2.89 คะแนน อันดับห้า    ญี่ปุ่น            ได้ 3.99 คะแนน อันดับหก    เกาหลีใต้       ได้ 4.64 คะแนน นอกจากนี้ก็จะมี กลุ่มประเทศ คอรัปชั่นกลางๆ ระหว่าง 5-7 ได้แก่ มาเก๊า 5.84 คะแนน, จีน 6.16 คะแนน, ไต้หวัน 6.47 คะแนน และมาเลเซีย 6.70 คะแนน แต่ไม่มีประเทศใดที่ได้คะแนนเป็น 0 แสดงว่า การคอรัปชั่นเป็นนิสัยของมนุษย์กระมัง เราลองมาคาดเดากันไหมว่า... ปีหน้า...ประเทศไทยจะล้มแชมป์สำเร็จไหม??? .................. นำข้อมูลมาจาก "ท้ายเล่ม" หนังสือชีวจิต ฉบับที่ 256 ปีที่ 11 (มิย.2552) ขอบคุณแหล่งข้อมูลค่ะ.

2009-06-05T22:21:38+07:00

...ประเทศไทยครองอันดับ 2 ของตำแหน่ง "โกงมากที่สุดในเอเชีย"... false 266222

2009-06-11T20:14:26+07:00

false

2009-06-06T20:45:16+07:00

57.สถิติการคอรัปชั่น : ความไม่น่าภูมิใจของประเทศไทยอีกครั้ง??

