เพิ่งเห็นบล็อกนี้ครับ

จะกลับไปคิดเปนการบ้านครับ

- เอ่อ สิ่งที่เราอาจจะยังไม่ได้แลกเปลี่ยนกันในนี้คือ

นิยาม ของคำว่า การเมือง มันมีทั้งในความหมายกว้างอย่าง รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างคนในสังคม รูปแบบการจัดการอำนาจในสังคม หรือ เรื่องเฉพาะอย่างพรรคการเมือง เรื่องม๊อบ เรื่องรัฐบาล

-เพราะฉะนั้นผมเห็นว่า ในความหมายกว้างแล้วบางเรื่องที่เราคิดว่าไม่มีการเมือง อย่างการเขียนบล็อกโปร สนับสนุน เศรษฐกิจพอเพียง จริงๆก็เปนเรื่องการเมืองชนิดหนึ่ง เพราะไอเดียนี้ถูกนำไปใช้ในทางการเมืองให้กับบางฝ่าย และใช้เปนครื่องมือทางอุดมการณ์เพื่อดิสเครคิตบางฝ่าย

-การ"ไม่มีการเมือง" แบบที่เราคุ้นเคยกัน ก็คือ การเมืองชนิดหนึ่งครับ

ไม่่ได้เล่นลิ้น คารม หรือพูดให้เท่ อะไรทั้งสิ้นนะครับ

คือในทุกสังคม มันจะมีสิ่งที่เปนวัฒนธรรม

เปนการเมืองกระแสหลักอยู่แล้ว

เพราะฉะนั้น แนวคิดประมาณว่า อ่ะ ไม่มีการเมือง การไม่พูดเรื่องการเมือง คือการบอกว่า ให้รักษาแนวปฏิบัติแบบเดิมๆตามแบบกระแสหลักเอาไว้โดยไม่ต้องยกขึ้นมาดีเบทเพื่อการเปลี่ยนแปลง

ซึ่งก็คือแนวคิดแบบคอนเซอร์เวทีพนั่นเอง

การไม่พูดเรื่องการเมือง

คือการเมืองแบบคอนเซอเวทีพ อย่างเนียนๆ นั่นเอง

-แถมผลกระทบของมันคือการที่ทำให้เราเคยชิน

กับบรรยากาศที่ความแตกต่างถูกกดเอาไว้

ดุเหมือนจะดี แต่พอเห็นไม่ตรงกันทีก็ทะเลาะกันมากมาย

แล้วเก็บมา คิดแค้ยแบางฝ่สย

-น่าจะดีกว่าถ้ารู้จักยกมาพูดกัน แล้วไม่ทำให้เปนเรื่องส่วนตัว ไม่ทำให้เปนเรื่องที่มีลักษณะแบบศรัทธาทางศาสนา

แต่ให้เปนเรื่องหลักการ เป็นเรื่องที่เถียงกันได้

บนพื้นฐาน ของการเน้นเรื่องหลักการและการปฏิบัติ เปนเรื่องช้อยส์

ไม่ใช่มอรัล และ ไม่ใช่เถียงกันแบบผู้นับถือศาสนา

แล้วเรียนรู้ที่่จะไม่เอาเรื่องหลักการมาเปนประเด็นส่วนตัว

สังคมที่เจริญแล้วก็ล้วนแต่เดินไปในทิศทางนี้ทั้งนั้น แม้จะไปไม่ได้เต็มที่สมบูรณ์เค้าก็ไปได้มากกว่าเรา

- สนับสนุนให้เขียนเรื่องการเมือง และคอมเม้นเรื่องการเมือง

- และคิดว่า่ควรจะมีการรณรงค์ ให้เกิดการเรียนรู้ที่จะอดทนกับการแสดงความเห็นที่เราไม่ชอบ ให้เน้นหลักการ และแอ๊คชั่น ไม่ใช่ตัวบุคคล และทำให้การแแลกเปลี่ยนสร้างสรรค์ อันนี้จะกลับไปคิดแล้วกัน ว่าเปนรูปธรรมควรทำไง

