สุขใดไหนจะเท่า แม่ได้รับรู้ถึงความสุขของลูก
                     วันนี้ ช่วงเที่ยงลูกชาย  "ต้นไม้"  โทรเข้ามาบอกว่า  "แม่ติก  ต้นไม้ติด ลาดกระบังแล้วนะ"  น้ำเสียงดูมีความสุข ตื่นเต้น
         แม่ก็พลอยมีความสุข ตื่นเต้น ไปกับลูกด้วย 
             ปีนี้ ต้นไม้อยู่  ม. 6 เป็นปีที่จะก้าวอีกก้าวหนึ่ง   ตั้งแต่ ม. ต้น แม่ถามเสมอว่าต้นไม้ชอบอะไร ลูกก็ยังตอบไม่ได้(ใจลึกๆ ของแม่ ถ้าเป็นไปได้ ลูกเรียนสาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพ จะมีโอกาสได้งานทำสูงมาก แทบไม่มีโอกาสตกงาน แต่ลูกบอกว่า ไม่ชอบงานเกี่ยวกับโรงพยาบาล  แม่ก็ยอมรับ ) 
         จน ม.5 ก็ยังตอบไม่ได้ว่าจะเรียนอะไรดี  วันที่ลูกคิดว่าจะเลือกอะไร เป็นวันหลังจากที่โรงเรียนพาไปศึกษาคณะต่างๆ ที่ มข. ต้นไม้บอกแม่ว่า ชอบคณะเทคโนฯธรณีวิทยา  ชอบออกป่า ชอบเคมี  สอบตรง ม ข. ลูกเลือก ธรณีวิทยากับวิทย์ นาโนฯ   มอ. เครือข่าย ลงเฉพาะ ม ช.  ธรณีวิทยา เหมือนกัน ตอนนี้ รอประกาศผลข้อเขียน  แม่ได้แต่เอาใจช่วย อยากให้ลูกได้ในสิ่งที่ต้องการ และอยากให้ลูกได้เรียนใกล้บ้าน ซึ่งก็ตรงกับความต้องการของลูกที่อยากเรียนใกล้บ้าน
          ต้นไม้ไม่ได้ตระเวณสอบมากนัก มีไปสอบที่ ม.สารคาม ซึ่งไม่ค่อยมีคณะที่ชอบนัก  ถามหลังจากสัมภาษณ์  ว่าอาจารย์ถามอะไรบ้าง ลูกบอกว่า ถามทั่วๆไปและอาจารย์ถามว่า    ถ้าได้จะมาเรียนหรือไม่    ต้นไม้ตอบว่า    ไม่แน่  ดูก่อน     แม่บอกว่า     ทำไมไม่ตอบไปว่าจะมาเรียนละ ลูกตอบว่า      ก็ต้นไม้ตอบตามความเป็นจริง คือไม่รู้ว่าจะมาเรียนหรือเปล่า ความจริงคือว่า ต้นไม่ไม่อยากเรียน เพราะไม่มีคณะที่อยากเรียน     โห..... ซื่อสัตย์ต่อแนวคิดจริงๆ 
           ความจริงแล้ว การที่ลูกไปสอบ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะแม่สนับสนุน อยากให้ไป บอกกับลูกว่า ได้ ไม่ได้ ไม่เป็นไร ไม่อยากเรียน ไม่เป็นไร แต่อยากให้ลูกสอบเพราะจะได้มีประสบการณ์   ได้เรียนรู้การสอบแบบอื่นๆ โดยเฉพาะการสอบสัมภาษณ์ ลูกก็ตามใจแม่  ผลคือได้สำรองอันดับ 1 ซึ่งลูกขอว่า ต้นไม้ไม่ไปเรียนนะ    OK เลยลูก ไม่ไปก็ไม่ไป ยอมรับในการตัดสินใจของลูก 
          
           อีกแห่งที่ลูกไปสอบคือพระจอมเกล้า ลาดกระบัง ไปสอบตามเพื่อนๆ   ครั้งแรก ก็ลังเลว่าจะสมัครดีหรือไม่ ไม่อยากไป ขี้เกียจ กลัวไม่มีเพื่อน เป็นหน้าที่ของแม่ที่คอยเชียร์อัพ ให้สมัคร เหตุผลเดียวกันคือเพื่อประสบการณ์และลองข้อสอบ ตัดสินใจสมัครในวันสุดท้าย ท่ามกลางความโล่งใจของแม่ วันสอบเหมารถตู้ไปกันโดยมีแม่ของเพื่อนนำทีม แม่คนนี้ได้แต่เอาใจช่วย  ประกาศผลข้อเขียน ลูกมาบอก แม่เลยถามว่า     ถ้าได้ อยากเรียนมั้ย     ลูกบอกว่า     ไม่แน่ (อีกแล้ว)     เพราะเลือกไว้2 คือ คณะวิทย์ เคมีอุตสาหกรรม และเคมีสิ่งแวดล้อม สอบได้  เคมีสิ่งแวดล้อม  แม่ ได้แต่ให้ลูกพิจารณาและตัดสินใจเอง  วันจะไปสอบสัมภาษณ์ เห็นลูกเตรียมแฟ้มงาน เลยถามอีกครั้ง บอกใหม่ว่า ถ้าได้ ก็จะเรียน เอ้า OK วันเดินทางให้พ่อไปเป็นเพื่อน   
              วันนี้ประกาศผล ท่าทางลูกมีความสุข อยากไปเรียนที่ลาดกระบังแล้ว  แต่ยังมีข้อต่อรองแม่ว่า ถ้าสอบได้ที่ มข. ก็ขอเรียนที่ ม ข. แม่ก็ตกลง ตามใจลูก
   
       ลูกบ้านนี้ไม่ค่อยสนใจเรียนพิเศษนัก   
       ต้นไม้พึ่งมาสนใจตอน ม. 5 เรียนบางวิชา ในกลุ่มเล็กๆ กับอาจารย์ที่โรงเรียน กับพี่นักศึกษา  ความจริงแม่ก็ถามตั้งแต่ ม.  ต้น แล้วว่าสนใจจะเรียนพิเศษบ้างหรือไม่  คำตอบคือ ไม่ แม่ก็ยอมรับการตัดสินใจของลูก (เพราะสมัยแม่ ก็ไม่ได้เรียนพิเศษเหมือนกัน )  ท่ามกลางความหวั่นใจอยู่ลึกๆ ว่าลูกจะสอบแข่งขันกับคนอื่นๆ ได้หรือไม่
         น้องสาว  ใบตอง อยู่ ม. 3 ก็ไม่เรียนพิเศษ ขอทำกิจกรรมวงโยธวาทิตก่อน ขึ้น ม. ปลายแล้วจึงจะพิจารณาอีกครั้ง แม่ก็ยอมรับการตัดสินใจของลูกเหมือนกัน
          แม่ได้แต่หวังว่า ลูกจะได้เรียนในสิ่งที่ตนเองชอบ ได้ทำงานในสิ่งที่ตัวเองถนัด เลี้ยงตัวเองได้ ไม่ทำความเดือดร้อนให้กับสังคมรอบข้าง  แค่นี้คงพอแล้ว ส่วนจะรวยหรือไม่ แล้วแต่ความชอบและความสามารถ ของลูก