7 มีนาคม 2552
เมื่อวานกลับจากโรงพยาบาลด้วยความเหนื่อยล้า
พ่อค่ะ..................…
ครบ 3 วัน ที่หมอบอกแล้ว พ่อยังไม่ตื่นเลย ช่วง 5 ทุ่มของคืนที่ผ่านมา ความดันของพ่อเริ่มลดลง จนหมอต้องให้ยาเพิ่มความดันโลหิต ปัสสาวะเริ่มออกมาก
… พ่อค่ะ หนูรู้ว่าความหวังของหนูมันเริ่มถอยห่างไกลออกไปทุกที แต่คนเราอยู่ได้ด้วยความหวังใช่มั้ยคะ แม้ว่าความหวังนั้นมันจะมีเพียงน้อยนิด แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยหล่อเลี้ยงให้เราสู้ต่อไปได้ หนูพอรู้ค่ะว่าอะไรจะเกิดขึ้นเป็นลำดับต่อไป หนูค่อยๆ เริ่มบอกแม่กับน้องแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่แม่ก็ยังขอ เผื่อมีปาฏิหารย์เกิดขึ้น หนูก็รอเหมือนกันค่ะ หนูสงสารแม่ แม่ยังทำใจไม่ได้ (แม่เป็นคน ที่ตื่นขึ้นมาเจอพ่อเริ่มแรก )
หนูก็ยังทำใจไม่ได้ค่ะ แต่อย่างน้อยหนูก็ดีใจนะคะ ที่วันนั้นหนูแลกเวรได้ หนูไปนอนเป็นเพื่อนพ่อกับแม่ ได้ดูแลพ่อในช่วงภาวะวิกฤต ได้เข้าไปเป็นหนึ่งในทีมที่ช่วย CPR พ่อ เหมือนที่ได้ช่วยคนอื่นๆ แม้ว่าสุดท้ายผลออกมาจะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยหนูก็ได้ทำเต็มที่
พ่อคะ.........ในความทรงจำของหนู วันที่พ่อเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง (11 กุมภาพันธ์) ช่วงรอเตียง ทั้งๆ ที่พ่อหายใจหอบ เหนื่อยมาก แต่พอพ่อได้ยินคนข้างๆ เรียกหาญาติ พ่อบอกให้หนูเข้าไปช่วยดูแล (เพื่อนบอกว่า ตาโก ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เพียบ (อาการ) ยังมีอารมณ์ไปดูคนอื่นอีก เฮ้อ....) พ่อคงคิดว่า พ่อโชคดีที่มีญาตินั่งอยู่ข้างๆ เลยอยากเผื่อแผ่ ญาติไปให้กับคนที่ไม่มีด้วย
ก่อนย้ายเข้าห้องพิเศษ อากาศค่อนข้างร้อน ลูกๆ ชาว 3 ข เอาพัดลมมาเสริมให้ พ่อบอกให้ตั้งตรงกลางระหว่างเตียง แล้วให้พัดลม “ส่าย” ให้ถูกเตียงข้างๆ ด้วย (ปกติอยู่บ้านพ่อชอบล็อคพัดลมให้นิ่ง ) พ่อก็คงอยากเผื่อแผ่ความเย็นไปให้คนอื่นด้วย เช่นกัน ใช่มั้ยคะ
ไม่น่าเชื่อ ...............
วันอังคาร พ่อเดินออกกำลัง ฝึกกายภาพบำบัด กินข้าวเหนียวกับไก่ย่าง ที่ใบตองซื้อมา ได้มาก (ปกติพ่อไม่ค่อยชอบ) ตอนเย็นกินขนมกับนมได้อีก หนูได้แต่แปลกใจ ทำไมวันนี้พ่อกินได้มาก หน้าตาดูสดใส ยังแซวกันอยู่เลยว่าวันพรุ่งนี้(วันพุธ) หมอจะเริ่มนับอาหารที่พ่อกินในแต่ละมื้อว่าจะได้มากน้อยแค่ไหน เพื่อที่จะได้วางแผน “โด๊ป” ได้ถูก เพราะฉะนั้นอาหารที่เหลือ พ่อไม่ต้องแบ่งให้หลานกิน (บางวันพยาบาลมาดู ก็เข้าใจว่า วันนี้คนไข้กินข้าวได้มาก ต้องรีบบอกว่า ที่หมดเกลี้ยงคือฝีมือญาติ ไม่ใช่คนไข้ค่ะ)
พ่อยังหัวเราะกับใบตองเลย “สงสัยอดแน่ ใบตองเอ๊ย..........”