44444

true ภายใต้สังคมโลกาภิวัฒน์ (Globalization) เส้นแบ่งพรมแดนจางลงเรื่อยๆ ... ทำให้พื้นที่ต่างๆ ในโลกใบนี้เชื่อมโยงถึงกันได้อย่างรวดเร็ว ด้วยพัฒนาการของเทคโนโลยี การเดินทาง คมนาคม การสื่อสาร การขนส่ง และการเคลื่อนย้ายมนุษย์และสรรพสิ่ง รวมไปถึง "โรคภัยต่างๆ " ก็สามารถกระจายไปทั่วโลกได้อย่างรวดเร็ว "โรคาภิวัฒน์" ดูจะเป็นคำใหม่ที่เกิดขึ้นแล้ว... นับตั้งแต่ ไข้หวัดนก  โรคซาห์  จนมาถึง ไข้หวัดหมู (หรือไข้หวัดเม็กซิโก หรือ ไข้หวัด2009H1N1) และคงมีอีกหลายๆ โรค ตามมาในอนาคต... พัฒนาการของโรคาภิวัฒน์ เกิดขึ้นจากการต่อสู้ชิงชัยระหว่าง "ธรรมชาติของเชื้อโรค" ที่ต้องการการอยู่รอด และเอาชนะวิธีการทำลายจากมนุษย์  กับ "ความรู้ของมนุษย์" ที่ต้องการเอาชนะธรรมชาติ และโรคภัยต่างๆ อ่านพบการวิเคราะห์ และสืบสาวราวเรื่องที่มาของไข้หวัดหมูจาก website ประชาธรรม (<a href="http://www.newspnn.com">www.newspnn.com</a>) จึงนำมาช่วยเผยแพร่ เป็นความรู้เพิ่มเติมค่ะ <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/cp001.jpg" border="0" width="214" height="181" /> มีหลักฐานเชื่อมโยงที่พบ-- ทำให้เชื่อได้ว่าที่มาของเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ หรือที่เรียกกันทั่วๆ ไปว่า ไข้หวัดใหญ่เม็กซิโกนั้น (ไข้หวัด2009H1N1) สืบเนื่องมาจากอุตสาหกรรมฟาร์มเลี้ยงหมูขนาดใหญ่ยักษ์ที่มีสภาพทั้งสกปรก และไม่ผ่านหลักสุขอนามัยทั้งปวง โดยแหล่งที่เชื้อว่าเป็นต้นเหตุในการแพร่ไวรัสครั้งนี้ ค่อนข้างจะเป็นที่แน่ชัดแล้วว่ามาจากฟาร์มหมูขนาดใหญ่ของบรรษัทข้ามชาติอเมริกัน ในย่าน Xaltepec, เมือง Veracruz ประเทศเม็กซิโก   หมูจำนวนหลายหมื่นชีวิตถูกกักเลี้ยงไว้ในคอกที่ทั้งสกปรกและถูกพ่นยานานาชนิด ซึ่งมีความเสี่ยง และมีผลกระทบต่อสุขภาพทั้งหมู ทั้งคนที่จะบริโภค อีกทั้งมูลหมูจำนวนมากกลายเป็นแหล่งเพาะเชื้อได้อย่างดี และยิ่งการเลี้ยงหมูอย่างแออัดเช่นนั้นจึงทำให้การแพร่เชื้อในหมูเป็นไปอย่างง่าย และรวดเร็ว   ในช่วง 1-2 สัปดาห์ที่ผ่านมา เมื่อมีข่าวการแพร่กระจายเชื้อไข้หวัดใหญ่นี้เกิดขึ้น ส่งผลให้อุตสาหกรรมปศุสัตว์โดยเฉพาะเนื้อหมูจากเม็กซิโก เกือบจะเป็นอัมพาตทั่วโลกเลยทีเดียว มีการห้ามนำเข้า ส่งออกเนื้อหมูจากเม็กซิโก มีการระงับเที่ยวบินออกมาจากเม็กซิโก เพื่อจะควบคุมการกระจายของเชื้อไวรัส ทั้งนี้มันได้ส่งผลกระทบต่อเกษตรกรรายย่อยที่เลี้ยงหมูทั่วโลกเช่นกัน คำถามสำคัญจึงเกิดขึ้นท่ามกลางการควบคุมการแพร่เชื้อว่า แล้วจะควบคุมป้องกันอย่างไร ไม่ให้เกิดประวัติศาสตร์ซ้ำรอยขึ้นอีกครั้ง??   บรรษัทข้ามชาติ Smithfield Corporation ถือเป็นบรรษัทผู้ผลิตเนื้อหมูรายใหญ่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา ขณะนี้ทางบรรษัทยังปฏิเสธถึงความเชื่อมโยงใดๆ ของการเกิดและแพร่ระบาดของไวรัส กับการดำเนินการในฟาร์มของบรรษัท   อย่างไรก็ดี... ด้วยสภาพการที่อุตสาหกรรม หรือบรรษัทขนาดใหญ่ในโลก ดำเนินการผลิตที่เข้มข้น ผลิตในปริมาณมาก (mass production) ที่พยายามจะป้อนอาหารให้คนทั้งโลกตลอดหลายทศวรรษมานี้   องค์การอนามัยโลกก็เคยออกมาเตือนอยู่ทุกปีแล้วว่า การเกิดโรคระบาดสายพันธุ์ใหม่ๆ นี้เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ไม่สามารถเลี่ยงได้เลย หากสภาพการณ์ยังคงดำเนินต่อไปอย่างนั้น   ทั้งนี้ ที่ผ่านมาในปี 1997 Smithfield เคยถูกปรับถึง 12.6 ล้านดอลลาร์ เนื่องจากละเมิด พระราชบัญญัติน้ำของรัฐมิซซูรี และขณะนี้ยังอยู่ภายในใต้กระบวนการตรวจสอบของศูนย์ป้องกันและควบคุมโรคสหรัฐ ต่อการใช้สารพิษที่ส่งผลเสียต่อสิ่งแวดล้อม-แหล่งน้ำจืด หนองน้ำ ซึ่งก็มาจากการปนเปื้อนสารพิษที่มาจากของเสีย มูลสัตว์จากฟาร์มของบริษัทนั้นเอง ในเพนซิวาเนีย สหรัฐอเมริกา   ไม่เพียงเท่านั้น... อย่างที่กล่าวไปแล้วว่า Smithfield ครองอันดับหนึ่งด้านปศุสัตว์สุกร และยังเป็นบรรษัทที่กล่าวได้ว่ามีอิทธิพลมากที่สุดแห่งหนึ่งในสหรัฐด้วย ด้วยมูลค่าทางการตลาดกว่า 1.4 พันล้านดอลล่าร์ จำนวนหมูมากกว่า 1 ใน 3 ที่ถูกฆ่าเป็นของบรรษัท Smithfield นับรวมถึงจำนวนหมูในฟาร์มสาขาที่เมือง Xaltepec และอีก 7 แห่งในทวีปอเมริกา   ณ ที่ Xaltepec... ที่หมูกว่า 15,000 ตัวถูกเลี้ยงอยู่ในสภาพแออัดสกปรก ในฟาร์มของ Smithfield ที่ซึ่งชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงที่ได้รับผลกระทบ ก็ประท้วงมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมากลับไม่เป็นที่สนใจ   จนเมื่อเชื้อไวรัสเกิดขึ้นและระบาดข้ามทวีป โดยเหตุเริ่มขึ้นในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา เมื่อชาวบ้านในบริเวณนั้นเกิดเจ็บไข้ขึ้นมา แต่ทางรัฐก็แจ้งเพียงเบื้องต้นว่าเป็นไข้หวัดปกติ ตามฤดูกาล ต่อมาในเดือนเมษายน เจ้าหน้าที่อนามัยต้องปิดเมืองทั้งเมือง และพ่นยาเคมีฆ่าเชื้อเป็นการใหญ่ ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ จึงผลสืบเนื่องอย่างมีเหตุมีผล ไม่ใช้อยู่ๆ ก็เกิดขึ้นมา   ทอม การ์เร็ตต์ นักนิเวศวิทยา กล่าวว่า บรรษัท Smithfield ทำให้เกษตรกรรายย่อยต้องตกขอบหรือหลุดออกไปจากวงจรธุรกิจปศุสัตว์ และยังก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมอีกด้วย   บรรษัทมองหาสองสิ่งเท่านั้นในการลงทุนตั้งฟาร์ม คือ แหล่งน้ำ และชุมชนท้องถิ่น ที่ไม่พยายามจะต่อกรกับพวกเขา จนกว่าพวกเขาจะได้ขูดรีดทรัพยากรจากที่นั่นเสียก่อน.   ข้อมูลจาก: <a href="http://www.avaaz.org/en/swine_flu_pandemi">http://www.avaaz.org/en/swine_flu_pandemi</a> <a href="http://www.avaaz.org/en/swine_flu_pandemic">http://www.avaaz.org/en/swine_flu_pandemic</a> <a href="http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-wellbeing/health-news/for-la-gloria-the-stench-of-blame-is-from-pig-factories-1675809.html">http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-wellbeing/health-news/for-la-gloria-the-stench-of-blame-is-from-pig-factories-1675809.html</a> <a href="http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-wellbeing/health-news/for-la-gloria-the-stench-of-blame-is-from-pig-factories-1675809.html">http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-wellbeing/health-news/for-la-gloria-the-stench-of-blame-is-from-pig-factories-1675809.html</a>   …………………….       ขอบคุณที่มาของข้อมูล Website : ประชาธรรม (<a href="http://www.newspnn.com/">www.newspnn.com</a>) คอลัมภ์ "เหตุเชื้อไวรัส จากหมูหรือจากบรรษัท?" 10 พฤษภาคม 2552 เรื่องโดย : สิริลักษณ์ ศรีประสิทธิ์

2009-05-18T22:55:44+07:00

false 261990

2009-05-20T21:34:15+07:00

false

2009-06-05T20:26:38+07:00

51.โรคาภิวัฒน์ : ไข้หวัดหมู(2009H1N1) เกิดขึ้นได้อย่างไร???

