พี่น้องครับ

 

วันนี้เดินไปซื้อกับข้าวที่ห้างคาร์ฟูมาสต็อกไว้

ไปเจอหนุ่มหล่อคนหนึ่งนั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร

จะเข้าไปถาม ไปถ่ายรูปก็เกรงว่าจะโดนเตะ

เพราะแกเอาแต่ร้องไห้ไม่สนใจอะไรเลย

คงมีเหตุป่วนในอกจนยากที่ยั้งใจได้

เฮ้อ..อย่างนี้ก็มีด้วย หนุ่มทั้งแท่งแท้ๆ

คงจะหาทางออกไม่เจอ

 

(ซื้อถั่วลิสงบดกับแยมมะเดื่อเอามาทาขนมปัง)

ด้วยเหตุนี้ละครับ

ทำให้ผมสนใจเรื่องทางออกของคนกรุง

เดินผ่านตู้โทรศัพท์

มองไปเจอใบปลิวติดประกาศสารพัดเรื่อง

ใครต้องการยกโทรศัพท์ไปตามเบอร์ที่แจ้งไว้

เออ..คนกรุงนี่ดีมีบริการถึงใจทุกอย่าง

  

เดินไปอีกหน่อยเจอต้นไม้

ติดป้ายรายการอาหารและเครื่องดื่ม

มีเมนูอร่อยไล่เรียงลงมาเป็นแนวดิ่งตามรูปทรงต้นไม้

จะสั่งอะไรก็เลือกตัดสินใจเอาจากที่นี่

ไม่มีปัญหาเรื่องโมโหหิวเหมือนก่องข้าวน้อยฆ่าแม่

   

เดินไปสะดุดป้ายรับจำนองบ้านที่ดิน

เอาละสิ ใครจะจำนองจำนำที่ดินที่แม่ยายยกให้ก็เชิญ

เพียงแค่ยกหูโทรศัพท์ตามที่เขาแปะไว้

ก็จะมีผู้สันทัดกรณีมารับเรื่องไปจัดการให้

คนกรุงนี่ช่างเอาอกเอาใจกันเหลือเกิน

  

เดินไปอีกหน่อยเจอป้าย

บริการเงินด่วน

แหม..ใครหน้ามืดเรื่องเงินๆทองๆกระทันหัน

บริการด่วนยิ่งกว่าEMS.ของไปรษณีย์เสียอีก

ที่บ้านนอกมีบริการเงินไม่ด่วน

ทำไมมันเหลื่อมล้ำกันอย่างนี้หนอ

  

ทราบไหมครับ ทางม้าลายหายไป

กทม.สร้างสะพานลอยให้เดินข้ามนะสิ

อ้าว! แล้วม้าลายไปอยู่ที่ไหนละ

ผมเจอแล้ว

ม้าลายมาชุมนุมกันอยู่ที่ศาลเจ้า

 

ศาลเจ้ากับศาลพระภูมิเป็นอันเดียวกันรึเปล่านะ

เจอคุณน้าคนหนึ่ง

จุดธูปบนบานศาลกล่าว

แสดงว่า..ได้ยึดเอาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นที่พึ่ง

จะได้ผลหรือไม่ผมไม่ทราบ

แต่อย่างน้อยก็ยังมีทางออกใช่ไหมครับ

 

เดินไปแผงขายหนังสือ

ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่ง

ชื่อ..ผมไม่ได้ขายชาติ

อ้าว! แสดงว่ามีที่รับซื้อชาติไทยละสิ

ถ้าขาย..เราจะตีราคาประเทศไทยเท่าไหร่?

ขืนขายสุ่มสี่สุ่มห้าโดนโห่ตายเลย

ุเดินไปเจอป้าย โทรไม่ถือ

โธ่..ไม่ถือก็ไม่มีโทรนะสิ

ป้ายนี้เหมือนแม่ขวัญจิตผมเลย

ทุกวันนี้ไม่ยอมถือโทรศัพท์

คิดถึงก็คิดเอา..ไม่เสียตังส์

    

วันนี้มีประชุมยืดเยื้อ ..เสิฟอาหารระหว่างการประชุม

เจ้าหน้าที่ส่งแผ่นกระดาษเล็กรายการเมนู

มาให้เลือกว่ารับประทานอะไร

ผมขอก๋วยเตี๋ยวกับขนมวุ้นรูปหัวใจ

นึกสนุกอยากจะเคี้ยวหัวใจ

สุดท้ายก็ได้คำตอบ

ทางออกทุกอย่างขึ้นอยู่กับใจของเรานี่เอง..อิ อิ..

  

วันนี้อัยการชาวเกาะบินมาถึง

แต่รายนี้โทรแฮะ..ชวนไปเลี้ยงข้าว

คนกรุงนี้แปลก

ไปไหนก็ขึ้นรถ

ในแต่ละวันเดินไม่กี่ก้าว

ไปห้างยังไม่ยอมเดิน..ขึ้นบันไดเลื่อน

สบายจนจะเป็นง่อยตายอยู่แล้ว

เบื่อ เบื่อ..อยากกลับบ้านไปเดินเล่น

ตอนเย็นๆก็อาบน้ำทาแป้ง สบายๆ..