ตามที่ผู้เขียนได้กล่าวถึงในบันทึกฉบับที่แล้วว่าโดยผลของพระราชบัญญัติว่าด้วยการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว พ.ศ. 2542 ทำให้แอลจีไทยต้องเข้าสู่ตลาดในการประกอบธุรกิจอื่นในประเทศไทย ในฐานะคนต่างด้าว            

          และในฐานะที่เป็นคนต่างด้าวพระราชบัญญัติว่าด้วยการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว พ.ศ. 2542 ส่งผลให้แอลจีไทยต้องถูกจำกัดสิทธิในการประกอบธุรกิจบางอย่างในประเทศไทย โดยเฉพาะธุรกิจโทรคมนาคม และธุรกิจบริหาร            

          ดังนั้น ผู้เขียนจะได้ทำการวิเคราะห์ข้อขัดข้องของแอลจีในการเข้าสู่ตลาดในธุรกิจโทรคมนาคม และธุรกิจบริการ ในกรณีการถือหุ้นในบริษัทอื่นที่ได้จัดตั้งขึ้นแล้วตามกฎหมายไทย และการร่วมทุนกับบุคคลสัญชาติไทย ดังนี้            

          1) การถือหุ้นในบริษัทอื่นที่ได้จัดตั้งขึ้นแล้วตามกฎหมายไทย                       

                    (1) การถือหุ้นในบริษัทที่ประกอบธุรกิจโทรคมนาคม                       

                    คนต่างด้าวสามารถเข้ามาซื้อหุ้นในบริษัทที่ประกอบธุรกิจโทรคมนาคมในประเทศไทยได้ แต่ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ในพระราชบัญญัติการประกอบกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2544 จากการศึกษาพบว่าผู้ที่ประสงค์ที่จะประกอบกิจการโทรคมนาคมจะต้องได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการตามที่ได้กำหนดไว้ในมาตรา 7 ซึ่งใบอนุญาตในการประกอบกิจการดังกล่าวมีด้วยกัน 3 แบบ ดังนี้                       

                    ก. ใบอนุญาตแบบที่หนึ่ง ได้แก่ ใบอนุญาตสำ หรับผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคมที่ไม่มีโครงข่ายโทรคมนาคมเป็นของตนเอง และเป็นกิจการที่มีลักษณะสมควรให้มีการบริการได้โดยเสรี ทั้งนี้ เมื่อผู้ประสงค์จะประกอบกิจการลักษณะดังกล่าวได้แจ้งให้คณะกรรมการทราบแล้ว คณะกรรมการต้องออกใบอนุญาตให้ประกอบกิจการได้                       

                    ข. ใบอนุญาตแบบที่สอง ได้แก่ ใบอนุญาตสำ หรับผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคมที่มีหรือไม่มีโครงข่ายเป็นของตนเอง ซึ่งเป็นการประกอบกิจการที่มีวัตถุประสงค์ให้บริการจำกัดเฉพาะกลุ่มบุคคลหรือเป็นการประกอบกิจการที่ไม่มีผลกระทบโดยนัยสำคัญต่อการแข่งขันโดยเสรีอย่างเป็นธรรม หรือต่อประโยชน์สาธารณะและผู้บริโภค ทั้งนี้ เมื่อผู้ประสงค์จะประกอบกิจการลักษณะดังกล่าวได้ปฏิบัติถูกต้องครบถ้วนตามหลักเกณฑ์มาตรฐานที่คณะกรรมการประกาศกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว คณะกรรมการต้องออกใบอนุญาตให้ประกอบกิจการได้                       

                    ค. ใบอนุญาตแบบที่สาม ได้แก่ ใบอนุญาตสำหรับผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคมที่มีโครงข่ายเป็นของตนเอง ซึ่งเป็นการประกอบกิจการที่มีวัตถุประสงค์ในการให้บริการแก่บุคคลทั่วไปจำนวนมาก หรืออาจมีผลกระทบโดยนัยสำคัญต่อการแข่งขันโดยเสรีอย่างเป็นธรรม หรืออาจกระทบต่อประโยชน์สาธารณะ หรือมีเหตุจำเป็นต้องคุ้มครองผู้บริโภคเป็นพิเศษ ทั้งนี้ เมื่อผู้ประสงค์จะประกอบกิจการลักษณะดังกล่าวได้รับการพิจารณาจากคณะกรรมการเห็นสมควรให้ออกใบอนุญาตแล้ว จึงจะประกอบกิจการได้            