44444

true <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/9789746434478.gif" border="0" /> เวลาเดินทางไกล สิ่งหนึ่งที่เลือกนำไปเป็นเพื่อนเดินทาง คือ "หนังสือ" คราวนี้ตั้งใจหยิบ "เภสัชยิปซี ภาค2" ไปด้วย เหตุง่ายๆ ของการซื้อหนังสือเล่มนี้ คือ "ปลื้ม" ผู้หญิงเก่งคนนี้มากๆ   ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ เภสัชกรคนไทยที่ไปสร้างคุณูปการและชื่อเสียงในต่างแดนมากมาย แต่แปลกที่...คนไทยไม่ค่อยรู้จักนัก เพราะ...ประเทศไทยมัวติด “กับดัก” ของลิขสิทธิ์ยากับประเทศตะวันตก และการแลกเปลี่ยนภายใต้เงื่อนไข “การค้าเสรี” ที่ไม่เคยเป็นธรรม กับประเทศที่อำนาจต่อรองน้อยกว่า ในทำนอง FREE TRADE  but  NOT FAIR TRADE   ทำให้เราสูญเสียโอกาสที่จะได้คนดีๆ อย่าง ดร.กฤษณา เพื่อทำงานที่อาจารย์ถนัดเพื่อประโยชน์ของคนไทย และการเข้าถึงยาของคนยากจนในสังคมไทย   แต่...อาจารย์ก็ได้ทำความฝันของตนเอง โดยการไปสอนการทำยาต้านเอดส์ และมาลาเรีย เพื่อให้คนยากจนในทวีปแอฟริกา ได้เข้าถึงยา รอดตาย และมีชีวิตที่ดีขึ้นได้    <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/banner1.jpg" border="0" width="200" height="199" /> กลับมางานเขียน “เภสัชกรยิปซี 2” เขียนเล่าเรื่องการทำงานของอาจารย์ที่ ประเทศแทนซาเนีย ในทวีปแอฟริกา รวมไปถึงเล่าบรรยากาศ ความสวยงามของธรรมชาติ และประสบการณ์ต่างๆ ที่น่าสนใจ เข้าใจง่าย   หยิบบางส่วนที่ประทับใจมาบอกต่อ (ทางที่ดี หาอ่านทั้งเล่มจะได้อรรถรสกว่า)  <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/3820.jpg" border="0" width="270" height="156" /> คนแทนซาเนีย ตั้งชื่อให้อาจารย์ว่า “ซิมบาจิเค” แปลว่า สิงโตตัวเมีย (หรือแปลว่า “นางสิงห์” สมกับการต่อสู้ของอาจารย์)   แทนซาเนีย มีชนเผ่าถึง 120 เผ่า แต่ไม่มีการสู้รบกันเลย สามารถอยู่ร่วมกันได้ แต่ชนเผ่าที่อาจารย์อธิบายได้น่ารักคือ คนมาไซ (Masai)   <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/49828.jpg" border="0" width="300" height="180" /> พวกมาไซ มีลักษระผอมสูง จมูกแหลม .... ผู้ชายจะถือหอกเป็นอาวุธ และแต่งกายด้วยผ้าทอสีแดงเป็นพื้น อาจจะมีลายเส้นเป็นสีอื่นตัดกันบ้าง ... พวกมาไซมีความเชื่อว่า  วัวทุกตัวในโลกนี้เป็นของเขา ดังนั้น หากเขาเดินทางไปในหมู่บ้านใด เห็นวัวอยู่ในบ้าน เขาก็จะเข้าไปเอามาเลี้ยงโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของ เพราะถือว่า พระเจ้าได้มอบวัวในโลกนี้ให้พวกเขาแล้ว… (ดีจัง ฉันจะเอาไว้ใช้ตอนขโมยวัว เพราะฉันเป็น “มาไซ”)   หรือ นิสัยเรื่อยๆ ไม่ค่อยดิ้นรนของคนแทนซาเนีย ไว้ว่า ...มีอยู่วันหนึ่ง ฉันเห็นกล้วยวางอยู่เยอะมาก ก็อยากซื้อไปเก็บไว้ทานวันต่อๆ ไปด้วย แม่ค้าขายให้ฉันครึ่งเดียว แล้วบอกว่าที่เหลือจะเก็บเอาไว้ขายพรุ่งนี้  พอเขาขายให้ฉันครึ่งเดียวเสร็จ ก็เอากล้วยที่เหลือกลับบ้าน ค่อยหอบมาขายให้ใหม่วันพรุ่งนี้...   แล้วอาจารย์ก็สรุปว่า ...พวกเขาเป็นคนพอเพียงมาก แม้กระทั่งวิชาความรู้... ...คนที่นั่นไม่ขยัน และไม่ให้ความสนใจกับการฝึกอบรม เพราะพวกเขาได้รับตลอดเวลาจนเป็นความเคยชิน... (มหันภัยจาก ระบบอุปถัมภ์แบบครอบงำ หรือในประเทศไทยเทียบได้กับ “ประชานิยม”)  <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/kilimanjaro1.jpg" border="0" width="341" height="197" /> ยอดเขาที่อาจารย์เล่าถึงอย่างประทับใจ คือ “คิลิมันจาโร” (Kilimanjaro) เป็นยอดเขาที่สูงสุดในแอฟริกา และอยู่ในแทนซาเนีย จินตนาการที่ถ่ายทอดภาพ คือ ...หน้าตาเหมือนขนมเค้ก ที่มีน้ำตาลไอซิ่งแผ่นบางๆ คลุมอยู่ด้านบน... <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/38.jpg" border="0" width="403" height="245" />   แทนซาเนียยังมีความสมบูรณ์ในเรื่องธรรมชาติ ป่า และสัตว์ป่า แถมยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวแบบซาฟารีที่นักท่องเที่ยวนิยมไพรหลงใหล และในหนังสือเล่มนี้อาจารย์บรรยายไว้ได้อย่างงดงาม (ต้องอ่านเอง) (เอารูปมาให้ดูประกอบ-แต่ไม่ใช่รูปในหนังสือค่ะ)  <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/38200902271650182.jpg" border="0" width="402" height="209" /> สัตว์ประจำชาติของแทนซาเนีย คือ ยีราฟ (Giraffe) แต่มีสัตว์ชนิดหนึ่งที่เราไม่คุ้น แต่อาจารย์พูดถึงได้อย่างมีชีวิตชีวา คือ “วิลเดอบีสต์” (Wildebeest) คำอธิบายคือ ..