From: http://www.poemsource.com/baby-poems.html
The Joy of Raising a Baby
We’re glad you joined our family,
Yet some things make us wonder;
How can a little package like you
Have a voice that’s loud as thunder?
You are so small and oh so cute,
But you are never very shy,
For whenever you want something,
You just open your mouth and cry.
First you moved on hands and knees,
Then you were up on your feet.
We’re chasing you all around the house;
We’re tired; we need a retreat!
Some food is on the table;
Some food is on the floor;
Seems the only place food didn’t go,
Is in the baby we adore.
Diapers here and diapers there,
Stinky... smelly... Whew!
Diapers would have done us in,
If we didn’t love you as we do.
We’re glad you joined our family,
You’re a unique and wonderful treasure.
So, despite the work of raising you,
Being your parents is a total pleasure!
By Karl and Joanna Fuchs
อาจารย์จะต้องเป็นกูรู ทางการเลี้ยงเด็กแน่นอนค่ะ
ยังเป็นกูไม่รู้อยู่เลยค่ะ เลี้ยงไปแบบธรรมชาติค่ะ
ตรงนี้จริงสุดๆค่ะ
"You’re a unique and wonderful treasure."
ไม่ว่าจะมีกี่คน เขามีเอกลักษณ์ที่ให้ความสุขกับความเป็นแม่ที่ไม่เหมือนกันเลย เคยฟังสัมภาษณ์คุณแม่ (อยู่หาดใหญ่นี่แหละ)ของครอบครัวที่เขามีลูกตั้ง 7-8 คนที่เขามีความสุขกับการมีลูกแล้ว เข้าจั๊ย เข้าใจนะคะ
ส่วนท่อนนี้
Some food is on the table;
Some food is on the floor;
Seems the only place food didn’t go,
Is in the baby we adore.
อยู่ที่เราฝึกลูกค่ะ ไม่จำเป็นต้องให้เขาเล่น food เลย ของกินมีไว้ใส่ปากและกิน สอนลูกได้ตั้งแต่เขามองหน้าเราเลยค่ะ เมื่อไม่กินก็เก็บเท่านั้นเอง ส่วนของเล่นจะใส่ปากบ้าง (อันนี้เราต้องดูอย่างใกล้ชิดมากๆ) โยนลงพื้น ขว้างเล่นก็เอาเลยลูก
พี่โอ๋ไม่มาบอกก็ไม่รู้นะนี่ จริงๆ นะ ก็เห็นฝรั่งเขาสนุกกับการทำ baby finger foods กันเหลือเกินค่ะ
เด็กฝรั่งส่วนใหญ่ก็เลยไร้ระเบียบไงคะ จะเห็นว่ากว่าเขาจะคิดได้น่ะต้องรอโตมากๆเลยนะคะ ไปอยู่กับเด็กฝรั่งแล้วจะปวดหัวค่ะ
แต่หลังๆนี่เขาก็ดีขึ้นเยอะแล้วนะคะ หมอเด็กฝรั่งหลายๆคนก็เขียนเกี่ยวกับเรื่องจิตวิทยาในการฝึกวินัยให้เด็กเล็กๆ มีหลายทฤษฎี หลายแบบค่ะ แต่พี่โอ๋ก็ยังคิดว่าแบบที่ตัวเองเลือกทำนั้นดีกับการที่เราเลี้ยงลูกเอง ไม่มีคนช่วย สมัยที่พี่วั้น 2 ขวบ น้องเหน่น 1 ขวบเราก็เลี้ยงกันเอง 2 คน เพราะฉะนั้นเราจะไม่เสียเวลามาเหนื่อยกับการเก็บกวาดความเลอะเทอะที่เป็นการเล่นของกิน เอาเวลาพาเขาไปเล่นรับอากาศบริสุทธิ์ตามสนามดีกว่า
หัดให้เขากินเองก็จะเลอะแบบที่เราทำความสะอาดง่ายค่ะ (อันนั้นยอมให้เลอะ) แต่ก็ให้เขาค่อยๆหัด และทำให้เขาติดกับการกินเป็นเวลา ไม่กินไปเล่นไป ไม่มีการไปเดินตามป้อนอาหารนอกบ้าน ต้องนั่งกินเป็นที่เป็นทาง กินจนหมดภาชนะทุกครั้ง (สังเกตดูว่าเขาหิวมากน้อยแค่ไหน เราก็ให้เขาตามนั้น) เขาจะติดนิสัยว่าต้องกินให้หมด ไม่ทิ้งๆขว้างๆ ไม่มีการข้ามมื้ออาหาร กินน้อยได้แต่ต้องกิน
เป็นวิธีที่คนอื่นบอกว่าทำไม่ได้ เพราะเขาไม่เริ่มตั้งแต่ลูกเล็กมากๆนั่นเองค่ะ เด็กๆฉลาดกว่าที่เราคิดเยอะค่ะ ถ้าเขารู้สึกว่าเรารักษาวินัยด้วยความรักและสนุกสนาน เขาก็จะยินดีทำตาม แล้วนิสัยดีๆก็จะติดตัวมาจนโตค่ะ ลูกพี่โอ๋ทั้ง 3 คนได้รับคำชมเสมอเรื่องการกินอาหารค่ะ ภูมิใจสุดๆเลยค่ะเรื่องนี้ บอกได้เลยว่าทำได้แน่นอน
เรื่องนี้ก็โม้ได้เยอะค่ะ เพราะอยากให้เราฝึกเด็กให้รู้จักคุณค่าของๆกิน (ไปงานไหนที่เห็นคนกินเกินอิ่ม เอามาทิ้งๆขว้างๆแล้ว สงสารคนที่เขาไม่มีจะกินค่ะ) มาแก้ผู้ใหญ่ก็แก้ยากเสียแล้ว