ใครนะ ช่างเปรียบเทียบว่า การมีชีวิตอยู่ในโลก ของคนเรานั้น เหมือนการเดินอยู่บนถนน ที่ทอดยาวไปข้างหน้า อาจมีหลุมบ่อให้สะดุด หรือบางครั้งคราวก็มีที่พักพิงริมทาง ให้พอหายเหนื่อย แต่ส่วนมาก จะเป็นเสมือนการเดินทางโดยลำพัง ที่ดูว้าเหว่ เปลี่ยวเหงา ทั้งที่บางขณะ บนถนนชีวิต จะมีผู้คนสัญจรผ่านไปมา ก็มิได้ทำให้รู้สึกว่ามีเพื่อนเลย หรือนี่คือความหมายของคำว่า "ถนนสายชีวิต"

  ที่สำคัญ ไม่มีใครรู้ระยะทาง ที่ตนกำลังเดินอยู่เลยสักคน ว่าทางนั้น สั้น ยาว เพียงใด

เป็นเช่นนี้ ผู้เขียนจึงชอบสรุป ภาพรวมของชีวิต ในแต่ละปีไว้ กับเรื่องราวที่รู้สึกว่ามีคุณค่า ต่อเติมกำลังใจ เป็นเสบียงเดินทางต่อไป

 บนถนน สาย พ.ศ. ๒๕๕๑ มีเหตุการณ์ที่สำคัญๆ ในชีวิตผู้เขียน

 พอสรุปไว้ได้ ดังนี้

ได้เดินทางไปเป็นอาสาสมัครไทยคนแรก

ช่วยงานวัดไทย กุสินาราคลินิก

ประเทศอินเดีย

ตั้งแต่วันที่ 13 มีนาคม - 24 เมษายน 2551

จัดพิมพ์หนังสือเล่มแรกในชีวิต

มีส่วนร่วม ในการแต่งกลอนประกอบภาพเขียน ของคุณพลเดช วรฉัตร

และหนังสือเล่มนี้ ได้เป็นหนังสือที่มีผู้ร่วมทำบุญ

เป็นค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปอินเดีย

เป็นต้นบุญ ในการขอบริจาคผ้าไตรจีวร

ถวายแด่วัดพุทธในบังกลาเทศ จำนวน สองร้อยกว่าชุด

ก่อตั้งธนาคารเลือดเฉลิมพระเกียรติ

เพื่อให้มีอาสาสมัครที่แข็งแรง

พร้อมในการบริจาคเลือด ช่วยเหลือ

เมื่อคนในหมู่บ้าน ต้องการเลือดด่วน

ได้รับรางวัลสถานีอนามัยเฉลิมพระเกียรติฯ

 ดีเด่นระดับเขต

เป็นตัวแทนชาว Gotoknow มอบค่าเครื่องบิน

แด่ ดร. อโลก ชาวพุทธในอินเดีย

ที่เดินทางมาสร้างเครือข่ายในประเทศไทย

ร่วมงานเฮฮาศาสตร์  ของชาวGotoknow

ที่กรุงเทพฯ

จัดงานทำบุญเลี้ยงพระ ถวายพระกุศล

แด่สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ

และส่งท้ายปีเก่า ด้วยการออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่

ที่ บ้าน วะเบลอลู่ จ.ตาก

  อีกไม่กี่นาที ก็จะย่างดิถีปีใหม่กันแล้ว พร้อมกับงบดุลชีวิตของปีเก่า ก็กำลังจะปิดลง ถ้าตามสรุปนี้ ก็คิดว่า ปีหนูปีนี้ ที่ใครๆว่าดูจะเป็นหนูไฟนั้น สำหรับผู้เขียน กลับรู้สึกว่า เป็นปีหนูทองของผู้เขียนค่ะ จะทำทุกปี กับชีวิตที่เหลือนี้ ให้ดีที่สุด ก่อนการเดินทาง บนถนนสายชีวิต จะจบลง

                       ขอส่งท้ายปีเก่า อย่างรู้สึกสุขใจ

 และพร้อมจะรับปีใหม่ อย่างสำราญค่ะ

ให้โชคดีกันทุกคน มีความสุขยิ่งกว่าทุกปีที่ผ่านมานะคะ