"ความทะยานอยาก"...เนื้อแท้เปรียบเหมือนเพลิงพายุ...ที่พร้อมจะพัดเผาผลาญมนุษย์ผู้ประมาท...มัวเมาในกิเลสตัณหา

เมื่อการ(กาล)เปลี่ยนผ่านมาเยือน...สิ่งที่ไม่ยั่งยืนทั้งหลายย่อมเปลี่ยนกลายไปจากสภาวะเดิม...ทั้งด้วยความเสื่อมหรือการดำรงอยู่...และหากยิ่งได้ชื่อว่า "มนุษย์" ด้วยแล้ว...


                                      

"ความไม่ยั่งยืน" (ไม่จีรัง,ไม่ยืนยง)...เป็นแรงผลักดันชนิดดีเยี่ยม...ที่สามารถทำให้มนุษย์มุ่งสู่ความทะยานอยาก...ได้อย่างรวดเร็วและทันใจ...ก็เพราะสภาวะการดำรงอยู่ของเจ้าสิ่งนี้ มันไม่คงทนยืนนานนั่นเอง...จึงเป็นแรงผลัก(ดัน)ให้มนุษย์ต้องรีบจ้วงตะครุบตะปบอย่างหิวโหย (ราวกับเสือตะปบเหยื่อ)...ก่อนที่สรรพสิ่งจะดับสลายไปตามกาล

                                     

"ความทะยานอยาก"...เนื้อแท้เปรียบเหมือนเพลิงพายุ...ที่พร้อมจะพัดเผาผลาญมนุษย์ผู้ประมาท...มัวเมาในกิเลส ตัณหา...การลดเพลิงพายุแห่งความทะยานอยาก...จึงควรหมั่นทำจิตให้บริสุทธิ์...ไม่ดิ้นรน...ไม่ขวนขวาย...อยากมีอยากเป็นเกินตัวเกินกำลังแห่งตน...เมื่อทำได้เช่นนี้แล้ว...ผู้นั้นจึงถือได้ว่าเป็นผู้ที่อยู่ในความสงบอย่างแท้จริง