-สร้างสรรค์นี่ไม่ได้หมายความว่าต้องเห็นด้วย

ต้องเข้ามายอคนเขียนเหมือนที่คอมเม้นในบันทึกแนวสายลมแสงแดดชอบทำกัน (มันเปนสิ่งที่ดีนะในบางกรณี ผมก็ำทำเหมือนกัน) แต่ควรจะอยู่บนการวิจารณ์แบบเน้้นหลักการ เช่นไม่เห็นด้วย กับอันนี้เพราะ 1234 ไม่ใช่เอะอะ ยกตัวอย่างนะฮะ ความเห็นประเภท ทักษิณมันเลว อมาตยามันชั่วฯลฯ พวกที่คิดอย่างนี้ไปอยู่ประเทศอื่นเลยไป พวกไม่รักชาติ พวกรับเงินเหลี่ยม ฯลฯ อย่างนั้นมั่นไม่สร้างสรรค์ มันเปนการไม่ยอมรับความแตกต่าง อ่านแล้วไม่ทำให้อะไรดีขึ้นฮะ

ต่างคนต่างมองต่างมุม ถ้าเขียนโดยที่ตัวเองไม่ถอยออกมานอกวง แล้วให้มุมมองจากภายนอก ก็จะกลายเป็นยิ่งเขียน ยิ่งยุ่ง ยิ่งเขียน ยิ่งขัดแย้ง เป็นดาบสองคมครับ

ความเห็นที่ 32 ครับ,

ตัวอย่างเห็นภาพเลยครับ :)

ความเห็นประเภทไล่ด่าคนอื่นว่าเป็นพวกรับเงินเหลี่ยม ผมว่าที่นี่ผมเห็นน้อยนะึครับ แต่ที่อื่นบางทีผมแค่ไม่เขียนเข้าข้างพันธมิตร ผมก็กลายเป็นพวกรับเงินเหลี่ยมไปโดยอัตโนมัติแล้วครับ

สังคมที่นี่ถือว่า educated มากๆ จนน่าตกใจเลยครับ การกระทำป่าเถื่อนมีน้อยจนผมรู้สึกนับถือเลยครับ ตั้งแต่ผมเริ่มเขียนมาผมชอบเขียนที่นี่ที่สุดแล้วครับ ตอนนี้ผมเลิกเขียนที่อื่นหมดแล้ว

ผมเลยรู้สึกจริงๆนะครับ ว่าถ้าเป็นที่นี่ น่าจะมีการสนทนาทางการเมืองแบบสร้างสรรค์ได้

สวัสดีค่ะ

* เป็นคำแนะนำที่ดีและเห็นด้วยค่ะ

* ขอชื่นชมทีมงาน G2K

* ช่วยกันดูแลและยึดถือหลักการบริการแลกเปลี่ยนเรียนรู้

ขอบคุณมากครับคุณมะปรางเปรี้ยว

ช่วงที่ผ่านมามีสมาชิกในครอบครัวของผมป่วยและเข้ารับการผ่าตัดซึ่งตอนนี้ก็อยู่ในระหว่างพักฟื้น ทำให้ช่วงที่ผ่านมาและช่วงนี้เลยไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ครับ

คุณมะปรางเปรี้ยวรักษาสุขภาพด้วยนะครับ

เป็นเรื่องที่ยากครับเนื่องจากการแสดงออกทางความคิดเห็นเป็นสิทธิของแต่ละบุคคล แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องอยู่บนพื้นฐานของความถูกต้อง ความสมเหตุสมผลและมีความเป็นธรรม แต่การที่จะไปหาค่าเฉลี่ยทางด้านตรรกะของเหตุและผลของแต่ละฝ่ายก็เป็นเรื่องที่ยากยิ่ง เนื่องจากเหตุและผลบนจุดยื่นที่แตกต่างกัน เป็นธรรมดาของทุกสังคมที่เป็นประชาธิปไตยครับที่กระบวนการทางความคิดมีความแตกต่างกันเจือปนอยู่ในสังคม ซึ่งบางครั้งความแตกต่างทางความคิดก็นำไปสู่บริบทที่เป็นทางออกของปัญหาแต่บางครั้งก็นำไปสู่ทางตันของปัญหาได้เช่นกัน ดังนั้นในถ้าหากพบว่าผู้เขียนท่านใดมีพฤติกรรมที่สุ่มเสี่ยงต่อการนำไปสู่ทางตันและความขัดแย้งที่รุนแรง ผมมีความเห็นพ้องกับอาจารย์วิจารณ์ พานิช ครับ และที่อยากจะเสริมเพิ่มเติมอีกประเด็นหนึ่งก็คือ ตัวเราเองต้องสร้างภูมิคุ้มกันในการบริโภคข้อมูลข่าวสารขึ้นมาเพื่อเป็นเกราะป้องกันอีกทางหนึ่งครับ