                    สำหรับใบอนุญาตแบบที่ 1 คนต่างด้าวสามารถขอได้ แต่สำหรับใบอนุญาตแบบที่ 2 และ 3 นั้นคนต่างด้าวไม่สามารถขอได้ ตามที่ได้กำหนดไว้ในมาตรา 8 ซึ่งคำว่าคนต่างด้าวตามพระราชบัญญัตินี้จะใช้คำนิยามเดียวกันกับคำว่าคนต่างด้าวในพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจคนต่างด้าว พ.ศ. 2542              คนต่างด้าวจึงไม่สามารถถือหุ้นในบริษัทที่ประกอบกิจการโทรคมนาคมได้เกินกว่า 49 % ตามความในมาตรา 8 ของพระราชบัญญัติการประกอบกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2544 และคำนิยามของคำว่าคนต่างด้าว ตามพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจคนต่างด้าว พ.ศ. 2542             

                    ดังนั้น ถ้าแอลจีไทยประสงค์ที่จะถือหุ้นในบริษัทที่ประกอบกิจการโทรคมนาคมเพื่อให้บริการตามใบอนุญาตแบบที่ 1 แอลจีไทยสามารถถือหุ้นได้เกินกว่า 49 % แต่ถ้าเป็นการให้บริการตามใบอนุญาตแบบที่ 2 และ 3 แอลจีไทยจะต้องมีสัดส่วนการถือหุ้นไม่เกิน 49 %                        

                    (2)การถือหุ้นในบริษัทที่ประกอบธุรกิจบริการ                       

                    สำหรับการประกอบธุรกิจบริการของคนต่างด้าวในประเทศไทยนี้ได้รับการรับรองสิทธิโดยความตกลงว่าด้วยการค้าบริการ (General Agreement on Trade in Services: GATS) ขององค์การการค้าโลก ตามที่ได้วิเคราะห์แล้วในหัวข้อเรื่องการเข้าสู่ตลาดตามกฎหมายระหว่างประเทศ แต่คนต่างด้าวที่สามารถใช้สิทธิตามความตกลงฉบับนี้จะหมายถึงคนชาติของรัฐสมาชิกองค์การการค้าโลกเท่านั้น ไม่ใช่คนต่างด้าวตามคำนิยามของพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจคนต่างด้าว พ.ศ. 2542 แต่อย่างใด 

                    สำหรับธุรกิจบริการในด้านต่าง ๆ นั้นเป็นธุรกิจที่อยู่ในบัญชี 3 ของพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจคนต่างด้าว พ.ศ. 2542 คนต่างด้าวจึงจำเป็นต้องได้รับอนุญาตตามที่ได้กำหนดไว้ในมาตรา 8 หรือได้รับสิทธิตามสนธิสัญญาต่าง ๆ ที่ผูกพันประเทศไทยตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 10 หรือได้รับส่งเสริมการลงทุนตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 12

                   แต่ทั้งนี้สัดส่วนของการถือหุ้นในแต่ละธุรกิจบริการย่อมเป็นไปตามกฎหมายเฉพาะของธุรกิจบริการนั้น ๆ เช่นพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 นั้นเป็นกฎหมายที่จำกัดการถือหุ้นของคนต่างด้าว และพระราชบัญญัติทั้งสองฉบับดังกล่าวกำหนดให้มีผู้ถือหุ้นต่างด้าวได้ไม่เกินร้อยละ 25 และกรรมการที่เป็นคนต่างด้าวได้ไม่เกินหนึ่งในสี่ของจำนวนกรรมการทั้งหมด เป็นต้น 

                    ดังนั้น การถือหุ้นของคนต่างด้าวหรือแอลจีไทยในบริษัทที่ประกอบธุรกิจบริการนั้นจะถูกจำกัดสัดส่วนของการถือหุ้นโดยกฎหมายเฉพาะของแต่ละธุรกิจบริการนั้น ๆ             

