อีกสักครั้งที่จะเอ่ยคำว่าบ้านอย่างมีความหมาย

         ทุกครั้งที่ผมคิดถึงบ้าน มันรวบรวมความรู้สึกมากมายครับ  ไม่ใช่แค่บ้านหลังเก่า มุมสบาย หรือแค่ต้นไม้บางต้น    

         แต่ความอบอุ่นใจแม้เพียงได้แค่คิดถึง ไม่ต่างอะไรกับ ความรู้สึกที่มีต่อพ่อแม่หรือผู้มีพระคุณของผม  ต่อเพื่อน หรือคนที่ผมรัก  บ้านของผมจึงเหมือน พ่อแม่ เหมือนคนรัก  เหมือนเพื่อน เหมือนหมาตัวโปรด เหมือนกล่องจดหมายเก่า ๆ ที่รวบรวมเรื่องราวมากมาย เวลาที่เปิดค้นดูก็หลงเพลินซึมซับและระลึกได้ถึงเรื่องราวความรู้สึกที่ผ่านมา

                

           ที่บ้านแม้การเปลี่ยนแปลงจะมีอยู่ แต่ไม่รวดเร็วนัก หลายอย่างก็อยู่มานาน มาก ก่อนจะมีผมอยู่ในบ้านเสียอีก  และอาจจะอยู่ต่อไปจนกระทั้งไม่มีผมอยู่ที่บ้านอีกด้วย

                       

            บ้านผมยังดูยิ้มแย้มแจ่มใสมีชีวิตชีวาดี   โดยเฉพาะเมื่อสมาชิกที่อยู่บ้านกลับไปรวมกัน หรือมีผู้คนคุ้นเคยมาที่บ้าน ดูบ้านผมจะยิ้ม

                  

สดชื่นมาก ๆ แต่เห็นพ่อกับแม่เล่าว่า  บ้านเราเหงาลงไปถนัดตาตอนผมไม่อยู่ที่บ้าน  

                         

                  ก็ใช่นะ ผมเคยเห็นบ้านร้างบางหลัง ไม่มีคนอยู่ บ้านเหงามาก ซึมเซา บางหลังดูน่ากลัว ไม่มีใครอยากเข้าใกล้

                  หรือไม่ใช่แค่ผมที่คิดถึงบ้านนะ    บ้านเองก็คงคิดถึงผมเหมือนกัน