บีโกเนียออกดอกต้อนรับปีใหม่

4167

true <div class="entry"> <h3>บันทึก หายไปหลายเดือน อย่างน้อยก็น่าจะสามเดือน เป็นสามเดือนที่ค้อนข้างมีทั้งสุขและเศร้าเคล้ากันไป บางวันวุ่น บางวันว่าง บางวันเงียบบางวันหัวแทบแตก เพราะมีเรื่องที่ต้องจัดการใหญ่ๆ สองเรื่องคือเรื่องร้านชลบถพิบูลย์ที่ไปเปิดที่อุทยานการเกษตร ภายในมาวิทยาลัยขอนแก่น อีกเรื่องก็เตรียมผ้าให้ CERP เพื่อถวายสมเด็จพระเทพรัตนฯ ในวโรกาสเสด็จฯพระราชทานปริญญาบัตรชาว มข</h3> เรื่องร้านตอนนี้ก็เปิดไปแล้ว แต่ยังไม่ลงตัวนักเพราะต้องใช้เวลาในการหาสินค้าลงร้านอยู่ แต่โชคดีมีพี่น้องของเราแวะไปจ๊ะเอ๋ และอุดหนุนผ้าฝ้ายย้อมสีธรรมชาติ  ร้านดังกล่าวขายผลิตภัณฑ์จากผ้าเป็นหลัก เพราะได้ป้าผ้าจากเมืองพลมาประจำร้านใ้ห้ในวันศุกร์ -เสาร์- อาทิตย์ นอกจากนั้นก็มีต้นไม้ตกแต่งบ้างเล็กน้อย ไม่สามารถลงไม้อะไรได้มากนักเพราะพื้นที่น้อยเหลือเกิน ดังนั้นหากท่านไหวแวะขอนแก่นอย่าลืมแวะไปเยี่ยมชมนะครับ <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/KIF_9242s.jpg" border="0" /> นอกจากผ้าทอมือ ร้านยังตกแต่งด้วยต้นบีโกเนีย ซึ่ง เป็นไม้ประดับประเภทโชว์ใบมาตกแต่งและจำหน่ายด้วย ซึ่งเป็นต้นไม้ที่เพาะเองเป็นหลัก โดยซื้อต้นพันธุ์มาทำการขยายทั้งแยกเหง้าและชำใบ  ตอนนี้ได้ต้นพันธุ์มาแล้วราวสิบสายพันธุ์ทั้งซื้อมาจาก กทม และเพื่อนพ้องซื้อมาใ้ห้ ซื้อมาฝาก คละกันไป(ไว้ว่างจะเขีนถึงบีโกเนียจากประสบการณ์(สามเดือน) อิอิ) <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/u.jpg" border="0" width="392" height="465" /> บีโกเนียหูช้างสีเขียว ออกดอกต้อนรับปีใหม่ งาม มัก ๆๆ </div>

2010-01-04T16:55:16+07:00

บีโกเนียออกดอกต้อนรับปีใหม่ false 324996

2010-01-04T20:24:04+07:00

false

2010-01-04T17:00:34+07:00

บีโกเนียออกดอกต้อนรับปีใหม่

4167

true ได้แต่เสียดายกับวาสนาตัวเองที่ไม่ได้ไปร่วมงาน kku show and share 2009 ซึ่งงานนี้มีความพิเศษกับการสัญญรมาของชาว gotoknow.org ด้วยซึ่งเว้าวอนว่าจะได้มาร่วมงานแต่ดัยวาสนาอักเสบมีภารกิจสอนชั้วโมงสุดท้ายของเทอมนี้แบบขาดสอนไม่ได้ แม้วาสนาการได้ไป F2F กับเหล่า Blogger จะเป็นหมันไปแต่ก็ก็พยายามทิ้งรอยเอาไว้ให้พี่น้องชาว gotoknow.org ดูต่างหน้าใรงานนี้ นั้นคือโปสเตอร์ที่เอากิจกรรมและภารกิจเล็ก ๆ ของชาวศูนย์วิจัยพหุลักษณ์สังคมลุ่มน้ำโขงไปร่วมshow and share กะเขาด้วย  งานนี้ย่องไปเมื่อบ่ายเห็นบรรยากาศคึกคักเชียวและที่สำคัญเจอท่านรองรังสรรค์  คุณเอื้อแห่งมอดินแดนที่ผมเคารพนับถือด้วย ปีนี้ศูนย์ CERP ของเราเอาภารกิจสองอย่าง ซึ่งเป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ของพวกเราไปโชว์กับเขานั้นคือ ผลักความคิด ดันประสบการณ์กับการฝึกประสบการณ์กับศูนย์วิจัยเฉพาะทาง และ ศิลปกรรมลุ่มน้ำโขง  ทั้งสองโปสเตอร์เป็นอย่างไรขอเล่าแบบสังเขปไว้คร่าว ๆ ครับ ผลักความคิด ดันประสบการณ์กับการฝึกประสบการณ์กับศูนย์วิจัยเฉพาะทาง เป็นการเล่าเรื่องการร่วมกันรับมือกับการมาฝึกงานของนิสิตฝึกงานคนหนึ่งเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ซึ่ง CERP ไม่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้เลย  ถ้าจะให้เขามาเสริ์ฟน้ำ ชงกาแฟ ถ่ายเอกสารก็คงได้ประโยชน์น้อยมากต่อประสบการณ์ในวิชาชีพ ดังนั้นเหล่าCERP STAFFS จึงร่วมมือกันในการทำให้การฝึกประสบการณ์ของนิสิตได้ประโยชน์สูงสุดตามที่นิสิตคาดหวัง <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/AWposter2s.jpg" border="0" /> โปสเตอร์ ศิลปกรรมลุ่มน้ำโขง เป็นเรื่องเล่าการทำโครงการศิลปะเล็ก ๆ ของ CERP ซึ่งมีแผนงานกิจกรรมด้านเด็ก จากกิจกรรมเล็ก ๆ นั้นกลับเป็นกิจกรรมที่มีการเล่าขานและได้รับการบรรจุอยู่ในแผนงานประจำเรื่อยมาจนปีนี้เข้าปีที่ 4 แล้ว เรื่องราวของชาว CERP ต่อการปลูกฝังทางวัฒนธรรม เกิดขึ้น อย่างไร  ดำเนินไปอย่างไรนั้นเชิญชมและแลกเปลี่ยนได้ที่งานKKU Show and Share 2009 นะครับ <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/AWposter1s.jpg" border="0" /> สำหรับเหล่า Blogger ท่านใดว่างลองแวะไปที่โปสเตอร์ทั้งสองชิ้นของพวกเราชาว CERP ด้วยนะครับ ส่วนผมขอไปรักษาแผลใจก่อน เอาไว้งานหน้าจะไม่พลาด จะไม่พลาด จะไม่พลาด

