เล่าเรื่องครูภูมิปัญญาไทย ที่ใช้ทฤษฎี เด็กนักเรียนเป็นศูนย์กลาง (Student Centered Learning)

การถ่ายทอดความรู้ของไทยมาแต่โบราณนั้น

ทันสมัย ทันยุค และเต็มไปด้วยหลักการ มานานแล้ว  แต่นักการศึกษาไทย ยุคนี้ต้องอ้างแนวคิดฝรั่งตะวันตก จึงจะดูทรงภูมิปัญญา ไม่งั้นใครจะมาสนใจยอมรับ...

ในยุคที่กระแสการปฎิรูปการศึกษามาแรง นวัตกรรมมากมาย จนคุณครูตามไม่ทัน น่าปวดหัว ทั้งการเรียนรู้ที่เน้นเด็กเป็นสำคัญ (Student Centered Learning) ทั้งการสอนแบบโครงงาน (Project Based Learning) รวมไปถึง การเรียนรู้ตลอดชีวิต (Life Long Learning)

คุณครูบางท่านบอกว่า ล้วนแล้วแต่ให้เด็ก นิ่ง ๆ (Learning) .... น่าคิดสะกิดใจ...

ครูภูมิปัญญาไทย รุ่นที่ 3 ท่านหนึ่ง ชื่อ ลุงเขียวไขข่าวแห่งเมืองเลย หรือ ชื่อจริงก็คือคุณลุง ประพนธ์  พลอยพุ่ม ท่านเป็นคนขอนแก่นโดยกำเนิด แต่ไปดังที่เมืองเลย เพราะได้ภรรยาเป็นสาวสวยเมืองเลย  ท่านเล่าว่าไม่รู้จะทำอะไร เลยไปเป็นครูอาสาสอนเด็ก ๆ  ท่านเป็นครูที่ลูกศิษย์รักและอยากเรียนด้วยมากที่สุดในเมืองเลย  ลุงเขียวเล่าว่า หลักการสอนของลุงไม่มีอะไรมาก ก็แค่ คิดพิจารณาดูว่า

-         เขาอยากรู้อะไร

-         เด็ก ๆ ควรจะรู้อะไร  

-         เมื่อไรที่เด็กพร้อมจะรู้

-         การเรียนรู้จะเกิดขึ้นอย่างดีที่สุดเมื่อมีความพร้อม (ทั้งเด็กและครู)

                  ฯลฯ

เด็ก ๆ จะมานั่งรอคุณครูลุงเขียว อย่างใจจดใจจ่อ ลุงเขียวพูดอะไรเข้าใจง่าย ใจดี เข้าใจความรู้สึกของเด็ก มีเรื่องเล่า/นิทานสารพัด ตอนเรียน จะนั่ง จะนอน จะกินขนม ก็ตามใจ ไม่มีการลงโทษ

...ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมเด็กจึงรักและอยากเรียนกับ คุณครูลุงเขียว

มีความลับ...ซึ่งตอนนี้จะไม่ลับเสียแล้ว...ลุงเขียวเล่าว่า เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาวเหน็บ  นักเรียนมานั่งรอ....คุณครูไม่มาสักที  ก็เล่นกันไป หยอกกันไป  ทนไม่ไหว...ออกไปดูนอกห้อง มีป้ายมาติดว่า....

 

โรงเรียนหยุด 1 วัน เพราะครู...เมาเหล้า...

 

เด็ก ๆ ร้องว้า... แต่เข้าใจ ก็ครูเขาเมา...จะให้สอนได้ไง...

กลับบ้านโว้ย...พวกเรา....

 

 

หมายเหตุ : โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน  เรื่องนี้มีการแต่งเติมสถานการณ์เพิ่มเล็กน้อย เพื่อความสมจริงโดยผู้เขียน