หน้าตาแปลกประหลาด ดูเป็นสัตว์ที่ไม่ฉลาด รูปร่างเหมือนม้า แต่สีเหมือนควาย มีเขาเล็กๆ ขึ้นมา 2 อัน ตาโตสีดำ ขนสีดำไม่สม่ำเสมอ ทำให้ดูเหมือนสัตว์เป็นโรคผิวหนัง เวลาวิ่งคอจะเอียงเล็กน้อย… (ไปค้นรูปมาประกอบให้ เพื่อความเข้าใจค่ะ)  <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/wildebeest.jpg" border="0" width="402" height="260" />   โรคมาลาเรียคร่าชีวิตคนในทวีปแอฟริกาแต่ละปีประมาณ 1.5-2.7 ล้านคน  90% เป็นเด็กอายุต่ำกว่า 5 ขวบ   แทนซาเนีย มีผู้ติดเชื้อเอดส์สูงถึง 2.2 ล้านคน และคาดว่าปี 2553 โรคเอดส์จะทำให้อายุเฉลี่ยของคนแทนซาเนียลดลงจาก 65 ปี เหลือเพียง 37 ปี แต่...มีผู้ป่วยเพียง 1,500-2,000 คน เท่านั้นที่ได้รับยาและมีกำลังพอที่จะซื้อยา  <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/krisana001.jpg" border="0" width="314" height="191" /> อาจารย์เล่าประสบการณ์และความพยายามในการสอนให้คน ในประเทศแทนซาเนีย คองโก และ เบนิน  เพื่อทำยาต้านมาลาเรียชนิดเม็ด ชนิดน้ำ และชนิดเหน็บทวาร และ ยาต้านเชื้อเอดส์  เอาไว้อย่างละเอียดทีเดียว ทำให้รู้ถึงขั้นตอนการทำงาน  อุปสรรคที่เกิดขึ้น ความสำเร็จและความล้มเหลวของงานที่ทำ และในขณะเดียวกันก็เห็น ความตั้งใจ ความหวัง ความยินดี ที่เกิดขึ้นกับการทำงานที่อาจารย์ทุ่มเทลงไป (แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันเห็นในการทำงานตลอดเวลา คือ “ความมุ่งมั่น อย่างไม่รู้จักย่อท้อ” ของผู้หญิงคนนี้ค่ะ)    <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/FCA4.jpg" border="0" width="223" height="313" /> ยิ้มเล็กๆ ที่อาจารย์เล่าไว้จนฉันต้องอมยิ้มกับวิธีการถ่ายทอดของอาจารย์ เช่น   ....ฉันเหนื่อยมาก กลับมาถึงโรงแรมตอนเย็น เข้านอนทันที เพราะชิมยาผงของเด็กจนอิ่ม ไม่อยากทานอะไรอีก...   ความสุขของอาจารย์จากงานที่ทำแล้วสำเร็จ คือ   ...ฉันดีใจเมื่อทราบว่ายานี้เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย และมียอดจำหน่ายเป็นอันดับหนึ่งในแทนซาเนีย... บางครั้งยาก็ขาดตลาด...ฉันเคยเห็นผู้ป่วยเข้ามาซื้อยาที่โรงงานด้วย... ...นี่คือความสุขของฉัน ที่เห็นผู้ป่วยได้รับยาของฉันแล้วเขาหายป่วย หรือมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น... ...ความสุขเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ ทำให้ฉันพอใจที่จะทำงานแบบนี้...     ความจริงที่น่าเจ็บปวดของอาจารย์ คือ   ...ทวีปแอฟริกามีคนรวย มีคนมีการศึกษา ประสบความสำเร็จในชีวิต และสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศอื่นมากมาย แต่คนเหล่านี้ไม่เคยคิดจะกลับมาสร้างความเจริญให้ทวีปของตนเอง… (ทรัพย์สินของคนรวยในแอฟริกา 40% อยู่นอกทวีป)     ข้อคิดในการทำงานของอาจารย์ในทวีปแอฟริกา คือ     ...ภาษาไม่ได้เป็นอุปสรรคในการสอนคนแอฟริกัน...   เพราะ...คนแทนซาเนีย ที่อาจารย์รู้จักเป็นอย่างดี สื่อสารกันได้ดี แต่กลับเรียนรู้จากอาจารย์ในได้น้อยและช้ามาก ในขณะที่ คนคองโก และ เบนิน ซึ่งอาจารย์สื่อสารทางภาษาไม่ได้ แต่กลับเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว ข้อสรุปของอาจารย์คือ   ...ความยากจน และขาดแคลนของคนที่นี่ ทำให้เขาอยากเรียนรู้ อยากจะมีความรู้... <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/krisana.jpg" border="0" width="216" height="160" /> ..................... แด่...ผู้หญิงที่เป็นต้นแบบของความมุ่งมั่นที่จะทำสิ่งดีๆ สำหรับคนในโลกใบนี้. ขอบคุณ รูปทุกรูปที่นำมาประกอบค่ะ.

