คงไม่มีอะไรที่มีค่ามากกว่าคำว่า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ได้เข้ามาเขียน มาอ่าน และบันทึกใน g2k แห่งนี้ ให้ผมได้อ่าน ได้ศึกษา เล่าเรียนตลอดระยะเวลา 1 ปี ที่ผ่านมา

 ดอกว่านสี่ทิศ ที่หัวลำโพง

   ... จนแล้วจนรอดผมก็อยู่รอดมาได้ครบ 1 ขวบแล้วครับ สำหรับการสมัครเข้าเป็นสมาชิกใน GotoKnow.org เวทีของคนทำงานแลกเปลี่ยนเรียนรู้ หรือเวทีเสมือนจริงแห่งนี้

    ในหนึ่งปีที่ผ่านมาผมได้รับทั้งความรู้ ความรัก ความอบอุ่น ความเป็นพี่ น้อง ญาติมิตร หรือแม้แต่คนที่เราเคารพนับถือเป็นครูบา อาจารย์ ที่เราได้เข้าไปอ่านบันทึกของแต่ละท่าน

    โดยที่มีการแสดงความคิดเห็น และไม่แสดงความคิดเห็น ซึ่งก็แล้วแต่ในละประเด็น ที่เราอยากแลกเปลี่ยนเพื่อเรียนรู้

    หากถามว่า เราเข้ามาทำไม? ในเวที g2k แห่งนี้ ผมก็คงตอบได้เพียงประโยคสั้นๆเท่านั้นคือ อยากเรียนรู้ อยากได้ฝึกประสบการณ์ อยากรู้จัก และมีกัลยาณมิตรเหมือนคนอื่นๆเขา

    ผมคงไม่มีความรู้ที่จะมาแลกเปลี่ยน หรือมอบให้มวลมิตรสักเท่าไหร่ ถ้าหากทุกท่านได้อ่านในหน้าประวัติของผมแล้ว เพราะว่าผมเป็นคนหนึ่งที่มีโอกาสได้ศึกษาเล่าเรียนมาเพียงน้อยนิด

    และเนื่องจากในขนะนี้ ก็มีท่านสมาชิกทั้งเก่าและใหม่ ได้ช่วยกันเขียนบันทึก อย่างต่อเนื่อง การอ่านบันทึก แสดงความคิดเห็น ให้กำลังใจ น่าจะเป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับผม บันทึกอาจจะไม่ค่อยมีหรือว่าห่างเหินไปบ้าง ก็คงไม่เป็นไร เพราะว่าไว้ข้างต้นมีสมาชิกเก่าและใหม่ขยันเขียนบันทึกกันหลายคนอยู่แล้ว

 

    ในระยะเวลา 1 ปี ที่ได้เข้ามาอยู่ในเวทีแห่งนี้ รวมทั้งได้เข้าร่วมกิจกรรมหลายๆแห่งรวมกับสมาชิก ทำให้ผมรู้ว่า ไม่มีเว็บไซด์หรือเว็บบอร์ด แห่งใดในอินเทอร์เน็ต ที่จะมีความจริงใจ ความรัก ความเอ็นดู ช่วยเหลือ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ซึ่งกันและกัน แม้จะรู้จักกันเพียงในบันทึกหรือตัวอักษรเท่านั้น  แต่ก็รับรู้ได้จากความจริงที่ปรากฎต่อสายตา ในหลายๆมุมมอง ที่พี่น้องเราได้ถ่ายทอดออกมาให้เราสัมผัสได้จากตัวอักษรในบันทึกไว้ใน g2k แห่งนี้

    บางท่านหรือบางคนอาจจะไม่รู้จักผม หรือเราไม่เคยคุยกันในบันทึก  ผมก็ต้องกราบขออภัย ด้วยเหตุปัจจัยอันจำกัดด้วยเวลา บางครั้งอาจจะไม่เอื้ออำนวย หรือหลุดรอดสายตาออกไป ไม่ใช่ไม่อยากรู้จัก ไม่ใช่ไม่อยากคุยด้วย หรือไม่ใช่ที่จะไม่ชอบอ่าน  ขอบอกตรงๆ ว่าผมรัก และชอบทุกคน ที่เขียนบันทึก

    ซึ่งการเขียนบันทึกนั่นแสดงว่าทุกท่านมีใจที่ตรงกัน หรือจริตเดียวกัน ที่รักการเขียน รักการอ่าน  เป็นตัวอย่างที่ดีต่อเยาวชน รุ่นลูก รุ่นหลาน อีกทั้งบันทึกร่องรอยประวัติศาสตร์ ไว้ให้บุคคลอื่นได้ศึกษาค้นคว้า แม้จะมีประโยชน์ มากบ้าง น้อยบ้าง แล้วแต่มุมมองของแต่ละคนไป

    ดังนั้น คงไม่มีอะไรที่มีค่ามากกว่าคำว่า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ได้เข้ามาเขียน มาอ่าน และบันทึกใน g2k แห่งนี้ ให้ผมได้อ่าน ได้ศึกษาเล่าเรียน ตลอดระยะเวลา 1 ปี ที่ผ่านมา

    หากบันทึกหรือคำแสดงความคิดเห็นใดๆ ที่อาจจะไปกระทบกระแทกท่านใดบ้าง ผมคงขอน้อมรับและกราบขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วย

    หวังว่าเราคงได้พบกันใหม่ในปีที่ 2 ของ สะ-มะ-นึก แซ่เฮ  และอย่าลืมไปพบกันที่งาน"เฮฮาศาสตร์4" ที่เกาะภูเก็ต นะครับ..อิอิ

น่าจะชื่อ..ดอกพวงแสด ถ่ายที่ร้านอาหารมีชัย มหาสารคาม

..ขอบคุณครับ..