          2) การร่วมทุนกับบุคคลสัญชาติไทย                       

                    (1) การร่วมทุนกับบุคคลสัญชาติไทยที่ประกอบธุรกิจโทรคมนาคม                       

                    ตามที่ได้วิเคราะห์ในหัวข้อเรื่องผลกระทบเกี่ยวกับการถือหุ้นในบริษัทอื่นที่ได้จัดตั้งขึ้นแล้วตามกฎหมายไทย และผลกระทบเกี่ยวกับการประกอบการโดยตรงสำหรับการประกอบธุรกิจโทรคมนาคมแล้วทราบว่าคนต่างด้าวสามารถถือหุ้นในธุรกิจโทรคมนาคมได้ไม่เกิน 49 % มิฉะนั้นจะสามารถประกอบธุรกิจโทรคมนาคมได้เฉพาะตามประเภทธุรกิจบริการที่กำหนดไว้ในใบอนุญาตแบบที่ 1 เท่านั้น เนื่องจากประเภทธุรกิจบริการที่กำหนดไว้ในใบอนุญาตแบบที่ 2 และแบบที่ 3 นั้นคนต่างด้าวไม่สามารถทำได้                        

                    ดังนั้น หากแอลจีไทยซึ่งเป็นคนต่างด้าวในประเทศไทยประสงค์ที่จะประกอบธุรกิจโทรคมนาคมโดยที่ไม่ถูกจำกัดสิทธิในการประกอบธุรกิจนั้น แอลจีไทยสามารถร่วมทุนกับบุคคลสัญชาติไทยโดยมีสัดส่วนการถือหุ้นไม่เกิน 49 %                        

                    (2)การร่วมทุนกับบุคคลสัญชาติไทยที่ประกอบธุรกิจบริการ

                    การร่วมทุนกับบุคคลสัญชาติไทยที่ประกอบธุรกิจบริการนั้นจะมีลักษณะเช่นเดียวกับการการถือหุ้นในบริษัทที่ประกอบธุรกิจบริการ ซึ่งสัดส่วนการถือหุ้นของคนต่างด้าวในบริษัทที่ประกอบธุรกิจบริการนั้น คนต่างด้าวจะถูกจำกัดสัดส่วนของการถือหุ้นโดยกฎหมายเฉพาะของแต่ละประเภทธุรกิจบริการนั้น ๆ เช่นตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 ที่ได้จำกัดหุ้นต่างด้าวไว้ไม่เกินร้อยละ 25 และกรรมการที่เป็นคนต่างด้าวได้ไม่เกินหนึ่งในสี่ของจำนวนกรรมการทั้งหมด เป็นต้น                        

                    ดังนั้น คนต่างด้าวหรือแอลจีไทยจึงไม่สามารถร่วมทุนกับบุคคลสัญชาติไทยที่ประกอบธุรกิจบริการได้อย่างเสรี              ตามข้อมูลที่ผู้เขียนได้กล่าวมาทั้งหมดข้างต้น ทำให้เห็นได้ว่ากฎหมายของไทยมีมาตรการที่เพียงพอในการให้ความคุ้มครองผลประโยชน์ของชาติ และผลประโยชน์ของคนในชาติ  

            อย่างไรก็ตามแม้ว่ากฎหมายไทยจะมีมาตรการในการให้ความคุ้มครองผลประโยชน์ของชาติ และผลประโยชน์ของคนในชาติ แต่ในขณะเดียวกันยังทำให้เห็นว่ากฎหมายไทยก็มีมาตรการที่เอื้ออำนวยต่อการประกอบธุรกิจของวิสาหกิจข้ามชาติในประเทศไทย โดยจะเห็นได้จากกฎหมายมีทางออกให้กับคนต่างด้าวในช่องทางต่าง ๆ เพื่อให้คนต่างด้าวสามารถที่จะประกอบธุรกิจในประเทศไทยได้ แม้ว่าบางธุรกิจจะส่งผลกระทบต่อประเทศไทย และคนชาติไทยก็ตาม

          บันทึกฉบับต่อไปจะเขียนเกี่ยวกับ ความรับผิดชอบต่อสังคม (Corporate Social Responsibility) ของแอลจี

++++++++++++++++++++++++++++++++