2009-09-17T19:38:13+07:00

kku show and share 2009 false 298499

2010-01-03T21:30:48+07:00

false

2009-09-17T19:38:13+07:00

CERP ใน KKU Show and Share 2009

4167

true <h3>เด็กที่เข้าค่ายฮูบแต้มแคมของนั้นมีหลากหลายวัย เหตุผลหนึ่งคือต้องการเครือข่ายของสถานศึกษาในเขตพื้นที่ตำบลหว้านใหญ่ที่จะมาร่วมมือ หรือเกิดแรงกระตุ้นบางอย่างให้โรงเรียนโดยเฉพาะหัวน้าสถานศึกษาและครูผู้สอน หันกลับมามองการใช้ประโยชน์จากงานศิลปกรรมพื้นถิ่นในการเป็นแหล่งเรียนรู้สำหรับการศึกษาในระบบ</h3> เด็ก ๆ ที่มาร่วมค่ายของเราในคราวนี้จึงมีเด็กในช่วงชั้นที่ 2 – 4 จำนวน 50 คนโดยผมพยายามจัดสรรโควต้าให้เหมาะสมกับแต่ละโรงเรียน โดยโรงเรียนระดับประถมศึกษาในเขตตำบลนี้มี 5 โรงเรียนดังนั้นจึงเฉลี่ยให้โรงเรียนละ 6 คน ส่วนโรงเรียนระดับมัธยมประจำอำเภอมีแห่งเดียวดังนั้นจึงให้โควต้ามากหน่อย <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9521s.jpg" border="0" />  ผลที่ออกมาคือห้องเรียนของเราจึงเป็นห้องเรียนของเด็กหลายวัย จุดดีของการจัดกิจกรรมค่ายแบบนี้คือเด็กโตจะคอยดูแลเด็กเล็กแทนพี่เลี้ยงประจำกลุ่มได้ในหลายกิจกรรม(ในภาวะที่เรามีพี่เลี้ยงประจำกลุ่มไม่มากและบางกิจกรรมพี่เลี้ยงต่างเพศก็ดูแลลำบากเช่น การอาบน้ำและภารกิจส่วนตัว) นอกจากนั้นเด็กโตยังช่วยสอนเด็กเล็ก ๆในบางกิจกรรม แต่ด้วยความเป็นเด็กแม้จะหลายช่วงชั้น แต่เมื่อมาร่วมกันความเป็นเด็กก็คือความเป็นเด็ก ย่อมต้องการการ้รียนรู้ที่สนุกเพลิดเพลินและเสรี แถมความซนมาด้วยซึ่งก็เป็นไปตามที่คาดคะเนเอาไว้ ว่าเรามาจับปูใส่กระด้งแน่นอน <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9580.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9606.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9570.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9599.jpg" border="0" /> แล้วความดื้อความซน ความไม่อยู่นิ่ง การพูดคุยกันเซ็งแซ่จะขัดเกลาด้วยกิจกรรมอะไรดี นี่เป็นโจทย์สำคัญประการหนึ่งที่เราในฐานะผู้ออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้แบบค่ายต้องเอามาคิดและออกแบบ ความจริงหลายกิจกรรมเป็นการออกแบบกิจกรรมบนสมมติฐานคือการคาดคะเนว่าจะได้กระบวนการและผลลัพท์ออกมาอย่างไร เช่นเดียวกกับการตอบโจทย์การขัดเกล่าให้เด็กนิ่ง มีสติ มีสมาธิและหยุดนิ่งเพื่อการสงบลงได้บ้าง ผมมองหากิจกรรมการเรียนรู้บางสิ่งเพื่อจัดการเรียนรู้นี้จนกระทั่งคิดถึง การบายศรีสู่ขวัญ กลุ่มชาติพันธุ์ไทลาวรู้จักกิจกรรมนี้ในชื่อ “การสู่ขวัญ” โดยมีหัวใจของพิธีกรรมอยู่ที่การให้กำลังใจและเกิดสวัสดิมงคลแก่ผู้ถูกสู่ขวัญในการดำเนินชีวิตต่อไป ดังนั้นผู้ที่เข้าพิธีและถูกผูกแขนจึงถือว่าเกิดสิริมงคลแก่ตัวมีภูมิคุ้มกันภยันตรายต่าง ๆ ที่จะมารบกวนดังนั้นในค่ายการเรียนรู้เราได้จัดกิจกรรมสู่ขวัญให้แก่เด็ก ๆ ที่ร่วมค่ายเพื่อให้เกิดความเป็นมงคลแก่เด็ก ๆ และให้เด็กเรียนรู้ประเพณีของตนเองโดยการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม เราได้จัดเตรียมบายศรีขนาดพอเหมาะโดยมีช่างชาวบ้านหว้านใหญ่และพี่เลี้ยงของเรานั่งทำกันที่ศาลาการเปรียญ โดยเป็นบายศรีใบตองสามชั้น กิจกรรมนี้เนื่องจากต้องการให้บายศรีเสร็จทันการสู่ขวัญในตอนบ่ายและเด็ก ๆ มีกิจกรรมการเรียนรู้อื่น ๆ ต้องทำดังนั้นเด็ก ๆ จึงไม่ได้ร่วมทำด้วย ด้วยข้อจำกัดอย่างที่เล่าไปแล้ว ประกอบกับเมื่อวันก่อนเด็ก ๆ ได้ลงมือทำขันหมากเบ็งแล้ว การสู่ขวัญในคราวนี้ เราได้หมดสูดหรือพ่อพราหม์จากปราชญ์ชาวบ้านในท้องที่เป็นผู้ทำพิธีให้แก่เรา ในการสู่ขวัญเพื่อให้เหมาะสมกับสมาธิของเด็ก ๆ ดังนั้นรูปแบบการสู่ขวัญจึงย่อย่นลงมาเพื่อให้เสร็จทันเวลา แต่ก็ไม่ลืมบทสู่ขวัญที่ครบกระบวนความตามแก่นสารของบทสู่ขวัญ  เที่ยงวันนี้เป็นอาหารมื้อสุดท้ายในค่ายวัฒนธรรมแห่งนี้ เด็กๆ ได้กินส้มตำที่แสนอร่อยจนสังเกตว่าอาหารหลายกลุ่มหมดเกลี้ยง อาจจะด้วยความแซบนัว หลังท้องอิ่ม ลานที่หน้าพระใหญ่ในวิหารถูกวางพานบายศรีที่สวยงามโดยช่างชาวบ้านและพี่เลี้ยงของเรา งามจนอยากจะเก็บเอาไว้ไม่อยากให้มันเหี่ยวเฉา  เด็ก ๆ ที่เจี้ยวจ้าวถูกเชิญให้มานั่งล้อมพ่อพราหม์ที่ตรงกลางลาน สิ่งที่ผมคาดคะเนไว้กำลังจะได้คำตอบอีกไม่กี่วินาที เด็ก ๆ ที่คุยกันหลอกล้อกันนิ่งเงียบเมื่อเทียนชัยถูกจุดที่ยอดของบายศรี บรรยากาศหลังจากนี้เราพบว่าเด็ก ๆ นิ่ง เงียบและสดับโสตฟังเสียงการสู่ขวัญของปราชญ์ผู้ที่เราเคารพ สายตาจับจ้องมองที่พ่อใหญ่และแสงเทียนที่ยอดบายศรี หลายคนสังเกตเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นเพื่อนนิ่งก็หันกลับไปนิ่งมองไปที่จุดเดียว แม้ไม่ได้เห็นเหล่าเทวดาตัวเป็น ๆ มาชุมชนตามตำเชิญของหมดสูดที่เชิญเทวดามาชุมชน แต่ในบรรยากาศนั้นเราได้เห็นเทวดาน้อย ๆ ของเราชาวค่ายสงบนิ่ง เงียบ มีสมาธิตลอดการสู่ขวัญ เมื่อได้ยินการเอิ้นขวัญเด็ก ๆ ต่างเรียกขวัญกันตามเสียงนำของพ่อพราหม์ว่า “มาเด้อขวัญเอ๊ย” ดังสนั่น และนิ่งสงบฟังการสูดขวัญต่อไปเป็นเช่นนี้จนจบกระบวน หลังจากสูดขวัญเสร็จพิธีกรรมต่อไปคือการผูกขวัญหรือผูกข้อต่อแขน เด็ก ๆ นำฝ้ายผูกแขนมาให้พี่เลี้ยงและวิทยากรของเราผูกแขนให้เพื่อเป็นสิริมงคล พี่ ๆ ทุกคนให้พรเด็ก ๆ กันคนละมุมตามสะดวก ในขณะที่เด็ก ๆ เวียนกันให้พี่ ๆ ผูกแขนเอาชัยเอาพร  มนต์แห่งพิธีให้คำตอบที่ผมคาดคะเนเอาไว้ได้ดีที่เดียวทั้งความสงบ นิ่ง สติและความผูกพันของคนกับคนและคนกับสิ่งที่เราคาดวังในค่าย จาก”ตัวของเด็ก ๆ” ไปสู่ “เรา” และนำไปสู่ “พวกเรา” ที่จะสร้างความมั่นคงของศิลปกรรมพื้นบ้านร่วมกัน แม้เพียงมือน้อย ๆ ของเรา นี่เป็นบทเรียนของการบูรณาการทุนทางวัฒนธรรมในระดับจิตวิญญาณ(mind and soul)ที่เราพยายามบรรจุและทดลองทำกันในค่ายฮูบแต้มแคมของ

