ผู้กำกับคือกรรมนำพลิกฟื้น ที่สุดคืนผู้เล่นเป็นรางวัล

ณ มุมหนึ่งเบิกบานสำราญจิต
มากมวลมิตรสดชื่นรื่นสรวลสันต์
เสียงเฮฮาหยอกล้อมีต่อกัน
บ่าวสาวนั้นรื่นเริงบันเทิงใจ
อีกมุมหนึ่งครวญคร่ำน้ำตาตก
คือหัวอกคนรักพรากจากหวนไห้
หมู่ญาติมิตรเศร้าหมองครองอาลัย
ผู้จากไปไม่ฟื้นคืนชีวิต
ส่วนมุมหนึ่งทารกน้อยค่อยเปล่งเสียง
ยินสำเนียงชื่นชมสมดวงจิต
เจ้าเด็กน้อยกำมืออย่างแนบชิด
ดั่งยึดติดยึดมั่นชั่วชีวิน
ล้วนหลากมุมพบพานเพียงภาพฝัน
ผ่านคืนวันละครโลกโลดแล่นดิ้น
กี่บทตอนแต้มยิ้มให้ยลยิน
โศกถวิลกี่บทรันทดครอง
ฉากหนึ่งปิดฉากหนึ่งเปิดเริ่มตอนใหม่
เดี๋ยวร้องไห้หัวเราะพลันหม่นหมอง
พลิกบทบาทเปลี่ยนผันตามครรลอง
มิอาจจองบทสนุกทุกข์กล้ำกลืน
ท้ายละครชีวิตล้วนปิดฉาก
บทหลายหลากทุกข์สุขยากทนฝืน
ผู้กำกับคือกรรมนำพลิกฟื้น
ที่สุดคืนผู้เล่นเป็นรางวัล
............
ดอกไผ่
๕ มกราคม ๒๕๕๓
ขอบคุณภาพจาก http://upic.me/i/fp/dsc00324.jpg
http://www.watkhunchan.org/dhamada/wp-content/uploads/2009/06/1ca.jpg
สวัสดีครับท่านอาจารย์ธรรมทิพย์
แวะมาหาหารางวัลให้กับชีวิตขอรับพี่ครู..
เราทุกคนต่างแสดงบทบาทแห่งตนบนเวทีชีวิตนะคะ
สวัสดีค่ะ
ของคนช่างคิด.. ซึ่งการคิดแบบนี้ก่อให้เกิดปัญญา ( จินตามยปัญญา)
เพื่อทำที่สุดแห่งทุกข์นะคะพี่คิม...
วัฎจักรวนเวียนไม่รู้จบ กว่าจะพบทางหลุดพ้นอยู่หนไหน
บ้างว่าใกล้บ้างว่าไกลอย่างไรกัน ถึงทางตันเพราะวกกลับมาที่เดิม
วัฎจักรวนเวียนไม่รู้จบ กว่าจะพบทางหลุดพ้นอยู่หนไหน
บ้างว่าใกล้บ้างว่าไกลอย่างไรกัน ถึงทางตันเพราะวกกลับมาที่เดิม
เพราะเกรงกลัวความลำบาก...จึงหลงวนเวียนอยู่ในวัฏจักรยากหลุดพ้นนะคะ
สวัสดีครับ
ทุกชีวิตมีวิถีของตนเอง
กรรมดีชั่วหนุนส่ง
สาธุครับ...
...ทุกชีวิตมีวิถีของตนเอง ...กรรมดีชั่วหนุนส่ง...
"เราล้วนมีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย"
สวัสดีค่ะ
ได้ยินทั่วบล็อกแล้วค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์
สวัสดีค่ะ
เราเป็นตัวละครที่กำลังเล่นไปตามบทต่างๆ
บทกลอนนี้สะท้อนให้เห็นวิถีแห่งมนุษย์โดยแท้
พร้อมภาพประกอบอันงดงาม
...สิ่งที่เรากำหนดได้ คือการทำใจให้ยอมรับ กับ ความเป็นไป...ทำใจให้
สุขกับสิ่งที่ควรสุข ทุกข์ให้น้อยที่สุดกับสิ่งที่ต้องหมดไป หายไป ตามเวลา...
ก่อนลงจากเวทีควรเล่นให้ดีที่สุด แล้วก็คว้ารางวัลตุ๊กตาทองในบทบาท
ที่เราเป็นให้ได้จึงจะสม "ค่าคน" นะคะ