ในการประชุม The International Conference on Health Promotion and Quality on Health Services (IHPQS) เมื่อวันที่ ๒๑ พ.ย. ๕๑ ห้องย่อยที่ ๓ เรื่อง KM มี ดร. ประพนธ์กับผมเป็นวิทยากร ประธานการประชุม คือ Prof. Michael Wood จาก Mayo Clinic ถามว่า Thai KM มี uniqueness อย่างไร หลังจาก ดร. ประพนธ์ตอบแล้ว ผมก็เที่ยวชี้ให้ใครต่อใครในหมู่ผู้ฟัง ที่เป็นคนไทยและเป็นแฟน KM ตอบอย่างสนุกสนาน จนผมไม่ได้ตอบ จึงขอยกเอาคำตอบที่ผมเตรียมไว้ มาตอบในบันทึกนี้
ผมมองว่า KM ของไทยมีลักษณะจำเพาะอย่างน้อย ๒ อย่าง
1. เป็น KM ที่พัฒนาขึ้นจากการลงมือทำ แล้วมีวิวัฒนาการไปเรื่อยๆ ไม่มีจบสิ้น คือเป็น KM ที่มีรูปแบบที่ได้มาจากการลงมือทำ KM จริงๆ และวิวัฒนาการโดยการทำ KM ต่อระบบ KM ของประเท
2. เราใช้ KM ในทุก sector ของสังคม ที่แปลกมากคือในภาคประชาชน ใช้ KM เก่งมาก หากมี “คุณอำนวย” ที่เก่ง ซึ่งผมตีความว่าเป็นเพราะชาวบ้านมี “วัฒนธรรมความรู้ฝังลึก” อยู่แล้ว
ผมตีความจากคำตอบของคนไทยผู้เข้าร่วมหลายคน ว่า KM ไทยมีลักษณะ spirituality สูง หรือใช้พลังของ spirituality มาขับเคลื่อนการเรียนรู้ได้ดี
วิจารณ์ พานิช
๒๓ พ.ย. ๕๑