2009-09-15T15:15:22+07:00

เรื่องเล่าจากแคมของ false 297854

2009-11-11T16:21:04+07:00

false

2009-09-15T15:19:03+07:00

ฮูบแต้มแคมของ : บายศรีกับทุนทางวัฒนธรรม

4167

true <h3>เราไม่ใช่บริษัทรับจัดค่าย เราไม่ได้เป็นองค์กรที่ทำงานด้านเด็ก แต่เราเป็นเพียงโครงการเล็ก ๆ ที่อยากทำงานกับเด็ก ๆ โดยเฉพาะงานที่เกี่ยวกับพื้นบ้านพื้นถิ่น ดังนั้นหน้าที่ของผมจึงเป็นนักส่งสาร ร่อนการ์ดเชิญ โทรศัพท์ชวน โปรยข้อความบนลานและโลกไซเบอร์เพื่อตามเพื่อนฝูง พี่น้อง ผองเพื่อครูบาอาจารย์ที่มักคุ้นให้มาช่วยค่าย</h3> ในเมื่อหลายคนก็ต้องทำงานของตนเอง ดังนั้นการกะเกณฑ์ว่าใครจะมาได้บ้างจึงเป็นเรื่องยากเต็มทน แต่ในวันสุดท้ายก่อนเดินทางก็ยังมีบางอย่างรังเร ผมออกแบบกิจกรรมให้หยืดหยุนมากที่สุดโดยยึดเพื่อน ๆที่รับปากจริงไปได้จริงเป็นหลัก ซึ่งกลุ่มนี้สามารถเลื่อนกิจกรรมของตนไปกับความเปลี่ยนแปลงได้ ส่วนที่ยังไม่แน่ใจก็ต้องยอมรับความไม่พร้อมและเตรียมแผนสำหรับแก้ไขปัญหา จนกระทั้งถึงวันเปิดค่ายจริงและยืนยันการเดินทางจริง ผมก็พบว่าญาติพี่น้องเพื่อนพ้องที่เดินทางมาร่วมค่ายของโครงการเราคราวนี้ เป็นนักกิจกรรมที่จัดแบ่งออกได้หลายประเภทด้วยกัน หากจะแบ่งตามประสบการณ์ชีวิต เราพบว่าสามารถจัดกลุ่มได้ 3 รุ่นคือ S M L รุ่นเล็ก = S รุ่นเล็กแต่ใจใหญ่ กลุ่ม นี้ผมได้เครือข่ายทางสกลนครมาช่วยซึ่งเป็นนักศึกษา รวมถึงน้อง ๆจากมหาวิทยาลัยมหาสารคามเด็กหนุมไฟแรงที่เพิ่งจบซึ่งกลุ่มนี้จิ๋วแต่แจ๋ว ทั้งน้องปุ๊ น้องปอง น้องโบว์ น้องทิก น้องมี่ น้องแพท คนกลุ่มนี้มีจิตอาสาและรักษ์บ้านเกิดเมืองนอนที่ชัดเจน <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9175s.jpg" border="0" width="250" height="343" /><img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9535s.jpg" border="0" width="231" height="343" /> ( แพท มีมี่ และน้องโบว์์สาวน้อยเดินทางไกลมาจากธรรมศาสตร์ งานนี้เหนื่อยบ้างก็พักบ้างแต่เธอไม่แพ้ ถามหาค่ายต่อไป) รุ่นกลาง = M รุ่นนี้เป็นกลุ่มมดงาน ผมได้เครือข่ายมาจากทุกทิศทุกทาง พี่คล่องกับอาจารย์อุ้ม เคยผ่านค่ายมาด้วยกันมากกว่าสิบซึ่งถือว่าสองคนนี้เป็นกำลังสำคัญของผมเพราะ จะต่อกันติดง่ายไม่ว่าโยนกิจกรรมอะไรไป ส่วนอีกสองคนเป็นเพื่อนเครือข่ายจากสกลนครที่อาสามาช่วย มาดูและมาเชียร์นั้นคืออาจารย์นพและอาจารย์อ่ำ รวมทั้งเพื่อนครูที่ HUG SCHOOLอย่างอาจารย์ต้อม และมดจากหอมกรุ่น(ร้านกาแฟแสนอร่อย) กลุ่มนี้เราต่างถ่ายเทรูปแบบการจัดค่ายต่อกันสม่ำเสมอ ใครมีเทคนิคใหม่ ๆ ก็เอามากลางเรียนรู้ด้วยกัน <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/DSC04290s.jpg" border="0" /> (อาจารย์ต้อม โบว์ อาจารย์อ่ำ พี่มด อาจารย์คล่อง อาจารย์อุ้ม ออต) รุ่นใหญ่ = L กลุ่มแรงใจแรงกายแรงปัญญา รุ่น นี้เป็นรุ่นที่เมตตากับเรามาก เป็นเสมือนที่ปรึกษาในทุก ๆ มิติเป็นแรงใจ และหลายท่านก็เป็นขวัญใจชาวค่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ การได้รุ่นใหญ่มากประสบการณ์แบบนี้ช่วยให้งานของเรามีคุณค่าขึ้นมาอีกมาก เพราะก่อนหน้าที่เราไปกับแบบวัยรุ่นวุ่นรักค่าย แต่ลืมบางสิ่งบางอย่างที่ผู้ใหญ่มี รุ่นนี้เราได้เครือข่ายลานปัญญาเช่นอาม่าขวัญใจชาวค่าย อาจารย์บางทราย พี่พนัส นอกจากนั้นยังได้ความเมตตาจาก ดร.ศุภชัย สิงห์ยะบุษย์ปรมาจารย์ด้านลุ่มน้ำโขงศึกษามาช่วยอีกแรง <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/DSC04291s.jpg" border="0" /> (อาม่า  ดร.ศุภชัย อาจารย์บางทราย) <h2>นี่เป็นกลุ่มคนที่ผมขอจารึกเอาไว้ใน ค่ายแห่งนี้ เพราะทุกคนคือแรงกายแรงใจ แรงกำลังที่ทำค่ายเดินทางจนเสร็จสิ้นได้ สมควรที่จะได้รับการขอบคุณจากผมและศูนย์วิจัยพหุลักษณ์สังคมลุ่มน้ำโขง มหาวิทยาลัยขอนแก่น เพราะเราคือคนของค่ายที่เกิดจากเครือข่ายแห่งความสุข</h2> <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9072s.jpg" border="0" /> (เป็นได้แม้ขาไมโครโฟน)

