หลังการพูดคุยเพื่อเตรียมจัด WS กับทีมงาน สคส. เมื่อวันที่ 17 กย.ที่ผ่านมา ผู้เขียนมี “การบ้าน” ที่ได้รับมอบหมายให้กลับมาทำต่อ นั่นคือ ทดลอง “หาเรื่อง” เพื่อเป็นตัวอย่างสำหรับกิจกรรม SST ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้และฝึกปฏิบัติใน WS ครั้งนี้ ซึ่งผู้เขียนก็รับปากรับคำมาด้วยความมั่นใจเพราะปกติเป็นคนที่ชอบ “หาเรื่อง” อยู่แล้ว
ผู้เขียนหายหน้าหายตากลับไปปฏิบัติภารกิจสำคัญที่บ้านสวนซะสาม - สี่วัน พอกลับมาก็มุ่งหน้าเข้าไปหาเรื่องในสำนักฯ ทันที โดยมีเป้าหมายที่เล็งไว้ล่วงหน้าแล้ว ผู้เขียนทดลองทำสองวิธี คือ วิธีแรกทำทีไปพูดคุยสัพเพเหระพอหอมปากหอมคอ แล้วก็วกถามเรื่องงาน ซักโน่นถามนี่ไปเรื่อยตามปกติอย่างที่เคยทำ สังเกตว่าช่วงนี้พี่เขาจะเล่าได้เป็นเรื่องเป็นราวว่าไปทำงานอะไรมา เจอปัญหาอะไร หาทางแก้ไขอย่างไร สุดท้ายผ่านสถานการณ์นั้นมาได้อย่างไร รู้สึกอย่างไร ผู้เขียนซักถามอะไรก็ตอบแจกแจงได้หมดทุกเรื่อง ซึ่งก็ทำให้ใจชื้นขึ้นมาเพราะเห็นแล้วว่าในเรื่องราวเหล่านั้นมีประเด็นที่เป็นความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ แฝงอยู่ด้วย
ตอนหลังเมื่อเปลี่ยนวิธีเป็นถามตรงประเด็นว่า “พี่ ถ้าเจี๊ยบอยากให้พี่เล่าเรื่องราวที่เป็นความสำเร็จหรือความภาคภูมิใจในการทำงานของพี่ให้ฟังซักหนึ่งเรื่องจะได้มั้ย” เท่านั้นแหล่ะ สีหน้าที่กำลังฉาบด้วยรอยยิ้ม เปลี่ยนเป็นเครียดขึ้นมาโดยฉับพลันตามด้วยคำพูดที่ว่า “โห...ยากว่ะ ไม่มีหรอก” พี่เขาทำท่าลังเล นึกตรึกตรองซักพักแล้วย้ำว่า “ไม่มีนะ นึกไม่ออกเลย” ผู้เขียนก็เลยถามว่า “แล้วที่เมื่อกี้พี่เล่าเป็นคุ้งเป็นแควทำไมพี่เล่าได้” พี่เขาเลยหัวเราะคงนึกขำตัวเอง ผู้เขียนถือโอกาสนี้ร่ายยาวว่า “เจี๊ยบนั่งฟังเมื่อกี้ เจี๊ยบยังมองเห็นความสำเร็จอยู่ในเรื่องที่พี่เล่า แล้วทำไมพี่ถึงรีบบอกว่าไม่มี พี่ตีความหมายของคำว่าความสำเร็จไว้ยังไง ความสำเร็จที่เจี๊ยบอยากฟังไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องราวที่ใหญ่โต ขอให้เป็นสิ่งที่พี่ทำแล้วได้เรียนรู้ ดีใจ ภาคภูมิใจกับงานที่พี่ทำ ถึงเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่เป็นไร เพราะในชีวิตคนแบบเราๆ ถ้าจะรอเล่าแต่เรื่องความสำเร็จใหญ่ๆ โตๆ จะมีโอกาสเล่ากันคนละกี่เรื่อง สู้เราลองมองหาความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ มาเล่าสู่กันฟังบ่อยๆ มันน่าจะทำให้เรามีกำลังใจหึกเหิมเพิ่มขึ้นได้นะ พี่ลองคิดดูอีกทีซิ เจี๊ยบไม่เชื่อว่าไม่มี พี่ต้องมีแน่นอน แต่พี่อาจจะไม่เคยนึกมาก่อนว่ามันเป็นความสำเร็จ...” (คำพูดเหล่านี้ผู้เขียนก็ครูพักลักจำมาจาก สคส. ถูกบ้างผิดบ้าง แต่ก็พอจะใช้ได้ผลอยู่เหมือนกันนะ)
จากนั้นผู้เขียนก็ยกตัวอย่างจากเรื่องราวของตัวเองบ้าง เรื่องเล่าที่ได้ฟังมาจากวง KM ที่เคยไปร่วมสังเกตการณ์มาบ้างให้พี่เขาฟัง สังเกตว่าแววตาพี่เขาเริ่มมีประกายวูบวาบขึ้นและบอกกับผู้เขียนว่า “พี่นึกออกเรื่องนึงแล้ว” - “เหรอพี่ เล่าเลย เล่าเลย” และแล้วผู้เขียนก็ได้ตัวอย่าง “เรื่องเล่าความสำเร็จ” มาหนึ่งเรื่องที่จะส่งให้ “คุณครู” (ทีมงาน สคส.) ตรวจดูว่าใช้ได้หรือไม่ ... แต่ว่าการบ้านของผู้เขียนยังไม่เสร็จเท่านี้ ยังต้องไปสุ่มหาเรื่องมาส่งให้คุณครูเป็นตัวอย่างอีกซักหนึ่งเรื่อง ซึ่งตอนนี้ข่าวเริ่มแพร่สะพัดออกไปแล้ว น้องๆ กลุ่ม young blood ดูตื่นเต้นกระตือรือล้นเข้ามาซักถามถึงกิจกรรมนี้ บางคนก็บอกว่าช่วงนี้ไม่อยากเจอหน้าพี่เจี๊ยบ เพราะกลัวโดน “หาเรื่อง” … !!
(3)
ปลาทูแม่กลอง
26 กันยายน 2551