2009-05-06T23:48:44+07:00

...หนังสือบอกเล่าทั้งเรื่องราวชีวิต การทำงาน และประสบการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศแทนซาเนีย...อ่านสนุก ได้ประโยชน์... false 259665

2009-05-07T20:35:52+07:00

false

2009-06-05T20:23:34+07:00

47.เภสัชกรยิปซี 2 : เล่าเรื่องงาน ชีวิตของ ดร.กฤษณา และ แทนซาเนีย

44444

true วานนี้...วันนี้...พรุ่งนี้...หลายๆ คน ยังรู้สึกท้อถอย สับสน และเกือบสิ้นหวัง กับทั้งสภาพเศรษฐกิจ และ การเมืองในสังคมไทย แต่อย่างไร...เราก็ยังต้องเดินต่อไป เพราะหากเรา "หยุดเดิน" ความหมายมิใช่แค่เพียงหยุด...แต่นั่นหมายถึง "การถอยหลัง" จึงอยากเพิ่ม พลัง  ความหวัง  กำลังใจ ให้กับทั้งตนเอง และคนรอบข้าง หลายครั้งที่ พลังเหล่านี้เกิดขึ้นจากการอ่านเรื่องราวดีๆ วันนี้... หยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่ซื้อจากสัปดาห์หนังสือมาอ่าน แล้วได้ข้อคิดดีๆ จากเรื่องสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้ แต่เป็น ชื่อของหนังสือ คือ "จุดหมายที่ปลายเท้า"  ของคุณ "หนุ่มเมืองจันท์" จึงขอหยิบยืมมาฝาก ชาว G2K เพื่อบอกว่า โลกนี้มีความหวังเสมอ... ............. <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/book1.bmp" border="0" width="110" height="139" />     จุดหมายที่..ปลายเท้า   เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2511 ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ประเทศเม็กซิโก มีนักกรีฑาคนหนึ่งได้รับการจารึกไว้ในประวัติศาสตร์  เขาชื่อ “จอห์น สตีเฟน อัควารี” ชาวแทนซาเนีย  “อัควารี” ลงแข่งขันในประเภทวิ่งมาราธอนระยะทาง กว่า 40 กิโลเมตร  ซึ่งจะเริ่มสตาร์ตจากในสนามกีฬา และจากนั้นก็วิ่งออกไปตามเส้นทางนอกสนาม  ก่อนที่จะวิ่งรอบสุดท้ายในสนามกีฬาอีกครั้งหนึ่ง  หลังการแข่งขันสิ้นสุดลง  มีการมอบเหรียญให้กับคนที่ได้ เหรียญทอง  เหรียญเงิน  และเหรียญทองแดง  ผู้ชมเริ่มทยอยเดินออกจากสนาม ไม่มีใครรู้ว่าการแข่งขันนั้นยังไม่สิ้นสุด เพราะนักกรีฑาคนสุดท้ายเพิ่งเข้าสู่สนาม เวลาตอนนั้น 1 ทุ่มตรง  “อัควารี” วิ่งฝ่าความมืดอย่างกระโผลกกระเผลก ขาข้างขวาโชกเลือด...ต้องพันด้วยผ้าพันแผล เขาวิ่งด้วยอาการเหนื่อยหอบ...ความเร็วของเขาช้ากว่าการเดิน  แต่ “อัควารี” ก็ยังวิ่ง…วิ่ง วิ่ง และวิ่ง…จนถึงเส้นชัย   เขาได้รับเสียงปรบมือดังลั่นจากผู้คนน้อยนิดที่ยังเหลืออยู่ในสนาม  ผู้สื่อข่าวคนหนึ่งถาม “อัควารี” หลังจากที่เขาเข้าเส้นชัย  “ทำไมคุณถึงไม่เลิกวิ่ง ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่า ไม่มีโอกาสชนะ”  คำตอบของ “อัควารี” กลายเป็นประโยคอมตะที่มีคนกล่าวถึงจนทุกวันนี้  “ประเทศของผมไม่ส่งผมมาแค่ออกสตาร์ต แต่ส่งผมมาเพื่อวิ่งให้สำเร็จ” มีหลายคนที่ออกจากการแข่งขันไปเมื่อรู้ว่าโดนทิ้งห่างเป็นกิโลเมตร  แต่ “อัควารี” ไม่หยุดวิ่ง  เป้าหมายของเขาไม่ได้อยู่ที่ “ชัยชนะ”  เขาไม่ได้แข่งกับคนอื่น  แต่ “อัควารี” กำลังแข่งขันกับตัวเอง  และทำตามภารกิจที่ประเทศแทนซาเนียมอบให้เขา คือ การวิ่งมาราธอนให้ครบ 40 กิโลเมตร  การวิ่งถึง “เส้นชัย” คือ “ชัยชนะ”  แต่ “ชัยชนะ” ไม่ใช่ “เส้นชัย” ของ “อัควารี”  ทุกก้าวของ “จอห์น สตีเฟน อัควารี”  นอกจากความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ขา  “อัควารี” ก็คงรู้อยู่แล้วว่าเขาโดนคู่แข่งทิ้งห่างไกลเพียงใด  และคงมีคำถามในใจมากมายว่า...เขาจะทนเหนื่อยและเจ็บต่อไปเพื่ออะไร  …เพื่อพ่ายแพ้อย่างนั้นหรือ…  ทางเลือกในใจเขามีมากกว่าหนึ่ง  มากกว่าการวิ่งต่อไป…วิ่งต่อไป…  ทำไมไม่ถอนตัวออกจากการแข่งขัน  อ้างเรื่องบาดเจ็บก็ได้ ชาวแซนทาเนียคงไม่ว่าอะไร  ถ้าถอนตัว เขาก็ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องเจ็บ  วินาทีนั้น ”คู่แข่ง” ที่สำคัญที่สุดของ “อัควารี”  ไม่ใช่ใครที่ไหน ….แต่เป็น “ตัวเอง”  ความเหนื่อย ความท้อ บั่นทอนกำลังใจในการก้าวย่าง  ถ้าใจของเขาคิดแค่ระยะทางที่เหลืออยู่ ...10 กิโลเมตร  9 กิโลเมตร  7 กิโลเมตร…  เขาคงจะรู้สึกท้อ เพราะเส้นทางกว่าจะถึงเส้นชัยนั้นยาวไกลเหลือเกิน  แต่เพราะ “อัควารี” คิดเพียงแค่ก้าวต่อก้าว  สมาธิอยู่ที่ “ปลายเท้า” ....ทุกก้าว คือ ความสำเร็จ  สั่งสมความสำเร็จจาก 1 เป็น 2 ... จาก 2 เป็น 3...และสุดท้ายก็ถึง “เส้นชัย” มีคนเคยบอกว่า คนหลงป่าที่เสียชีวิตนั้น  ส่วนใหญ่ไม่ได้เสียชีวิตจากการขาดน้ำ และขาดอาหาร  แต่ตายเพราะขาด “ความหวัง”  เมื่อปราศจาก “ความหวัง” เป็น “พลัง” ในการก้าวเดินต่อไป  เขาจึงยอมแพ้แก่โชคชะตา  ไม่หาอาหาร ไม่คิดหาแหล่งน้ำ ไม่คิดที่จะหาทางออกจากป่า  ในที่สุดก็ตรอมใจ  และสิ้นใจ  ในชีวิตจริง คนจำนวนไม่น้อย ล้วนเคยอยู่ในภาวะ “หลงป่า”  เคยรู้สึกสับสนในอุโมงค์ที่ดำมืดแห่งชีวิต  นึกไม่ออกว่าจะฝ่าฟันออกไปสู่แสงสว่างได้อย่างไร จะไปทางไหนดี  และต้องใช้ระยะเวลาอีกนานเท่าไร จึงจะพบกับ "แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ " ...ขาดกำลังใจ และไร้ความหวัง...  ในภาวะ “หลงป่า” บางคนก็จะนึกถึงแต่ “อดีต”  หรือฝันไกลถึง “อนาคต”  ไม่ได้อยู่กับ “ปัจจุบัน” ที่เป็นจริง  ไม่ได้มองที่ปลายเท้าเหมือน “จอห์น สตีเฟน อัควารี”  แข่งขันกับตัวเอง และมีความสุขกับทุกก้าวย่าง  “อดีต” คือเรื่องที่ผ่านไปแล้ว  “อนาคต” คือสิ่งที่ยังมาไม่ถึง  สะสมความสำเร็จไปทีละก้าว  จากวันเป็นเดือน  จากเดือนเป็นปี จาก 1 ปี เป็น 2 ปี…  พึงพอใจกับทุกก้าวย่างของเรา  อย่าลืมว่า…  “ความพ่ายแพ้” ไม่น่ากลัวเท่ากับ “การยอมแพ้”  ใจที่ยอมแพ้จะบั่นทอนกำลังใจของเรามากที่สุด  ทุกครั้งที่ใจเริ่มยอมแพ้  ให้นึกถึง “จอห์น สตีเฟน อัควารี”  และประโยคอมตะของเขา  “ประเทศไม่ส่งผมมาแค่ออกสตาร์ท แต่ส่งผมมาเพื่อวิ่งให้สำเร็จ”  จากนั้น ให้ก้าวต่อไป  ด้วยความหวัง และกำลังใจ. ................. คัดมาจาก ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ สุข 13 ของ “หนุ่มเมืองจันท์”