2009-09-14T16:46:41+07:00

เรื่องเล่าจากแคมของ false 297537

false

2009-09-14T16:46:41+07:00

ฮูบแต้มแคมของ : คน ค่าย เครือข่าย ความสุข

4167

true <div> <h3>หลังอาบน้ำแบบเร่งด่วนเพราะเด็กๆ หลายคนใจจดจ่ออยู่กับละครเย็นนี้ เด็ก ๆ หลายคนจับกลุ่มกันซักซ้อมการแสดงเพื่อทบทวนบทบาท และลำดับการดำเนินเรื่องกันอย่างสนุก พี่เลี้ยงค่ายทนนั่งอยู่ไม่ได้ ต่างช่วยกันเตรียมอุปกรณ์ประกอบการแสดงให้กับเด็ก ๆ กัน เพื่อไม่ให้น้อยหน้ากลุ่มอื่น ๆ ภาพแบบนี้เราจะเห็นในหลายมุมของวัดป่าวิเวก</h3> หลังข้าวเย็นตกถึงท้อง แต่ไม่ทันจะย่อยดีนักเด็ก ๆ ต่างโสแหล่กันเสียงดัง จนแยกไม่ออกว่ากลุ่มไหนเป็นกลุ่มไหน บ้างก็มาแอบดูการแสดงของกลุ่มอื่น บ้างก็มาขอวัสดุที่เราพอมีในค่ายเช่นกระดาษ กรรไกร กาว เพื่อไปทำอุปกรณ์ประกอบการแสดง หลายคนตีกลองเล่น ๆ ตามประสาเด็ก ทั้งหมดทั้งปวงเป็นสัญญาณที่ดีที่เด็ก ๆ ต่างเปิดหัวใจรับการเรียนรู้ของค่ายอย่างไม่กังวล สองทุ่มบริเวณลานหน้าพระใหญ่ในวิหารพระนอน โรงละครธรรมของเรากำลังจะเริ่ม โดยพี่เลี้ยงรวมเด็ก ๆ เพื่อคลายความตื่นเต้นก่อนการแสดงด้วยเกมส์สนุก ๆ สองสามเกม ซึ่งช่วยให้เด็กคลายความตื่นเต้นลงได้อย่างดี เด็ก ๆ หลายคนนั่งนิ่งเพื่อรอชมการแสดงของเพื่อน ๆ <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9413s.jpg" border="0" /> โรงละครของเราเปิดขึ้นแล้ว ม่านใหญ่หน้าพระประธาน กับนิทานธรรมที่เราถอดมาจากวรรณกรรมพระพุทธศาสนาเรื่องพระเวสสันดรชาดกจากวัดศรีมาโพธิ์ กำลังจะเริ่ม นักแสดงทุกคนต่างพร้อมและเต็มที่กับการแสดง พลันการแสดงเริ่ม เราก็เห็นแววตาและรอยยิ้มเสียงหัวเราะตลอดการแสดง เพราะสิ่งที่เด็ก ๆ แสดงได้แสดงออกถึงการเรียนรู้ของเด็ก ๆ อย่างชัดเจน วันนี้ละครทุกตอนของเราเป็นละครที่เรียบง่าย เราใช้บทเจรจาด้วยภาษาถิ่นเมืองหว้านใหญ่ ที่แม้พี่เลี้ยงค่ายหลายคนจะเป็นคนชาติพันธุ์ไทลาวก็ไม่สามารถเลียบแบบสำเนียงเหล่านั้นได้ ผมฟังแล้วได้แต่ยิ้มในใจและช่างคุ้นเคยกับภาษาที่เด็ก ๆ ใช้อย่างบอกไม่ถูกเพราะสำเนียงที่เด็ก ๆ ใช้ในการแสดงเป็นสำเนียงที่นักแสดงหมอลำเรื่องต่อกลอนหรือหมอลำหมู่แถบเมืองขอนแก่น มหาสารคามและกาฬสินธุ์ใช้กันเป็นพื้น <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9411s.jpg" border="0" /> (ตอนชูชกได้นางอมิตดาเป็นภรรยา แหมเลือกคนได้สมกับบทบาทจริง ๆ) <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9421s.jpg" border="0" /> (ตอนเห่พระเวสสันดีเข้าเมือง  เห็นพระเวสสันดรบนคอช้างไหมครับ ง่าย ๆแต่เข้าใจ) เสียงหัวเราะของเด็กดังอยู่ตลอดเวลา เนื้อเรื่องที่จำได้จำไม่ได้ในตอนบ่าย แต่มาถึงการแสดงเด็ก ๆ ทุกคนต่างจำเนื้อหาในแต่ละตอนได้อย่างชัดเจน แม้ชื่อตัวละครหลายตัวจะเพี้ยนไปบ้าง หรือลืมบทไปบ้าง แต่ก็เห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดาเพราะการเล่าปากต่อปากของเด็ก ๆ ย่อมมีการเพี้ยนไปเป็นธรรมชาติของภาษาแต่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดจากการช่วยเหลือกันในกลุ่มต่างหากที่เป็นสัมพันธภาพที่น่าจดจำ แต่เสียงหนึ่งที่ดังไม่แพ้เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ คือเสียงหัวเราะของพี่เลี้ยงทุกคน ที่ต่างขำกันจนปวดเส้นเอ็นบนใบหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะเวลาซ้อมกับเวลาแสดงช่างต่างกัน จนอดขำไม่ได้ เสียงหัวเราะหยุดลงพร้อมกับเสียงสวดมนต์ก่อนนอนดังขึ้น เป็นสัญลักษณ์ว่าวันนี้พวกเราชาวค่ายทุกคนควรนอนเอาแรงหลังจากที่ใช้พลังงานมากเหลือในกิจกรรมวันนี้ แสงเทียนที่หน้าพระประธานและไฟจากเพดานหรี่ลง พี่ๆ เอนตัวลงนอนอย่างเหน็ดเนื่อยแต่ทุกคนยิ้มในใจคิดถึงการแสดงละครของเด็ก ๆ ในความเงียบ เราต่างแอบได้เย็นเสียง เด็ก ๆ คุยกันถึงการแสดงที่ผ่านมา ก่อนที่ตาจะหลับและเข้าเฝ้าพระอินทร์ในคืนวันนี้ วันที่พระจันทร์เกือบเต็มดวง </div>

