108. 22 กรกฎาคม เป็นวันแม่ครับ..

                สืบเนื่องจากบันทึกที่แล้ว (107) ผมจะเล่าเรื่องที่ผมเลิกบุหรี่ครบ 5 ปี ต้นสายปลายเหตุมันไปตรงกับวันเกิดพอดี ผมเองไม่ค่อยได้สนใจกับวันเกิดของตัวเองมากนัก จะเป็นเพราะว่ากลัวจะแก่ลงทุกๆวันเกิดหรือไม่ ต้องบอกเลยว่าไม่...ที่ผมไม่ค่อยได้ให้ความสำคัญกับวันเกิด ผมไม่เคยเป่าเทียน ตัดเค้ก หรือจัดงานใดๆทั้งสิ้น มันมีที่มาที่ไปเช่นกัน

                แต่เมื่อหลายๆท่านอวยพรวันเกิดให้ ผมมีความรู้สึกว่าอบอุ่นดีมาก สิ่งที่ไม่เคยได้รับพอได้รับก็มีความรู้สึกดีมาก ขอพรที่ดีทั้งหลายจงกลับไปสู่ท่านเช่นกัน

ท่านที่เคยอ่านบันทึกที่ 21 เรื่อง “แพะรับบาป” หลายท่านก็ได้หลั่งน้ำตามาแล้ว ผมขอตัดบางตอนมาลงอีกครั้งนะครับ

 “....ท่านครับผมสงสารลูกแพะมาก ซึ่งกำพร้าแม่ มันคงใจหายมากๆ เมื่อตะกี้ยังอยู่กับแม่เลย แล้วแม่หนูไปไหน???? เสียงลูกแพะร้องหาแม่ดังจนน่าสงสาร  ทำให้ผมหวนนึกถึงแม่ที่เสียชีวิตไปนานแล้ว วันนั้นเราก็ร้องแบบนี้ ร้องเพราะแม่สิ้นใจแบบกะทันหันเช่นกัน ท่านครับอิสลามนั้นต้องฝังภายใน 24 ชั่วโมง เวลาก็ใกล้จะครบกำหนดต้องทำพิธีละหมาดญะนาซะฮ์(ศพ)แล้ว ผมก็ยังมาไม่ถึง ผมจำได้ว่า ผมมาถึงบ้านฝาโลงกำลังจะถูกปิดพอดี ผมผวาเข้าไปหามัยยิตะฮ์(ศพหญิง-แม่) เปิดผ้ากาฝั่น(ผ้าห่อศพ)ออก ก้มหน้าลงไปจูบแม่เป็นครั้งสุดท้ายผมไม่ได้รับรู้หรอกว่า คนร่วมพันคนจะมีความรู้สึกอย่างไร มารู้ที่หลังว่าคนจำนวนนั้นต่างปล่อยโฮกันทุกคน ท่านครับผมเกือบไม่ได้เห็นหน้าแม่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว  ลูกแพะยังดีกว่าผมเขาอยู่กับแม่ตลอดเวลาก่อนที่แม่แพะจะสิ้นใจ แพะรับบาปวันนี้น่าจะได้เตือนสติคนที่ยังมีแม่อยู่ ถามตัวเองสักนิดหนึ่งว่า “เราทดแทนคุณแม่หรือยัง”ก่อนที่ คุณจะเป็นเหมือนผม ที่ยังเสียใจไม่หาย ว่าเรายังไม่ได้ทดแทนคุณของแม่ให้เป็นที่น่าพอใจ   ท่านศาสดาของอิสลามได้บอกไว้ว่า “สวรรค์นั้นอยู่ใต้ฝ่าเท้าของมารดา” และท่านก็จะไม่ต้องมาเหมือนลูกแพะที่ต้องมาร้องหาแม่ยังไม่ยอมหยุดเลย…”

นั้นเป็นบันทึกที่ 21 ของผม ผมอยู่ในท้องแม่ ผมไม่รู้หรอกว่าผมสบายแค่ไหน แม่ดูแลปกป้องผมในครรภ์ดีอย่างไร แม่จะเดินจะกิน แม่ต้องระวัง แม่ไม่ได้ระวังว่าตัวเองจะล้ม หรือกลัวเจ็บ แต่แม่กลัวผมในครรภ์จะเป็นอันตรายต่างหาก ตอนผมอยู่ในครรภ์แม่จะหาอาหารที่ดีที่สุดมาทาน ไม่ใช่เพราะแม่อยากทาน เป็นเพราะแม่อยากให้ผมทานอาหารดีๆมีคุณค่า ตอนผมยังเป็นทารกแม่ก็ระมัดระวังเรื่องอาหารมาก เพราะต้องให้นมซึ่งเป็นอาหารชั้นสุดยอดที่กลั่นจากเลือดในอก ให้ผมดื่มอย่างอิ่มหนำสำราญ ผมปวดท้อง ตัวร้อน ไม่สบาย ผมไม่รู้หรอกว่า แม่มีอาการมากกว่าผมทั้งๆที่แม่ไม่ได้เป็นอะไรเลย