2009-04-18T21:12:17+07:00

false 256139

2009-07-26T07:11:12+07:00

false

2009-06-04T22:26:06+07:00

41.จุดหมายที่ปลายเท้า : ข้อคิดเพื่อสร้างพลังให้ชีวิต...ที่ต้องเดินต่อไป

44444

true หนังสือสีเขียวเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งที่ได้มาจากงานสัปดาห์หนังสือ เป็นรวมเรื่องสั้นรางวัลซีไรต์ของประเทศลาว  เจ้าของผลงาน คือ ฮุ่งอะลุน แดนวิไล ใช้ชื่อหนังสือ ซิ่นไหมผืนเก่าๆ  เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกของเล่ม และเป็นเรื่องที่ได้รางวัลซีไรต์ของลาวปี 2008 อ่านแล้วชอบค่ะ...ชอบในความละเมียดละไมของความคิดคำนึง...ของผู้เขียน เลยขออนุญาตเอามาฝากชาว G2K...ให้อ่าน..ไม่ได้ต้องการละเมิดความเป็นเจ้าของผลงาน แต่อยากช่วยเผยแพร่...และอาจเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆ ที่ได้อ่านเรื่องแรกนี้ แล้วเดินไปซื้อผลงานของท่านมาเสพ...เพื่อช่วยกันสนับสนุนงานเขียนของเล่มนี้ เป็นวรรณกรรมที่เรียบง่าย ตรงไปตรงมา อ่านแล้วเข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อนเหมือนงานเขียนมือรางวัลของไทย...ที่บางครั้งต้องปีนบันไดอ่าน (สำหรับตนเองค่ะ) หวังว่า...จะเป็นแรงดลใจ...ตามเจตนารมณ์...ของคนรักการอ่าน(และชอบซื้อค่ะ) <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/BN.jpg" border="0" width="121" height="193" />  ซิ่นไหมผืนเก่าๆ  โดย ฮุ่นอะลุน แดนวิไล(เขียน)  จินตรัย(แปล) “แม่เอ้ย  แม่... แม่เอ้ย...” “อะไรกัน เอ็งทำไมตาลีตาเหลือกมา ไอ้เปี๊ยก” “เขามาหาซื้อซิ่นเก่า เขาว่าถ้าไม่อยากขาย ก็แลกกะซิ่นผืนใหม่ๆ ก็ได้!” ลูกชายคนเล็กวิ่งตาลีลาเหลือกมาทั้งๆ ยังหอบกระเส่ารีบรายงานแม่ “อยู่ไหน ที่เอ็งว่าจริงเปล่าวะ” “จริงๆ แม่ โน่นอยู่ตรงโน้นไง!” ไม่รีรอ ลูกชายตัวกะเปี๊ยกลากแขนแม่ไปที่รถกระบะคันหนึ่งที่จอดอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน  ซึ่งมีกลุ่มชาวบ้านกำลังมุงกันเต็มราวกับมีงานบุญ นานแล้ว ที่แม่ไม่ได้ซื้อซิ่นผืนใหม่ใส่เหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขา  แม่คิดว่าตัวเองนั้นแก่ชรามากแล้ว ใส่อะไรก็ใส่ๆ ไป  เก็บเงินไว้ซื้อให้ลูกเต้าใส่ และส่งเสริมให้ลูกได้เล่าได้เรียนหนังสือหนังหาดีกว่า เรื่องนี้ลูกสาวคนโตก็เคยเตือนออกบ่อยไปว่า “แม่ควรจะซื้อซิ่นผืนใหม่ๆ มาใช้สักผืนนะ!” ลูกสาวคนโตชื่อ “นวล” กำลังเรียนที่โรงเรียนวิจิตรกรรมปีสุดท้าย ส่วนลูกชายคนเล็กก็เรียนโรงเรียนประถม  เมื่อพูดถึงนวลนี่ก็เกือบจะถึงเดือนแล้ว ที่ยังไม่เห็นหน้ากลับมาเยี่ยมบ้าน ตามปกติ  นวลจะกลับมาเยี่ยมแม่ทุกอาทิตย์  หรือถ้านานหน่อยก็ไม่เกินสองอาทิตย์ นวลมันก็จะกลับมาเยี่ยมบ้านทีหนึ่ง แม่สังเกตดูซิ่นผืนใหม่ๆ ที่เพื่อนบ้านกำลังเลือก พลางนึกถึงคำพูดของลูกสาว แล้วทำให้รู้สึกว่าใจสดชื่นขึ้นมาทันที แม่พินิจดูดีๆ แล้วเห็นว่า ซิ่นไหมที่ชาวบ้านเอามาขายหรือแลกเปลี่ยนกับซิ่นผืนใหม่นั้น มันเก่ามาก  เก่าจนขาดก็มี แม่ตัดสินใจกลับบ้าน เปิดเอาซิ่นไหมผืนเก่าๆ ออกมาจากหีบ  ซิ่นผืนนี้เป็นซิ่นที่แม่ของแม่เป็นคนทอและเอามาฝาก ถึงมันจะเก่าก็ยังไม่ขาด  ยังดูเป็นเงางาม แม่เคยสวมใส่แต่ครั้งยังเป็นสาว  พอได้สามีก็เอาเก็บไว้ในหีบและไม่เคยใส่มันอีกเลย  แม้แต่ลูกทั้งสองคนก็ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าแม่มีซิ่นผืนนี้ แม่ถือผ้ากลับมาหาพ่อค้าเร่  มีเพื่อนบ้านหลายคนทยอยกันเอาผ้าซิ่นเก่ามาแลกผืนใหม่ พ่อค้าเร่มองผ้าซิ่นที่แม่ถือมา แล้วพูดว่า “ผืนนี้ยังไม่ขาด  แต่เก่ามากแล้ว ขอสามพันกีบ ขายมั๊ย” “ไม่ขาย!  แม่ไม่ขาย  แม่ขอเปลี่ยนกับซิ่นผืนใหม่” “ราคาซิ่นผืนใหม่นี้สี่พันกีบ  แต่ไม่เป็นไรหรอก ถือเสียว่าลูกเขยตามนโยบายใหม่ มอบให้แม่ยายเป็นพิเศษก็แล้วกัน  มีลูกสาวมั๊ยล่ะ  แม่ยายน่ะ” เมื่อรับเอาผ้าซิ่นผืนใหม่มาแล้ว  แม่ก็ไม่ลืมกล่าวขอบอกขอบใจชายคนที่ยื่นผ้าซิ่นให้ “แม่ขอบใจพวกลูกหลานหลายๆ ที่เห็นอกเห็นใจคนเฒ่าคนแก่ ดีราคาซิ่นผืนเก่าๆ เท่ากับซิ่นผืนใหม่ที่มีราคาตั้งสี่พันกีบน่ะ" คืนนั้น แม่นอนไม่หลับตลอดคืน  แม่อยากให้ลูกสาวคนโตกลับมาเยี่ยมบ้านเร็วๆ จะได้อวดซิ่นผืนใหม่  แม่คิดว่านวลจะต้องดีใจมากที่เห็นแม่มีซิ่นผืนใหม่ใส่ เหมือนชาวบ้านชาวเมืองแล้ว  แม่ยังนึกขอบคุณคนที่มากับรถกระบะคันนั้น  เขาเข้ากับคนได้ง่าย  ช่างพูดช่างจาจนน่าฟัง  ถึงไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อนก็ตาม สมควรลดให้ก็ลด  สมควรจะแจกจะแถมก็ให้  ช่างเป็นคนมีน้ำใจเหลือเกิน  แม่จะต้องเล่าเรื่องนี้ให้นวลฟังอย่างแน่นอน เมื่อถึงเย็นวันต่อมา นวลกลับมาเยี่ยมบ้าน  วันนี้รู้สึกว่าเธอมีใบหน้าที่สดใสผิดปกติ จนแม่นึกสงสัยว่า “หรือว่า เจ้าเปี๊ยกมันแอบบอกพี่สาวมันแล้วว่าแม่ได้ซิ่นใหม่” เมื่อเห็นแม่มีสีหน้าสงสัย  นวลก็คิดว่าแม่ข้องใจที่สองอาทิตย์ก่อนนั้น เธอไม่ได้กลับบ้าน นวลรีบอธิบายให้แม่เข้าใจทันทีว่า