2009-09-11T09:52:33+07:00

เรื่องเล่าจากแคมของ false 296443

2009-09-14T16:37:53+07:00

false

2009-09-11T09:52:33+07:00

ฮูบแต้มแคมของ : ละครในฐานะเครื่องมือการเรียนรู้ในค่ายวัฒนธรรม

4167

true <div> <h2>เกือบจะพลบค่ำแล้ว พี่เลี้ยง“ค่ายฮูบแต้มแคมของ” เรียก รวมเด็ก ๆ ชาวค่ายพร้อมกันหน้าวิหารใญ่วัดมโนภิรมณ์ วิหารที่เป็นเสมือนเพชรน้ำเอกของลุ่มน้ำโขง วิหารที่ไม่ได้มาชมไม่ได้มาศึกษาแล้วอย่าอุตริด่วนสรุปเรื่องสถาปัตยกรรม อีสาน เพราะวิหารแห่งนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับวิหารอื่น ๆ ที่พบในแถบอีสาน</h2> <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9361s.jpg" border="0" /> พี่เลี้ยงสอบถามเรื่องราวของจิตรกรรมฝาผนังอีสานวัดศรีมหาโพธิ์กับนัก เรียน เพื่อประมวลสรุปการเรียนรู้ การเยี่ยมชมและการทำกิจกรรมอีกครั้ง หลังจากสรุปกันพอควร เราจะสังเกตว่าเด็ก ๆ ชาวค่ายจำเนื้อเรื่องที่ปรากฎบนจิตรกรรมฝาผนังได้ แต่ยังขาดรายละเอียดอีกเล็ก ๆ หรือเราจะพบว่าแม้จะตอบถูกต้องแต่ยังไม่มีความมั่นใจในคำตอบของตนเองมากนัก ซึ่งหลังจากนี้พี่เลี้ยงค่ายโยนเครื่องมือเรียนรู้ชนิดต่อไปให้เด็ก ๆ ทันที เครื่องที่ว่านี้คือ ละครสำหรับเด็ก กลุ่มกิจกรรมของชาวค่ายมีทั้งสิ้นสามกลุ่ม ดังนั้นพี่เลี้ยงจึงแบ่งกัณฑ์ต่าง ๆ ในเรื่องพระเวสสันดรชาดกซึ่งเป็นวรรณกรรมที่ปรากฎในสิมวัดศรีมหาโพธิ์ ออกมาให้เหมาะสมกับการแสดงของเด็กทั้งสามกลุ่ม โดยมีรวมเอากัณฑ์ที่สำคัญมาไว้เป็นตอน 3 ตอนให้ครบตามจำนวนกลุ่มเด็ก วิธีการนี้จะช่วยให้เด็กแสดงละครของตนเองได้อย่างมีเอกภาพบนเวทีการแสดงคืน นี้ กลุ่มที่หนึ่ง จัดการ แสดงตั้งแต่กัณฑ์ทศพรไปจนถึงทานกัณฑ์ ซึ่งมีเนื่อหากล่าวถึงการจุติของนางผุสดีเพื่อมาเป็นมเหสีของพระเจ้าสัญชัย พร้อมกับพรสิบประการ การแต่งงานของพระเวสสันดรกับนางมัทรี การทานช้างปัจจัยนาเคน การไล่พระเวสออกจากเมืองและเดินทางสู่เขาวงกตเพื่อบำเพ็ญบารมี กลุ่มที่สอง จัดการแสดงตั้งแต่กัณฑ์จุลพนไปจนถึงกัณฑ์กุมาร ซึ่งมีเนื้อหากล่าวถึงชูชกขอทานผู้สกปรก การได้นางอมิตตดามาเป็นเมีย การกล่าวด่าตำหนิติเตียนของเหล่าเมียพราหม์ต่อนางอมิตดาและการออกไปขอกัณหา ชาลีมาเป็นคนใช้ของชูชก ตลอดจนการไปพบพรานเจตบุตร การโกหกพระฤาษีเพื่อหาหนทางไปเขาวงกตและการทานสองกุมารของพระเวสสันดรให้กับ พราหม์ กลุ่มที่สาม จัดการ แสดงตั้งแต่กัณฑ์มัทรีไปจนถึงนครกัณฑ์ ซึ่งมีเนื้อหากล่าวถึงการขวางทางกลับอาศรมของพระอินทร์ที่กระทำต่อนางมัทรี การลากสองกุมารเข้าเมืองของชูชก การไถ่สองหลานของพระยาสัญชัยและการขบวนเชิญพระเวสสันดรและนางมัทรีกลับมา ครองเมือง <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_3935s.jpg" border="0" /> เด็ก ๆ แต่ละกลุ่มหลังรับเครื่องมือไปแล้วต่างหาสนามหญ้าสีเขียวงามบริเวณลานหน้า วิหาร บ้างก็จับจองลานริมแม่โขงให้เป็นสตูดิโอสำหรับฝึกซ้อมการแสดง ต่างกลุ่มต่างวางแผนและซักซ้อมกันอย่างขมีขมัน โดยข้าง ๆ กลุ่มมีพี่เลี้ยงคอยดูแลให้คำปรึกษาอย่างใกล้ชิด งานนี้เราจะเห็นปฏิสัมพันธ์ที่ดีของเด็กกับเด็ก และปฏิสมพันธ์ที่ดีระหว่างเด็กกับพี่เลี้ยงประจำแต่ละกลุ่มอย่างชัดเจน <h4><img src="http://gotoknow.org/file/somroay/IMG_9350s.jpg" border="0" /></h4> <h4>แสงแดดอ่อนแรงลงข้างฝั่งทิศ ตะวันตก บอกถึงเวลาที่เราจะเคลื่อนย้ายเด็ก ๆ กลับสถานที่จัดค่ายแล้วเพื่อเด็ก ๆ อาบน้ำและรับประทานอาหาร ก่อนที่เราจะได้ชมมหรสพที่สร้างสรรค์จากฝีมือการแสดงของพวกเขาเอง เราเหล่าพี่เลี้ยงประจำกลุ่มต่างคอยลุ้นถึงผลงานของเด็ก ๆ ในกลุ่มของตนเองอย่างจดจ้อง พระอาทิตย์ลาลับไปจนวิหารใหญ่วัดมโนภิรมณ์ดูขึงขลังขึ้นมา เด็ก ๆ ต่างทยอยขึ้นรถและสนุกสนานส่งเสียงร้องเพลงตลอดเส้นทาง ซึ่งละครและการแสดงออกช่วยผลักพลังการแสดงออกเด็กได้อย่างดีที่เดียว</h4> </div>

2009-09-10T21:00:56+07:00

เรื่องเล่าจากแคมของ false 296329

2009-09-10T21:18:45+07:00

false

2009-09-10T21:00:56+07:00

ฮูบแต้มแคมของ : ม่วนซื่นละครเด็ก

4167

