เสียงที่ฝากชมมาก้องอยู่ตลอด ไม่ต้องสืบถามว่าใครพูด

ก่อนเลิกงานเย็นวันหนึ่งฉันได้เดินสวนกับ น้องคำมาย หมอนวดแผนไทย งานแพทย์แผนไทย โรงพยาบาล “สวัสดีค่ะพี่ตี้”  “สวัสดีค่ะน้องคำมาย” เรายกมือไหว้และยิ้มทักทายกัน เป็นธรรมเนียมที่ถือปฏิบัติกันมานานในโรงพยาบาลสอง “เออ...เจอหน้าพี่นึกได้ว่าหลายวันมาแล้ว มีคนฝากมาบอกว่าประทับใจการบริการของพี่ตี้มาก มาโรงพยาบาลทีไร พูดจา อัธยาศัยดีมากเลย...จริงๆนะเขาบอกมาอย่างนี้”  “ขอบคุณค่ะน้องคำมาย ฝากขอบคุณคนที่ฝากมาชมด้วยนะคะ” ฉันอมยิ้มที่ใบหน้า แต่ในใจฉันรู้สึกพองโต เบิกบาน และไม่ได้อยากรู้หรอกว่า “ใครพูด” กลับถึงบ้านแล้วเสียงที่ฝากชมมายังก้องหู คิดถึงตอนไหนก็อดปิติไม่ได้ แม้จะหลายวันมาแล้ว นึกถึงวันนี้ก็ปิติเช่นกัน อยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้กับตัวเองนานแสนนานค่ะ

                                                          Patty    (NCD)