9 เดือนที่ผมนอนเอกเขนกในครรภ์อันแสนอบอุ่น แสนสบาย แม่แสนจะอึดอึด ผมไม่เคยรับรู้ผ่านสายสะดือว่าแม่บ่นอะไร ใครหนอจะอึด จะทน เพื่อเราได้มากเท่านี้

วันเกิดผม ผมจึงไม่เคยนึกถึงเค้ก นึกถึงเป่าเทียน นึกถึงเลี้ยงฉลอง สนุกสนานเฮฮา แต่ผมจะนึกถึงแม่ แม่ และแม่....ทุกวันเกิดผมจะไปหาแม่ ไปกอดแม่ หอมแม่ จะกี่ปีๆกลิ่นกายแม่มันช่างหอมเสมอสำหรับผมเหลือเกิน จนอายุป่านนี้ผมยังไม่พบกลิ่นใดๆหอมเท่าหรือใกล้เคียงกลิ่นกายของแม่ แม้แม่จะจากผมไปนานแล้ว แม่ครับวันนี้กลิ่นแม่ยังหอมไม่คลายแม้แต่น้อย

ผมหยิบแผ่นซีดีสารคดีการกำเนิดมนุษย์ ที่คุณหมอได้ถ่ายทำไว้ ถึงตอนที่แม่เบ่งลูกออกมา ผมกำลังจิตนาการว่าเด็กคนนั้น คือผม นี่แม่ผมเจ็บปวด ทรมานเจียนตายขนาดนี้เลยหรือ นี่ขนาดการแพทย์ทันสมัยแล้วนะ สมัยแม่คลอดผมกับหมดตำแย มันจะมีสภาพเช่นใดผมไม่อาจจะประมาณได้ กว่าผมจะผ่านออกมา ผมเห็นอวัยวะเพศฉีกขาด โอ้...แม่จะเจ็บปานใด “นี่แม่กำลังจะตายเพื่อให้เราเกิดหรือนี่”มันจะมีใครที่เสียสละให้เราได้เท่านี้

แม่ครับ แล้วจะให้ผมจัดงานวันเกิดให้ตัวเองอย่างสนุกสนานได้อย่างไร แค่ผมเห็นภาพกว่าที่ผมจะหลุดจากช่องคลอดแม่ มันก็เกินกว่าที่ผมจะอกตัญญูกับแม่ได้อีกแล้ว มันเกินกว่าที่ผมจะมาหาความสุขให้กับวันที่แม่จะตายได้อีก....

มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่ผมจะผวาเข้าไปกอดศพแม่ที่อยู่ในโลงได้โดยไม่มีความรังเกียดเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าแม่จะอยู่ในสภาพใด กลิ่นความหอมของแม่ยังเหมือนเดิม แม่ยังสุดยอดเช่นเดิม ณ.วันที่ 22  กรกฎาคม  2552 วันนี้ ผมก็ยังจัดงานวันเกิดให้ตัวเองไม่ได้เลย เพราะวันนี้คือวันแม่ ถ้าผมจะจัดผมต้องจัดให้แม่ ไม่ใช่ให้ผม

ใครที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ โปรดเข้าไปหาแม่ แล้วกอดแม่ หอมแม่ กระซิบข้างๆหูแม่ว่า “แม่คือผู้หญิงที่ที่น่ารักที่สุดในโลก” อย่าอาย อย่าเขิน อย่าไม่กล้าทำ

ขอถามนิดเดียว กับคนรัก(ไม่ว่าจะเป็นแฟนหรือภรรยา) ทำไมกล้าที่จะบอกว่า ผมรักคุณที่สุดในโลก กล้าที่จะกอด หอม แต่ถ้าคุณได้ทำอย่างนี้กับแม่และภรรยา ตัวคุณนั้นแหละจะมีความสุขที่สุดในโลกเช่นกัน.....

..