true <div class="entry"> <h2>ไม่รู้จะเริ่มต้นเขียนเรื่องค่ายฮูบแต้มแคมของยังไง เพราะมีเรื่องมั่ว ๆ อยู่ในหัวเสียเต็มประดาจะแคะออกมาก็กลัวเรื่องอื่น ๆ จะรั่วออกดังนั้นจึงขอเริ่มด้วยเรื่องง่าย ๆ ที่แสนจะสนุกสนานก่อน</h2> <h4>ที่ค่ายเรานัดหมายเด็ก ๆ เริ่มต้นกิจกรรมยามเช้าตอนหกโมงเช้าเพราะว่าแสงอรุณวันใหม่กำลังจะเริ่มทอแสง แต่ความเป็นจริง เด็ก ๆ จะตื่นเช้ากว่าเรามาก พี่ๆ ทีมงานหลายคนยังคงคลุมโปง นอนขุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่ม แต่ไม่นานหรอกคงจะตื่นเพราะเสียงของเด็ก ๆ เจื้อยแจ้วอยู่ตลอดเวลา จนไม่สามารถนอนต่อไปได้</h4> <h4>กิจกรรมยามเช้าของทุกวันในค่ายฮูบแต้มแคมของ พี่ ๆ ศิลปินจะพาเด็ก ๆ พร้อมด้วยสมุดบันทึกและปากกาเดินทางออกจากวัดป่าวิเวกสถานที่จัดค่ายไปรับอรุณในสองพื้นที่ วันแรกเราพาเด็ก ๆ ไปเดินทุ่งนาที่มีน้ำค้างเกาะบนยอดหญ้า ใบข้าวเขียวขจรงดงามและเสียงอุ่น ๆ กำลังทาบทาขอบฟ้า  เหล่านกน้อย ผีเสื้อและทุกชีวิตกำลังเริ่มต้นวันที่สองเราพาเดินเลาะป่าช้าที่ต้นไม้ครึ้มเพื่อไปท้ายหมู่บ้าน</h4> <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/DSC_5258s.jpg" border="0" /> <h4>ที่ท้องทุ่งอาจารย์นพดล ชาสงวน(จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร)และพี่ ๆ เชิญชวนเด็ก ๆ มอง พิจารณาและอิ่มเอมไปกับสภาพแวดล้อมที่เห็น บ้างไปเป็นกลุ่ม บ้างไปเป็นคู่ หลายคนเดินเดี่ยงลงท้องทุ่ง มุ่งไปตามคัน(แท)นาที่คดเคี้ี้ยวเลี้ยวลด บางคันแทก็ตรงดิ่ง มุ่งลงไปยังใจกลางของท้องทุ่ง  เด็กๆ ต่างยืนกวาดสายตาไปรอบ ๆ เพื่อเห็นภาพกว้าง ๆ  หลายกลุ่มจ้องมองลงที่พื้นหญ้าที่อาบน้ำน้ำค้าง</h4> <h4>หลังจินตนาการและการอิ่มเอมทางสายตาสุกงอม ปลายปากกาของเด็กจรดลงบนสมุดบันทึกของแต่ละคน ต่างคนต่างร่ายบทกวีสามบรรทัด ซึ่งเป็นบทกวีที่ไม่มีกฎเกณฑ์ใดใดให้แก่เด็กต้องยากในการเขียน หรือไม่มีอุปสรรคขวางกั้นจินตนาการ รูปแบบการเขียนบทกวีที่ปล่อยให้เด็กถ่ายทอดสุนทรียภาพออกมาให้คนอื่นเข้าใจและชื่นชมความงามนั้นผ่านตัวอักษร</h4> <h4>“น้องน้ำฝน” เด็กหญิงวัยเก้าปี มานั่งข้าง ๆ และยื่นบทกวีให้ผมอ่าน หลังกวาดสายตาอย่างช้า ๆ ผมก็ถึงกับอึ้งถึงบทกวีที่ยิ่งใหญ่ของเด็กหญิงที่ไร้เดียงสาตัวเล็ก ๆจากบ้านนาริมน้ำของ แม้น้ำของที่บ้านเธอแม้จะเป็นสีปูนแต่บทกวีของเธอกลับใสดังน้ำฝนเหมือนชื่อเธอ บทกวีที่ผ่านมือของเด็กน้อยช่างเป็นบทกวีที่ซื่อบริสุทธิ์และงามสำหรับผมมาก</h4> <h4>หลังจากกิจกรรมเดินทุ่งเสร็จ พี่ ๆ ให้เด็ก ๆ เอาสมุดบันทึกมารวมกันเป็นกลุ่ม ๆ พี่ ๆ ประจำกลุ่มต่างเปิดอ่านบทกวีและโสแหล่กันถึงความสนุกสนานและความงามของการเขียนบทกวีของเด็ก ๆ ดังนั้นในเวลาว่างเราจึงเอาบทกวีคัดสรรมาอ่านให้เด็ก ๆ ในค่ายฮูบแต้มแคมของฟัง หลายคนได้ยินบทกวีของตนเองถูกนำมาอ่านต่างยิ้มเขินอาย</h4> <h4>นี่เป็นบทกวีที่คัดเอามาลงไว้ในบันทึกนี้ เพื่อให้หลายท่านที่ติดตามได้อิ่มเอมกันหมอกเบาบางในยามสาย</h4> <ul> <li> <h4>โอ้ต้นไม้ต้นหญ้าช่างงดงาม</h4> </li> </ul> <ul> <li> <h4>นั้นเจ้ากบโดดอ๊บอ๊บ</h4> </li> </ul> <ul> <li> <h4>กลางทุ่งนา     (จุฑามาศ เปรมศักดิ์หรือน้องน้ำฝน)</h4> </li> </ul> <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/DSC_5278s.jpg" border="0" /> <ul> <li> <h4>ไม่เหมือนฉันร้องเพลงเพราะกว่านกน้อย</h4> </li> <li> <h4>นั้นหมู่นกร้องจิ๊บๆ ช่างไพเราะ</h4> </li> <li> <h4>นั้นหนอนน้อยดิ้นไปมากลางทุ่งนา (จุฑามาศ เปรมศักดิ์หรือน้องน้ำฝน)</h4> </li> </ul> <img src="http://gotoknow.org/file/somroay/DSC_5233s.jpg" border="0" /> <ul> <li>ท้องฟ้ายามเช้าสดชื่นแจ่มใส </li> </ul> <ul> <li>ดอกไม้บานชื่นสวยสด </li> </ul> <ul> <li> <h4>ตัวมดน้อยและแมลงก็ตื่นพลัน(นัทธรวดี รูปดี)</h4> </li> </ul> <h2>แสงแดดจ้าขึ้นทุกขณะ เราพาเด็ก ๆ เดินกลับวัดซึ่งอยู่ไม่ไกล เตรียมตัวอาบน้ำแปรงฟันและรอรับประทานอาหารเช้าที่แสนอร่อย สำหรับบันทึกนี้ขอให้ท่านอร่อยกับบทกวีของเด็ก ๆ ชาวหว้านใหญ่ ครับ</h2> (ขอบคุณภาพสวย  ๆจากกล้องอาจารย์อุดมรัตน์  ดีเอง) </div>

