ทุกสิ่งในโลกล้วนมีการเปลี่ยนแปลง ทั้งขึ้นและลง แล้วแต่ว่าเราจะมองมุมไหน บางอย่างบางคนคิดว่าไม่ดี แต่ถ้ามองอีกมุมอาจมีดีในส่วนที่ไม่ดีก็ได้ เอ......เกี่ยวอะไรกับบันทึกนี้นะ
คงเป็นอิทธิพลของอาจาร์ย์ชิว  บัญชา ธนบุญสมบัติ  และผองเพื่อนแห่ง ชายผู้หลงรักมวลเมฆ  แน่เลย ที่ทำให้เรา กลายเป็นคนมองสูงไปด้วย

ตอนนั่งรถกลับบ้านช่วงปลายฝนต้นหนาวท้องฟ้าค่อนข้างสดใส
ช่วงขอนแก่น-เมืองเลย ถนนราบเรียบ ต้นไม้เขียว ขจี บ่งบอกถึงฝนที่ผ่านมาต้นไม้ได้รับน้ำอย่างเต็มที่ ชดเชยกับหน้าแล้ง ที่น้ำน้อย  คงเหมือนคน ที่บางครั้งก็ขาด  บางครั้งก็มีพอดี  บางครั้งก็มีเกินพอ

เส้นทางวังสะพุง - ภูเรือ  มองท้องถนนจะเห็นเศษกระจก เศษโลหะกระจายเป็นช่วงๆ ความไม่ระวังย่อมนำมาถึงความสูญเสียหลายๆ อย่าง
 

ก่อนถึงด่านซ้าย ท้องฟ้าที่สดใสเริ่มกลายเป็นหม่นมัวเพราะเมฆฝน    คงเหมือนชีวิต ที่มีทั้งช่วงสดใสและช่วงอึมครึม

พาเด็กไปดูนา ที่เคยปลูกข้าว ตอนนี้จากนาข้าว กลายเป็นสวนไปแล้ว  นาไม่มีคนทำ เลยกลายเป็นสวนสัก สวนกล้วย ข้าวโพด ลำใย  ลิ้นจี่ มะละกอ และอีกสารพัดเท่าที่จะมี และเติบโตได้

ไปตัดใบตองเพื่อให้ยายใช้สำหรับห่อขนมใส่ไส้ และทำกระทงใส่ขนมถ้วย  เสียดาย ที่ช่วงนี้ยายไม่ได้ทำขนม  เลยอด
พ่อกำลังสอนลูกถึงวิธีการเรียง  เก็บใบตองให้ดูสวยงามและไม่แตก
 

ตูบน้อย  ที่พ่อมาทำไว้สำหรับพักผ่อน พ่อชอบมาขุดหน่อไม้ไปต้มกินมื้อเที่ยง
ลูกกรงหน้าต่างเอามาจากบ้านหลังเก่าเมื่อกว่า 40 ปีก่อน  ยังใช้งานได้ดี
ต้นลิ้นฟ้าข้างตูบ  เราเห็นตั้งแต่เป็นเด็ก  ยังคงอยู่ 

     ทำไมต้นไม้อายุยืน  ทำไมเจ้าของที่นาจึงจากไปเร็วจริงหนอ    คิดถึงพ่อค่ะ  

       หลังตูบน้อย มีลำน้ำไหลผ่าน น้ำช่วงหน้าฝนจะขุ่น เพราะมีการพัดพาเอาโคลนตมจากภูเขาลงมาด้วย  หน้าแล้งจะมีแก่งหิน ตอนเด็กๆ ชอบมาเล่น ช่วงมานา (อู้งาน)

                                                                 

ต้นไผ่ในที่นา

มองเห็นภูเขาอยู่ลิบๆ พื้นที่ส่วนมากจะเป็นภูเขา มีที่ราบไม่ค่อยมาก
เมฆ   แม่กับลูกกำลังหยอกล้อกัน
                                                      

ที่นา อีกแปลง  พ่อมาปลูกตูบน้อยไว้อีกแล้ว
ตอนถ่ายภาพนี้ คนถ่ายยืนอยู่ริมถนน  มองดูชายหนุ่ม(เหลือน้อย) เดินชมวิว   ต้นข้าวกำลังเขียว  งาม
                                                            

มอเตอร์ไซค์ฮ่าง  คันนี้ ซื้อช่วงอยู่  ม. 3 หลังจากขายหมูที่เลี้ยงไว้   พี่คนโตขับไปส่งน้อง 2 คน ที่โรงเรียนประถม แล้วจึงไปโรงเรียนตัวเอง ขากลับ  ต่างคนต่างกลับ 
  ช่วงนั้นแม่เริ่มทำขนมตั้งแต่เช้าเพื่อขายให้กับแม่ๆ  ที่ซื้อไปฝากลูก   (ขนมรังผึ้ง : เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นแล้ว ส่วนมากจะเห็นเป็นวอฟเฟิล แม่พิมพ์ขนมเป็นของโบราณ  ไม่แน่ใจว่ายังอยู่หรือไม่  กลับบ้านครั้งหน้าต้องค้นหาหน่อย)  ก่อนไปโรงเรียนจะทำขนมรอแม่ไปตลาด  เสร็จแล้วกินข้าว ไปโรงเรียนพอดีเคารพธงชาติ
        รถจักรยาน  พ่อซื้อให้ตอนไปเรียน ม. 4 ที่หล่มเก่าพิทยาคม จ. เพชรบูรณ์  ตอนนี้แม่ใช้ขี่ไปตลาด
มอเตอร์ไซค์ พ่อใช้ขับไปทำงาน ไปสวน ตอนนี้พ่อไม่อยู่  ก็ยังใช้งานเหมือนเดิม

 

ก่อนกลับขอนแก่น  หลานๆ  บอกตา  และน้า ที่อยู่บ้านน้อย หลังบ้านใหญ่  ให้คุ้มครอง เดินทางด้วยความปลอดภัย ปิดเทอมหน้า หรือปีใหม่ จะกลับมาหาอีก