มหัศจรรย์แห่งการกอด

            ตอนที่ไปประชุมที่ชะอำเมื่อ 2 สัปดาห์ก่อนนั้น ผมยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ประทับใจไม่รู้ลืม นั่นก็คือเรื่อง “กอด”

            ผมไม่ได้ไปกอดกับใครๆหรอกครับ ยังกอดคนอื่นไม่เป็น ยังไม่เคยเข้ากลุ่มเฮฮาศาสตร์ ยังไม่รู้ว่ากอดคนอื่นเป็นอย่างไร ถูกคนอื่นกอดเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าจะไปขอกอดคนอื่นเขายังไงดี ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรเวลาไปขอกอดคนอื่น ฯลฯ แต่กอดของผมก็คือ “กอดเมีย” ครับ

            ในขณะที่ประชุมอยู่นั้น ก็ฟังบ้าง คุยบ้าง ก็ประสาคนที่เป็น abstract random แบบผมนี่แหละ คุยๆฟังๆ รู้เรื่องบ้าง กระเจิงบ้าง คนที่ซวยก็คงเป็นคนที่นั่งข้างๆ แต่บังเอิญที่คนที่นั่งข้างๆก็คือเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทกัน และก็บังเอิญอีกเช่นเดียวกันที่คุณเธอก็เป็น abstract randomist เช่นเดียวกับผม เป็นอันว่า สนุกกระเจิง

            เรื่องมันเป็นมายังไงผมก็จำไม่ได้ รู้แต่ว่าเราคุยกันเรื่องครอบครัว ผมบอกว่าตอนนี้ลูกสาวทั้งสองเธอแย่งพ่อกัน แย่งนั่งตกพ่อ แถมไม่แย่งเปล่าๆ เธอยังต้องแย่งนั่งตักข้างเดียวกันทุกทีไป  แย่งนอนกอดพ่อ บางครั้งคนโตนอนขวา คนเล็กก็อยากนอนข้างขวา แบบว่าขอให้ได้แย่งกันว่างั้นเถอะ บางครั้งพี่แป้งบอกว่า อยากนอนตรงกลางระหว่างพ่อและแม่ เธอจะได้กอดทั้งสองคน ผมก็บอกว่าไม่ได้ “พ่อกับแม่นอนกอดกันทุกคืนตั้งแต่ยังไม่มีลูกแน่ะ จนมีลูก และจนทุกวันนี้ไม่มีคืนไหนที่พ่อกับแม่ไม่ได้กอดกัน” นี่คือเหตุผลที่ผมบอกลูกไป และเธอต้องยอมจำนนทุกครั้ง เพราะเห็นเช่นที่พ่อบอกนั่นแหละ เรื่องของเรื่องมันก็เลยเกิดขึ้น

            คราวนี้ก็เลยถามกันว่า แต่ละครอบครัวเป็นอย่างไร คนหนึ่งเป็นพี่ที่รัก สวยสด น่ากอด เธอเป็นคนที่โชคดีที่สามีรักเป็นที่เลื่องลือ เธอเล่าว่า สามีชอบกอดเธอเหมือนกัน แต่ยามที่เธอง่วงนั้น อย่ามาแหยม “จะนอน” อีกคนหนึ่งก็เป็นสาวที่โชคดี เพราะครอบครัวนี้อบอุ่น รักใคร่กลมเกลียว ไม่เคยเห็นเขางอนกันเลย รายนี้บอกว่า ตั้งแต่มีลูกนั้น ไม่ต้องมากอดกันเลย เพราะคุณแม่เธอจะต้องไปกอดลูกๆ กอดลูกได้ทั้งคืน กอดกันจนหลับไป เวลาที่จะมาหวานแหววกันนั้นลูกไม่เคยเห็นเพราะอาย ผมเลยแย๊บไปว่า อย่างนี้ผมงอนตายเลย ดูซิ แต่งงานกันมาเป็นปีที่ 11 แล้ว บ้านผม ผัวเมียก็ยังนอนกอดกัน หลับก็กอดกัน ยกเว้นก็แต่เวลางอนกันเท่านั้นที่ไม่กอดกัน แต่ก็ยังนอนเตียงเดียวกัน นอนหันหลังให้กัน (เป็นครั้งคราว) นี่ถ้าเมียไม่กอดผมคงงอน และผมก็ภูมิใจมากที่เมียกอดผม เลยถูกเสียบไปว่า โธ่เธอ “คนจะนอน” ผมก็สอยไปว่า “นอนแล้วไง ทีกอดหมอนข้างกอดได้ ทำไมจะกอดสามีตัวเองไม่ได้” ผมเรียกร้องเสมอเลย วันไหนไม่จูบก็จะเปรยๆออกไป เดี๋ยวแม่คุณก็เข้ามาจูบฟอดใหญ่ (เว้นเวลาที่กำลังเหนื่อยอย่างรุนแรง อันนี้ผมต้องดูสถานการณ์เหมือนกัน)

            ก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นปัญหาอะไร ฟังบรรยายต่อไป แล้วพี่สาวคนโตก็กระซิบมาว่า “นี่แป๊ะ เธอนี่สร้างบุญคุณให้กับสามีของซ้อสองอย่างใหญ่หลวงเชียวนะ” “เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นเจ๊ ไม่เข้าใจ” “ก็ดูพี่ของเธอสิ ร้องไห้ใหญ่แล้ว” แล้วกัน อาเจ๊เธอกำลังเช็ดน้ำตากระซิกกระซิก พลางบ่นไปร่ำไปว่า “ฟังแล้วก็นึกสงสารสามีตัวเอง พี่ไม่เคยยอมให้เค้ากอด (ได้ง่ายๆ) เลย พี่แกก็ไม่เคยบ่นให้ได้ยิน สงสารจังเลย” กระซิก กระซิก

            เออแฮะ ไอ้พวก abstract random มันคุยกันจนได้เรื่องก็คราวนี้แหละ