2009-09-08T11:39:16+07:00

เรื่องเล่าจากแคมของ false 295701

2009-09-10T20:35:18+07:00

false

2009-09-08T11:39:16+07:00

ฮูบแต้มแคมของ : บทกวียามเช้า

4167

true วันนี้นั่งหาเพลงที่จะเอาไปใช้ใน ค่ายฮูบแต้ัมแคมของ 1-3 กันยายนนี้ หาไปหามาเผอิญไปพบเพลงนี้เข้า ฟังไปหนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ และกลายเป็นรายรอบในที่สุด เพลงนี้ชื่อเพลง เวียงจัน เวียงใจเวอร์ชั่นเก่าน่าจะเป็นของลุงแนบแต่งให้เพชรพิณทองร้อง (คณะวงดนตรีลูกทุ่งตำนานอีสาน) เดิมลุงแนบแต่งให้เพลงนี้เป็นเพลงสำหรับชาย แต่เวอร์ชั่นที่ผมฟังเป็นการโต้ตอบกันระหว่างเนื้อร้องผู้ชายกับเนื้อร้อง ผู้หญิง ซึ่งหากฟังเสียงร้องก็น่าจะเป็นนพดล ดวงพร หัวหน้าคณะกับชาวคณะเพชรพิณทอง เนื้อหาในเพลงนี้ตรึงใจผมมาก จนอยากจะเอามาถ่ายทอดให้ชาวลานได้อิ่มเอมกัน เพราะการแต่งเพลงของคนสมัยก่อนนี่มันเยี่ยมจริง ๆ <h3>ในส่วนเนื้อเพลงก่อนนะครับ ท่านลองอ่านอย่างอิ่มเอมสักสองสามรอบท่านจะพบความงามอย่างแนบจิต</h3> (ชาย) น้ำโขง ไหลหลั่งเบิ่งสองฝั่งเป็นแดนเขตขันฑ์ อ้ายมาเว้า ฮักสาวเวียงจันทน์ จนความสัมพันธ์ ฮักกันดูดดื่ม อ้ายยังบ่ลืม เวียงจันทน์เวียงใจ (สร้อย) ตุ้มอ้ายแนสาวเวียงจันทน์เอย ๆ คั่นเวียงจันทน์บ่ฮ่าง บ่วางน้องให้แก่ไผ คนสวยพี่นี่เอย คนงามพี่นี่เอย (หญิง) น้ำโขง ไหลหลั่ง เบิ่งสองฝั่งเป็นแดนเขตขันฑ์ อ้ายมาเว้าฮักสาวเวียงจันทน์ อ้ายเอ่ยจำนัลฮักมั่นจริงจัง น้องยังคอยหวังอ้ายกลับเวียงทอง (สร้อย) อ้ายอย่าลืมสาวลาวเวียงจันทน์ ได้น้ำโขงขวางกั้นบ่สำคัญจักกะหน่อย คนสวยน้องนี่เอย คนงามน้องนี่เอย (ชาย) โอ้หนอ สาวเวียงจันทน์เอย อ้ายบ่เคยฮักสาวบ้านได๋ ถึงอ้ายสิอยู่ ถิ่นแคว้นแดนไกล อ้ายเป็นคนไทยหัวใจฮักจริง น้องอย่าประวิงย่านอ้ายหลอกลวง (สร้อย) ตุ้มอ้ายแนสาวเวียงจันทน์เอย ๆ คั่นเวียงจันทน์บ่ฮ่าง บ่วางน้องให้แก่ไผ คนสวยพี่นี่เอย คนงามพี่นี่เอย (หญิง) ย่านหลง คำชายจะหลอกหลวงให้สาวลาวอกตอม ดอกไม้บ้านป่าอ้ายคว้ามาดอม เมื่อสิ้นกลิ่นหอมจะคลายแหนงหน่าย กลัวพ่อคนไทย ฮักน้องบ่จริง (สร้อย) อ้ายอย่าลืมสาวลาวเวียงจันทน์ ได้น้ำโขงขวางกั้น บ่สำคัญจักกะหน่อย คนสวยน้องนี่เอย คนงามน้องนี่เอย (ชาย) ข้ามโขง ล่องเรือ หันมองท่าเดื่อทุกเมื่อใจหาย ต้องจำพราก จากน้องเพียงกาย อ้ายสุดอาลัย หัวใจไหวหวั่น เจ้าจงคอยวัน อ้ายกลับเวียงทอง (สร้อย)ตุ้มอ้ายแนสาวเวียงจันทน์เอย ๆ คั่นเวียงจันทน์บ่ฮ่างบ่วางน้องให้แก่ไผ คนสวยพี่นี่เอย คนงามพี่นี่เอย (หญิง) น้ำโขง ไหลเอื่อยไหลลงไปเรื่อยบ่กลับคืนหวน น้องยังนึกหวั่น ใจอ้ายเรรวน พ่อดอกรำดวน บ่หวนคืนมา อย่าไกลลับลา เหมือนลำน้ำโขง (สร้อย) อ้ายอย่าลืมสาวลาวเวียงจันทน์ ได้น้ำโขงขวางกั้น บ่สำคัญจักกะหน่อย คนสวยน้องนี่เอย คนงามน้องนี่เอย (ชาย) คิดฮอดน้องบ้านอยู่เวียงจันทน์ แม่น้ำโขงมาคั่นเห็นกันปีละเทือ คิดถึงเจ้าเด ๆ <h3>อ้า.................อ่านเนื้อเพลงสองสามรอบท่านจะรู้ว่า คนแต่งเพลงเขาแต่งอย่างมาก  มีศิลปะในการแต่งเพลงอย่างมาก ในแต่ละท่อนมีการใช้การสัมผัสในทุกท่อนและเป็นสัมผัสอย่างไม่ขะเขิน ลงตัว งดงาม แซบ นัว</h3> น้ำโขง ไหลหลั่ง เบิ่งสองฝั่งเป็นแดน เขตขันฑ์ อ้ายมาเว้า ฮักสาวเวียงจันทน์ จนความสัมพันธ์ ฮักกัน ดูดดื่ม อ้ายยังบ่ลืม เวียงจันทน์เวียงใจ <ul> <li>สัมผัสในลงตัวที่สุด หลั่ง-ฝั่ง</li> </ul> <ul> <li>สัมผัสนอกงามแท้ ขันฑ์-จันทน์-พันธ์,ดื่ม-ลืม</li> </ul> <ul> <li>เล่นคำในแต่ละวรรคด้วยอักษรเช่น ไหล-หลั่ง, เขต-ขันฑ์,ดูด -ดื่ม,เวียงจันทน์เวียงใจ</li> </ul> <h3>ในการแต่งเพลง ลุงแนบใช้การเปรียบเปรย ด้วยภาษาที่หวานละมุนดังหมอกที่ลอยเหนือลำน้ำของ ยามเช้าของฤดูหนาวเสียจริง ๆ ไปดูกันครับว่าท่อนไหน เปรียบเปรยอะไร</h3> <ul> <li>คั่นเวียงจันทน์บ่ฮ่าง บ่วางน้องให้แก่ไผ เปรียบ ได้กับ ความรักที่ชายหนุ่มไทยมีต่อสาวลาวเวียง ว่าชาตินี้ความรักจะหมดไปก็ต่อเมื่อเวียงจันทน์ล่มเท่านั้น จะมีก็แต่หนุ่มไทยเท่านั้นล่ะที่จะทำให้ล่ม เช่นเมื่อสองร้อยกว่าปีที่แล้ว (อิอิ)</li> <li>ดอกไม้บ้านป่าอ้ายคว้ามาดอม เปรียบเปรยสาวลาวเป็นดอกไม้บ้านป่าหนุ่มไทยจะคงย่ำยีแล้วจากไป เป็นดอกไม้ไร้ค่า ไม่ใช่คนจากฝั่งไทย พวกเรานั้นช่างไร้ค่า</li> <li>น้ำโขง ไหลเอื่อยไหลลงไปเรื่อยบ่กลับคืนหวน เปรียบ เปรยหนุ่มไทที่รักแล้วก็หนีจากไปไม่ไหลย้อนกลับมาเช่นสายน้ำโขง ที่ไหลจากเหลือลงใต้ หากเพลงไปทยก็ราว สายน้ไม่ไหลกลับอะไรแบบนี้</li> </ul> <h3>ในมิติสภาพสังคมของคนไทยและคนลาว สมัยนั้น ตามริมโขงคงยังรักษาความเป็นเครือฐาติทางวัฒนธรรมกันอยู่ คงมีการเดินทางไปมาหาสู่กันง่ายสบาย มีการไปหาเล่นสาวของผู้บ่าวฝั่งไทยอยู่ตลอดเวลา  ซึ่งชี้ให้เห็นว่าแม้การกำหนดของเขตของรัฐจะเกิดขึ้นแล้ว แต่ขอบเขตความสัมพันธ์ในฐานะเครื่อญาติสายโลหติและหลุ่มชาติพันธุ์ยังมีอยู่ อย่างชัดเจน  มีการข้ามไปมาหาสู่โดยใช้เรือ ซึ่งเนื้อเพลงท่อนหนึ่งบอกเอาไว้ รวมทั้งบอกสถานที่อันเป็นฉากของเนื้อเพลงที่ นั้นคือท่าเดื่อ</h3> <ul> <li>ข้ามโขง ล่องเรือ หันมอง"ท่าเดื่อ"ทุกเมื่อใจหาย ต้องจำพราก จากน้องเพียงกาย </li> </ul> <h2>หากชาวG2Kที่สนใจลองเข้าไปดาวน์โหลดมา ฟังนะครับ ไพเราะจริง ๆ  สนุกสนานด้วยแม้จะเป็นเพลงโต้ตอบและจีบกันบนความเศร้าก็ตาม อันเป็นนิสัยรักความรื่นเริงของคนลาว  สำหรับออตแอบเอามาใช้เป็นเพลงสายเรียกเข้าเรียบร้อย ถ้าไม่เชื่อลองโทรมาซิครับ ผมจะได้ถือโอกาสฟังเพลงด้วย</h2>

