ชีวิตก็ไม่แน่นอนเช่นนี้ เหมือนจะมีหวัง แต่ก็หมดหวัง เหมือนจะยังมีเวลา แต่ก็อาจกำลังจะหมดเวลา

วันนี้ผู้เขียนลืมตาขึ้นมา พร้อมกับยกแขนข้างขวาขึ้นมาดู....

ยังเป็นแขนที่มีเลือดเนื้อ ดูแข็งแรง เหมือนทุกๆครั้งที่ได้เห็น เมื่อเวลาผ่านไปสักครู่ จึงค่อยๆเริ่มรู้สึก ถึงอาการปวดร้าวหัวไหล่ และเมื่อยแบบไม่มีแรงลงไปเรื่อยๆ....ความเสื่อมกำลังมาเยือนผู้เขียนนั่นเอง

"งัดข้อมือกับหมอหน่อยนะ เต็มที่เลย" วันที่ไปหาหมอ แล้วคุณหมอก็ให้ทดสอบกำลังแขนกับท่าน ข้างซ้ายแข็งแรงมาก คุณหมอกดไม่ลง แต่ทว่า เมื่อถึงแขนขวา ผู้เขียนซึ่งมีความถนัดมากกว่ากลับไม่มีแรงที่จะต้าน แม้จะขออีกครั้งๆๆ

  ผู้เขียนกำลังมีอาการ ของคนที่ถูกกระดูกต้นคอ ทับเส้นประสาท คุณหมอชมหรือตำหนิก็ไม่ทราบ ว่าอดทนดีจัง ปล่อยให้เป็นเสียมากเชียว

  แล้วก็ต้องเข้ากระบวนการรักษา ดึงกระดูกต้นคอทุกวัน

ไม่ได้ตกใจ ไม่ได้โทษตัวเอง หรือเสียดายวันเวลา ที่ปล่อยให้โรคกำเริบมาแสนนานโดยไม่รักษา...

มันต้องเป็นเช่นนั้นแหละ

  ผู้เขียนกำลังมองเห็นความเสื่อมของตัวเอง ที่ชัดเจน จึงอยากนำมาบันทึกไว้ เพราะไม่แน่ใจว่า บันทึกสุดท้ายของผู้เขียน อาจจะมาถึงในเร็ววันนี้ก็ได้ วันที่อาจหมดกำลัง สัมผัสนิ้วกับตัวอักษร เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกต่อเพื่อนพ้องใน Gotoknow แห่งนี้ หมดแรงที่จะบอกเรื่องราวที่ผ่านพบ หมดแรงที่จะให้กำลังใจใครต่อใครเหมือนเคย

   ความตั้งใจที่จะได้ใช้สองมือนี้ โอบสัมผ้สรูปปั้นที่ยังไม่ฉาบ ที่กุสินาราอีกครั้ง ก็อาจจะพลอยหมดสิทธิ์ไปด้วย

 ชีวิตก็ไม่แน่นอนเช่นนี้ เหมือนจะมีหวัง แต่ก็หมดหวัง เหมือนจะยังมีเวลา แต่ก็อาจกำลังจะหมดเวลา

ความรู้สึกที่เกิดขึ้น ระหว่างผู้เขียนพิจารณาความเสื่อมแห่งสังขารตัวเอง ทำให้เกิดความคิดได้มากมาย

ความไม่ประมาท ในกิจที่ยังไม่ได้กระทำ นั่นแหละ

บทสรุปของวันนี้

   ความเสื่อมของกายเป็นเรื่องธรรมชาติ ธรรมดา ขอเพียงอย่าให้ใจเรา เสื่อมลงตามสังขารเลย

                                       ขอให้สุขภาพดี มีสุขกันทุกคน และสร้างฝันที่ดี ให้มีชิวิตกันต่อไปค่ะ

My Music - ฝันมีชีวิต