มนุษย์ทุกคนดำรงชีวิตอยู่ท่ามกลางความแตกต่างและความขัดแย้งทั้งทางความคิดและการกระทำ ซึ่งถือได้ว่าเป็นเรื่องปกติของสังคมโดยทั่วไป สิ่งที่คอยเจือจางระดับความเข้มข้นของความแตกต่างและขัดแย้งดังกล่าว ก็คือ กฎ กติกา ทางสังคม ที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อนำมาเป็นกรอบควบคุมพฤติกรรมของมนุษย์ไม่ให้ไปละเมิด และ/หรือ ถูกผู้อื่นละเมิด แต่ในบางครั้งและในบางเรื่องกรอบของกฎ กติกา ทางสังคมดังกล่าวก็ไม่อาจควบคุมเกมส์ของพฤติกรรมจากมนุษย์ได้ทั้งหมด ทำให้เหตุการณ์บานปลายออกไปเกิดการปะทะของหลาย ๆ ฝ่าย ที่มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันออกไป ซึ่งแต่ละฝ่ายก็ยึดมั่นยึดติดในความคิดของตัวเองเป็นสำคัญ ทำให้การเชื่อมโยงความสัมพันธ์ที่สื่อภาษาทางดอกไม้ระหว่างกันมีทิศทางเป็นคู่ขนานไม่สามารถที่จะเชื่อมติดกันได้ ซึ่งมุมมองของการนำเสนอทางออกเพื่อลดทอนความเข้มข้นของระดับดีกรีในการเผชิญหน้ากันระหว่างฝ่ายที่เห็นแตกต่างกันนั้น โดยสรุปส่วนใหญ่เห็นตรงกันว่า “ต้องพบกันครึ่งทางหรือต่างฝ่ายต่างถอยคนละก้าว” ซึ่งดูเหมือนจะเป็นวาทกรรมยอดฮิตเมื่อเกิดการเผชิญหน้ากันทางความคิดที่แตกต่างยืนอยู่คนละขั้วชัดเจน โดยกระบวนการของการพบกันครึ่งทางก็ขึ้นอยู่กับวิธีการนำเสนอของแต่ละบุคคลว่าจะให้แต่ละฝ่ายปลดชนวนความขัดแย้งหรือถอยคนละก้าวที่ประเด็นใด ทัศนะคติของมายาภาพที่ให้แต่ละฝ่ายพบกันครึ่งทางเป็นวิธีแก้ปัญหาได้ผลจริงหรือไม่นั้นก็แล้วแต่มุมมองของแต่ละคนที่จะให้น้ำหนักและปลดชนวนของปมขัดแย้งที่ประเด็นใดเป็นสำคัญ

หากการพบกันครึ่งทาง สามารถหาค่าเฉลี่ยทางความคิด ออกมาได้เป็นตรรกะทางคณิตศาสตร์ได้ก็คงจะดีและทุกคนโดยส่วนใหญ่ก็คงจะได้ข้อสรุปที่ตรงกัน แต่การพบกันครึ่งทางของตรรกะทางความคิดมันเป็นคนละเรื่องกัน การที่จะหาค่าเฉลี่ยทางความคิดของแต่ละฝ่ายเพื่อนำมาประเมินและหาจุดกึ่งกลางทางความคิดเป็นไปได้ยาก เพราะความเห็นที่แตกต่างกันมันมีมูลเหตุมาจากหลาย ๆ ปัจจัยทั้งจาก องค์ความรู้ของแต่ละคน การได้รับข้อมูล (ก็จะมีประเด็นปัญหาอีกว่าจริง – เท็จ หรือเชิงลึกเพียงใด) ความสนใจในประเด็นของต้นเหตุของความขัดแย้ง เป็นต้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะเป็นองค์ประกอบที่สำคัญยิ่งของต้นทุนทางความคิดที่นำเข้าไปสู่กระบวนการของการผลิตโดยปัญญาแล้วได้ผลผลิตออกมาทางการพูดและการกระทำของแต่ละบุคคล จนนำไปสู่การยึดมั่นทางความคิดและเกิดเป็นความเชื่อและความศรัทธาตามมา แล้วจะให้หาค่าเฉลี่ยจุดกึ่งกลางของการพบกันครึ่งทางได้อย่างไร ในเมื่อ ต้นทุนในการผลิตขององค์ประกอบ (องค์ความรู้ของแต่ละคน การได้รับข้อมูล คนสนใจติดตามในประเด็นความขัดแย้ง เป็นต้น) ทางความคิดของแต่ละคนและแต่ละฝ่ายมีไม่เท่ากันและบางครั้งก็บิดเบือนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะพื้นฐานของมนุษย์โดยส่วนใหญ่ทุกคนมีต้นทุนของการรักตัวเองและมีความกลัว (จะเสียสิทธิ์และถูกละเมิดสิทธิ์) อยู่เป็นอย่างมาก โดยถูกกำกับขับเคลื่อนผ่านช่องทางของ “ผลประโยชน์ของตัวเองและพวกพ้อง” เป็นที่ตั้ง