2009-08-20T17:54:05+07:00

เรื่องเล่าจากขอนแก่น false 289459

2010-01-11T23:15:24+07:00

false

2009-08-20T17:54:05+07:00

เวียงจัน เวียงใจ

4167

true ค่าย ฮูบแต้มแคมที่จะจัดในวันที่ 1-3 กันยายน 2552 ณ วัดศรีมหาโพธิ์ อำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหารที่จะถึงนี้ ผู้จัดหลักสูตรการเรียนรู้ พยายามออกแบบหลักสูตรโดยเอาเรื่องพื้น ๆ มาทำให้พิเศษ(วิชานี้เรียนมาจากสวนป่าครูบาฯ) ดังนั้นจึงขอเชิญระดมความคิด เสนอแนะ หลักสูตรนี้นะครับ ก่อนลงมือในรายละเอียดของกิจกรรมการเรียน / เล่น   1. วิชาเครื่องมือวิทยาการเรียนรู้สำหรับนักเรียนวัฒนธรรม วิชาที่ปูพื้นฐานการศึกษาวัฒนธรรมในชุมชนให้แก่นักเรียนวัฒนธรรมผ่านเทคนิคการเรียนรู้ที่หลากหลายเช่น สุนทรียสนทนา การระดมความคิด การฟังอย่างมีวิจารณญาณ การพูดและการนำเสนอ การอ่านเชิงวิเคราะห์ การบันทึกการเรียนรู้ การเขียนแผนผังความคิด แผนภูมิต้นไม้ แผนภูมิก้างปลา แผนที่เดินดินโดยมีทั้งกิจกรรมการบรรยาย การฝึกปฏิบัติ เพื่อให้นักเรียนวัฒนธรรมเรียนรู้ชุมชนอย่างสนุกได้ความรู้ 2. วิชา หว้านใหญ่ศึกษา วิชา ที่เน้นให้นักเรียนวัฒนธรรมได้เรียนรู้ประวัติ พัฒนาทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชนหว้านใหญ่ ตำบลหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร รวมทั้งอาชีพ การทำมาหากิน ศิลปกรรม การแสดงพื้นถิ่น ซึ่งเน้นการจัดการเรียนรู้ผ่านเวทีเสวนาย่อยของปราชญ์และคนเฒ่าคนแก่ในชุมชน 3. วิชา ตื่นแต่ไก่โห่ วิชาที่เน้นการบริหารร่างกายของนักเรียนวัฒนธรรม ผ่านกิจกรรมการออกกำลังกาย การกวาดลานวัด การเตรียมอาหาร นอก จากนั้นยังเน้นการบริหารจิตใจของนักเรียนวัฒนธรรมด้วยกิจกรรมสุนทรีย์เช่น การวาดภาพ การเขียนบทกวี การถ่ายภาพ การซาบซึ้งความงามทางจักษุ ผ่านสถานที่และช่วงเวลายามย่ำรุ่ง 4. วิชา นักสงสัยศาสตร์ ปฏิบัติการฮูบแต้มแคมของ วิชา ที่เน้นการสร้างคำถามจากปรากฎการณ์ที่พบในชุมชน เพื่อค้นหา จัดลำดับ จัดกลุ่มคำถามตลอดจนการวางแผนการหาคำตอบจากข้อสงสัยนั้น ๆ ทั้งกระบวนการเดี๋ยวและกระบวนการกลุ่ม เพื่อให้นักเรียนวัฒนธรรมค้นหาคำตอบซึ่งมีอยู่ในชุมชน 5. วิชา คัดลอก ฮูบแต้ม วิชาที่เน้นการหาคำตอบเชิงทัศนศิลป์ทั้งจิตรกรรมฝาผนังและสถาปัตยกรรมของสิมวัดศรีมหาโพธิ์ โดยเน้นการหาคำตอบด้วยการสังเกต การ คัดลอก การถ่ายภาพ ซึ่งเน้นกิจกรรมการลงมือปฏิบัติด้วยตนเองของนักเรียนวัฒนธรรมเพื่อให้ซาบ ซึ่งความงามและลักษณะพิเศษของจิตรกรรมฝาผนังพื้นบ้าน 6. วิชา แนมบ้าน แนมเมือง วิชา ที่เน้นการสำรวจชุมชนเพื่อเรียนรู้ความสัมพันธ์ มโนทัศน์ของชุมชนที่มีต่อจิตรกรรมฝาผนังและประเด็นอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้นักเรียนวัฒนธรรมเข้าใจความสัมพันธ์ของคนในชุมชนต่อชุมชนของตนเอง ทั้งนี้เน้นการเดินลงสำรวจ สัมภาษณ์ในพื้นที่ชุมชนบ้านหว้านใหญ่ 7. วิชา เครื่องเฮ็ด อยู่เฮ็ดกิน วิชาที่เน้นการสืบสานมรดกทางวัฒนธรรมของชุมชนบ้านหว้านใหญ่ ผ่านกิจกรรมการประกอบอาหารพื้นบ้าน หัตถกรรมพื้นบ้าน วรรณกรรม ดนตรีและการแสดงและมุขปาฐะที่ปรากฎในท้องถิ่น โดยเน้นครูที่เป็นปราชญ์ในชุมชน   8. วิชา ศีลธรรม ลำนิทาน วิชา ที่เน้นการถอดความหมายของวรรณกรรมเรื่องพระเวสสันดรที่ปรากฎในจิตรกรรมฝา ผนังวัดศรีมหาโพธิ์อันแสดงคุณค่าเชิงศีลธรรมในมิติด้านต่าง ๆ อันจะทำให้นักเรียนวัฒนธรรมได้เข้าใจแนวคิดสำคัญของวรรณกรรมที่ปรากฎและนัก เรียนน้อมนำศีลธรรมคำสอนไปใช้ในชีวิตประจำวัน 9. วิชา ประยุกต์ศิลป์ถิ่นอีสาน วิชา ที่เน้นการนำเอาองค์ความรู้จากการเรียนรู้ในค่ายวัฒนธรรมมาประยุกต์ใช้ใน ชีวิตประจำวัน ผ่านการแสดงออกทางด้านการประยุกต์ศิลป์ การออกแบบผลิตภัณฑ์พื้นถิ่นและของที่ระลึก 10. วิชา ถอดบทเรียนเขียนความรู้สึก วิชาที่เน้นการถอดหรัสการเรียนรู้จากการเรียนรู้ในค่ายวัฒนธรรมมาสังเคราะห์ วิเคราะห์และถ่ายทอดในรูปแบบของสมุดบันทึก 11. วิชา บายศรีสู่ขวัญ วิชาการ ปลูกฝังทางวัฒนธรรมของนักเรียนโดยผลิตซ้ำการเรียนรู้ทางวัฒนธรรมของคนในสมัย รุ่นพ่อรุ่นแม่ในสังคมท้องถิ่นที่เคยมีมา ซึ่งคนในชุมชนได้เรียนรู้ร่วมกันจากวัดและโรงเรียนที่อยู่ในท้องถิ่นเดียว กัน ท้องถิ่นซึ่งคนรู้จักกัน เห็นหน้าค่าตากัน มีลัทธิทางศาสนา ขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณีเดียวกัน รวมทั้งการอยู่รวมกันมานาน ทำให้เกิดสำนึกของความเป็นคนถิ่นเดียวกัน <a href="http://lanpanya.com/somroay/files/2009/08/egss.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-157" src="http://lanpanya.com/somroay/files/2009/08/egss-200x300.jpg" border="0" title="egss" width="200" height="300" /></a>   แต่ที่แน่ ๆ ท่านไหนสนใจสอนวิชาอะไร แจ้งได้นะครับมาเรียน เล่น กับเด็ก ๆ ด้วยกัน

2009-08-18T16:35:11+07:00

เรื่องเล่าจากขอนแก่น false 288797

2009-08-20T18:01:56+07:00

false

2009-08-18T16:35:11+07:00

ระดมความคิดหลักสูตร ฮูบแต้มแคมของ

4167

true <div class="entry"> <h2>การ ถ่ายทอดความรู้สึกต่อสิ่งที่พบเห็น สิ่งที่ระลึกถึง สิ่งที่จินตนาการบางครั้งเราไม่จำเป็นต้องแสดงสิ่งนั้นออกมาเป็นรูปทรงที่ สามารถพบเห็นได้ตามธรรมชาติก็ได้ โดยเฉพาะการแสดงออกถึงความรู้สึกที่เป็นนามธรรม เราสามารถถ่ายทอดรูปทรงที่เราเห็น ระลึกถึงหรือจินตนาการถึงในรูปศิลปะแบบนามธรรมได้</h2> ศิลปะแบบนามธรรม หรือ abstract เป็นศิลปะประเภทที่ไม่มีความจริงเหลืออยู่ หากคนนอกหรือผู้ชมมอง ก็มักเรียกศิลปินพวกทำงานแบบนี้ว่าพวก ศิลปะเปอะ เพราะรูปทรงจริงนั้นได้ถูกตัดทอนให้เหลือแค่เส้นสี น้ำหนัก ที่ก่อให้เกิดความงามตามอารมณ์ความรู้สึกเป็นสิ่งที่เหนือความเป็นจริงต้อง ใช้จินตนาการในการรับรู้รับชม ในห้องเรียนที่ <a href="http://www.hugschool.com%5c/">HUG SCHOOL </a>ผม ให้เด็ก ๆ ได้ทดลองทำศิลปะแบบนามธรรมนี้ด้วย ซึ่งเป็นงานศิลปะนามธรรมที่พัฒนามาจากแบบเหมือนจริงในธรรมชาติ แต่นำมาตัดทอน เพิ่มเติมเนื้อหาที่ต้องการแสดงออก  โดยเน้นให้เด็กสามารถบอกตนเองได้ว่าตนเองกำลังวาดอะไรและรู้สึกอย่างไรต่อ สิ่งที่ตนเองเห็น ตนเองจินตนาการเห็น วันนี้มีนักเรียน 4 คนที่มาเรียน หลังผมเสนอรูปแบบศิลปะนามธรรมให้เด็ก ๆ ทราบแล้ว ผมก็ปล่อยให้เขาเลือกสี เลือกจินตนาการ เลือกมอง เลือกถ่ายทอดเต็มกำลังความสามารถ ซึ่งเมื่อท้ายชั่วโมงก็พบว่าเด็ก ๆ สามารถถ่ายทอดศิลปะแบบนามธรรมได้เช่นเดียวกับศิลปิน เพราะผลงานมีการเลือกสรรสี  ตัดทอนรูปทรงและวางองค์ประกอบได้อย่างงดงาม <a href="http://lanpanya.com/somroay/files/2009/08/awd-copy.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-171" src="http://lanpanya.com/somroay/files/2009/08/awd-copy-300x112.jpg" border="0" title="awd-copy" width="434" height="162" /></a> <h3>นี่เป็นประสบการณ์ใหม่ ๆ ที่เด็ก  ๆ หาได้จากห้องเรียนศิลปะที่ <a href="http://www.hugschool.com%5c/">HUG  SCHOOL</a></h3> </div>

2009-08-18T16:33:13+07:00

เรื่องเล่าจากขอนแก่น false 288796

2009-08-18T19:52:31+07:00

false

2009-08-18T16:33:13+07:00

ศิลปะนามธรรม: เด็ก ๆ ก็ทำได้