แต่ทำไม...........เช้าวันพุธ พ่อถึงไม่ตื่นละค่ะ
สวัสดีค่ะ
หนูรีมาเป็นกำลังให้ค่ะ ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีค่ะ คุณพ่อต้องหายป่วยไวๆๆน่ะค่ะ
อ่านแล้วพิมไม่รู้จะพูดอะไรได้มากกว่าการให้กำลังใจคุณพ่อที่ป่วย
กำลังใจให้ทุกคนในครอบครัวของพี่
และขอกอดผ่านความรู้สึกถึงพี่กระติกด้วยนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ
เป็นกำลังใจให้ครับ
สวัสดีคะน้องกระติก
มาเป็นกำลังใจให้คะ
สู้ต่อนะคะ น้องและแม่รอพึ่งน้องกระติกอยู่คะ
น้องกระติกที่รัก..ขอให้ปาฏิหาริย์มีจริงนะคะ
พี่แอ้ดเคยพบกับปาฏิหาริย์มาแล้วถึงสองครั้ง..
แต่ครั้งที่สาม..ไม่มีปาฎิหาริย์..ขอเป็นกำลังใจให้น้องกระติกค่ะ
พี่แอ้ดเข้าใจความรู้สึกทุกอย่าง
เข้มแข็งนะคะ..รักค่ะ
ขอให้คุณกระติกมีพลังสำหรับการรอคอยความหวังนะคะ
ความรักเป็นพลังอันยิ่งใหญ่...ที่อาจทำให้ความหวังเป็นจริงได้
เข้มแข็ง และอย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะคะ
มาเป็นกำลังใจให้พ่อหายไวๆครับ
ครูแอนมาเป็นกำลังใจให้อีกแรงใจคะ...ขอให้คุณพ่อหายป่วยเร็วๆ กำลังใจสำคัญที่สุดคะ
พี่ครูอ้อยค่ะ
ครูอ้อย เป็นกำลังใจช่วยให้คุณพ่อหายดีนะคะ
ยินดีรับกำลังใจมาเต็มๆ ค่ะ
พ่อยังไม่ตื่นเลย..
หนูรีค่ะ
หนูรีชอบทำขนม ส่วนพ่อพี่กระติกชอบทำกับข้าว ให้ลูก หลานกิน
ต่อไป..........
ก็คงไม่มีบรรยากาศ การรอกินของอร่อยๆ ค่ะ
น้องพิมค่ะ
เชื่อว่าพ่อคงรับรู้ได้
พี่กระติกกอดรับเอากำลังใจไปเต็มๆ เลยค่ะ
ขอบคุณคุณครูค่ะ
ยินดีรับกำลังใจเต็มที่ค่ะ
ขอบคุณ พี่ ศน.
สงสัยพ่อคงง่วงนอนมาก ป่านนี้ยังไม่ตื่นเลยค่ะ
ขอบคุณป๊ะมากค่ะ
วันนี้กระติกรู้สึกว่า ตัวเองเข้มแข็งมากขึ้นค่ะ
ขอบคุณพี่ไก่.........ประกาย มากค่ะ
วันนี้รู้สึกเข้มแข็งมากขึ้นแล้วค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
ได้รับกำลังใจอย่างมากมาย
รู้สึกว่า ไม่โดดเดี่ยว
ที่สุดคือ ขอร่วมแบ่งปันความรู้สึกกับพี่แอ้ด ด้วยคนค่ะ