การพบกันครึ่งทางเพื่อนำไปสู่ทางออกของปัญหาจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อทุกฝ่ายยึดมั่นในผลประโยชน์ของส่วนรวมอย่างแท้จริงเป็นที่ตั้ง โดยผ่านกระบวนการทำงานทางด้านคุณภาพของความคิดและปัญญา ซึ่งก็เป็นผลมาจากระดับคุณภาพทางการศึกษาและการเรียนรู้จากหลาย ๆ มิติที่สามารถแยกแยะ ถูก – ผิด หรือ ดี – เลว ตามตรรกะของความสมเหตุสมผลได้อย่างแท้จริง แล้วในความเป็นจริงปัจจุบันสังคมไทยก้าวข้ามพ้นผ่านไปถึงจุดนั้นแล้วหรือยัง

เป็นเรื่องที่ยากครับที่เราจะเคลื่อนที่ออกจากวงโคจรในเรื่องการเมืองเนื่องจากวิถีชีวิตของเราต้องเข้าไปมีปฏิสัมพันธ์กับเรื่องการเมืองทั้งทางตรงและทางอ้อมและไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ทางที่ดีที่สุดเราควรตระหนักและสร้างภูมิคุ้มกันให้กับตัวเราเองดีกว่า ทุกวันนี้ข้อมูลข่าวสารที่เราบริโภคอยู่นั้นมีหลากหลาย ก็เปรียบเสมือนสินค้าที่มีให้เลือกอย่างหลากหลาย แต่ต้องพิจารณากันให้ดี ๆ เพราะสินค้าที่มีคุณสมบัติเหมือนกันแต่อาจแตกต่างที่คุณภาพ การที่จะบริโภคสินค้า (ข้อมูลข่าวสาร) ที่ให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดต้องบริโภคด้วย “ปัญญา” ครับ โดยการตั้งสติให้มั่นและยึดหลัก กาลามสูตร หรือ เกสปุตตสูตร ของพระพุทธเจ้า คือ ข้อมิให้เชื่อถือโดยอาการ ๑๐ ประการ อันประกอบไปด้วย

๑. มา อนุสฺสเวน--อย่าเพิ่งเชื่อถือด้วยการได้ยินได้ฟังตามกันมา

๒. มา ปรมฺปราย--อย่าเพิ่งเชื่อถือด้วยการที่ได้ปฏิบัติและนับถือตามถ้อยคำสืบ ๆ กันมา

๓. มา อิติกิราย--อย่าเพิ่งเชื่อถือด้วยการตื่นข่าวลือ

๔. มา ปิฏกสมฺปทาเนน--อย่าเพิ่งเชื่อถือด้วยการอ้างตำรา

๕. มา นยเหตุ--อย่าเพิ่งเชื่อถือด้วยการอนุมานนึกเดาเอาเอง

๖. มา ตกฺกเหตุ--อย่าเพิ่งเชื่อถือด้วยการคาดคะเนเพราะเหตุแห่งตรรกะ

๗. มา อาการปริวิตกฺเกน--อย่าเพิ่งเชื่อถือด้วยการคิดตรองอาการที่ปรากฏ

๘. มา ทิฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา--อย่าเพิ่งเชื่อถือเพราะเข้ากับความเห็นของตน

๙. มา ภพฺพรูปตาย--อย่าเพิ่งเชื่อถือเพราะผู้พูดมีรูปลักษณะน่าเชื่อถือ และ

๑๐. มา สมโณ โน ครูติ--อย่าเพิ่งเชื่อถือเพราะเห็นว่าสมณะนี้หรือผู้นี้เป็นครูของเรา

ซึ่งหลัก กาลามสูตร หรือ เกสปุตตสูตร นี้น่าจะเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดและช่วยสร้างภูมิคุ้มกันในการกรองข้อมูลข่าวสารที่มีความหลากหลายจนกลายเป็นสงครามแห่งข้อมูลในปัจจุบัน หวังว่าผู้ที่บริโภคข้อมูลข่าวสารทุกท่านคงรับมือกับ สงครามกองทัพข่าวสารในปัจจุบัน ได้อย่างมีประสิทธิภาพจากเครื่องมือ คือ หลัก กาลามสูตร หรือ เกสปุตตสูตร นี้นะครับ

สาธุ