ที่เธอไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้าน ก็เพราะเธอช่วยงานนิทรรศการการแสดงภาพจิตรกรรมของกระทรวง ซึ่งบัดนี้งานดังกล่าวได้เสร็จผ่านพ้นไปแล้ว “ลูกยังได้นำภาพจิตรกรรมสามภาพเข้าร่วมแสดงครั้งนี้อีกด้วยนะแม่ แม่เห็นไหมว่าผู้หญิงก็สามารถมีส่วนร่วมช่วยเหลือสังคมได้เช่นกัน” ครู่ต่อมา  นวลได้ล้วงเอาห่อ ห่อหนึ่งออกมาอวดแม่ “แม่เอ้ย... แม่ทายดูซิว่า  ลูกได้อะไรมานี่” แม่ยังไม่เอ่ยตอบ  นวลรีบเปิดห่อกระดาษนั้นออกมา  จนทำให้แม่นิ่งอึ้งตะลึงอยู่ตรงนั้น เพราะในห่อกระดาษนั้นมีซิ่นไหมเก่าๆ ผืนหนึ่ง “ลูกเห็นเขาวางขายอยู่ตลาดเช้า  พอดีตอนนี้ ลูกขายภาพจิตรกรรมชิ้นแรกได้  ลูกเลยซื้อเอาซิ่นผืนนี้  สามร้อยบาทเท่านั้นเอง  แถมมีคนให้ลูกตั้งสี่ร้อยบาทแล้วนะ แม่ไม่รู้เรอะ  ถ้าเก็บเอาไว้ขายให้คนไทยอาจจะได้ถึงห้าร้อยบาทโน่นแน่ะ แต่จะไปตีเป็นราคาก็ไม่ได้ดอกแม่  มันอยู่ที่คุณค่าทางศิลปะนั้นต่างหาก เพราะมันคือศิลปะอันวิจิตรงดงาม และก็เป็นฝีมือของผู้หญิงลาวได้ประดิษฐ์ คิดสร้างสรรค์ขึ้นมา กลายเป็นสมบัติชิ้นหนึ่งของชาติลาวเรา ที่สามารถอวดอ้างในระดับสากลได้” “ห้าร้อยบาทของลูก  มันเป็นเงินกีบเราเท่าไรล่ะ” แม่อดถามไม่ได้ “หนึ่งหมื่นสี่พันกีบโน้นแหละแม่  แต่ลูกไม่ขายดอก  ลูกไม่อยากให้ของดีๆ ชิ้นนี้ สูญหายไปจากผืนดินลาว  ลูกจะเก็บรักษาไว้ เก็บไว้เป็นมรดก เป็นต้นแบบหากลูกอยากทอผ้าซิ่น  ถ้าแม่อยากจะใส่ก็เอาไปใส่ได้เลยนะ งามวิจิตรจริงๆ ดูลวดลายของมันสิ  ไหมล้วนๆ ของแท้เลย ดูสิแม่” หยาดน้ำตาของแม่ค่อยๆ เอ่อไหลซึมออกมา  แม่พูดไม่ออก กัดฟัน กลั้นความคั่งแค้นเอาไว้ แม่จำได้แม่นว่า  ซิ่นไหมเก่าๆ ผืนนี้  ก่อนหน้านี้เพียงวันเดียว มันยังนอนอยู่ในหีบของแม่. <span style="font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"; mso-ansi-font-size: 12.0pt; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH;">.......................... ผู้เขียน   ฮุ่งอะลุน แดนวิไล เรื่อง ซิ่นไหมผืนเก่าๆ ได้รับรางวัลที่ 1 ในการประกวดบทประพันธ์วรรณคดี จัดโดยวารสารวรรณศิลป์ ปี 1991 และได้รับรางวัลซีไรต์หลังจากตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้นชุด <span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-size: 14.0pt; mso-bidi-font-family: 'Angsana New';">“<span style="font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"; mso-ansi-font-size: 12.0pt; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH;">รอยยิ้มที่ไม่มีกลิ่นเหล้า<span style="font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-size: 14.0pt; mso-bidi-font-family: 'Angsana New';">”<span style="font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"; mso-ansi-font-size: 12.0pt; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH;"> ปี 2008. <img src="http://gotoknow.org/file/pissamair/176.jpg" border="0" width="236" height="163" />  ซิ่นไหมลาว ที่เวียงจันทน์ค่ะ (ไม่ใช่รูปซิ่นไหมเก่าๆ) <div style="width: 300px;"> <object width="300" height="110" data="http://media.imeem.com/m/e70hWNruLS" type="application/x-shockwave-flash"> <param name="wmode" value="transparent" /> <param name="src" value="http://media.imeem.com/m/e70hWNruLS" /> </object> <div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"> <div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div> <form style="margin:0;padding:0;" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" enctype="application/x-www-form-urlencoded" method="post"><input name="EmbedSearchBox" type="text" /><input style="font-size:12px;" type="submit" value="Search" /> <div style="padding-top:3px;"><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&ek=e70hWNruLS"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&ek=e70hWNruLS"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&ek=e70hWNruLS"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&ek=e70hWNruLS"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/155/10/e70hWNruLS/" border="0" /></a></div> </form></div> </div> <a href="http://www.imeem.com/people/FouBU8P/music/aElG7DPL/laos-artist-duangchampa/">Duangchampa - Laos artist</a>

2009-03-29T20:05:39+07:00

หยาดน้ำตาของแม่ค่อยๆ เอ่อไหลซึมออกมา แม่พูดไม่ออก กัดฟัน กลั้นความคั่งแค้นเอาไว้ แม่จำได้แม่นว่า ซิ่นไหมเก่าๆ ผืนนี้ ก่อนหน้านี้เพียงวันเดียว มันยังนอนอยู่ในหีบของแม่ false 251765

2009-10-09T08:34:12+07:00

false

2009-06-13T20:01:19+07:00

33.ซิ่นไหมผืนเก่าๆ : เรื่องสั้นรางวัลซีไรต์ ของประเทศลาว