เมื่อผู้บริหารระดับสูง ยอมรับว่าตัวเองบกพร่อง
เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงจากเวทีการประชุมสัมมนาลูกเสือชาวบ้านที่เมืองกาญจน์
นายตำรวจท่านหนึ่งที่ทำงานเกี่ยวกับลูกเสือชาวบ้าน ได้พูดบรรยายเกี่ยวกับการดำเนินงานของลูกเสือชาวบ้านที่ผ่านมา มีบางจุดของการทำงานที่ไม่เป็นไปตามที่ตั้งไว้ ที่งานไม่เป็นไปตามที่ตั้งไว้ เป็นเพราะ
"เป็นความบกพร่องของผมเอง"

(ภาพถ่ายของท่านขณะอยู่บนเวทีครับ)
เมื่อท่านพูดออกมาอย่างนั้น บรรยากาศในที่ประชุมหลังจากนั้น ต่างก็ช่วยกันออกมาแสดงความคิดเห็นแนวทางการแก้ปัญหาอย่างหลากหลาย ด้วยความกระตือรือร้น โดยไม่มีการโทษหรือจับผิดกัน
ที่ประชุมบางที่ ประธานในที่ประชุมที่จะเริ่มต้นด้วยการจับผิดพร้อมกับโทษหรือตำหนิผู้เข้าประชุม บรรยากาศหลังจากนั้น การอภิปรายก็มีแต่จะจับผิดกัน และ โทษคนอื่น ต่างก็โทษกันไปโทษกันมา และต่างก็ไม่มีใครยอมรับผิด ไม่มีใครยอมรับว่าตัวเองบกพร่อง การทำงานก็เลยขาดความไว้วางใจกัน
ตามความคิดของผม ผมต้องการเห็นบรรยากาศของการแก้ไขกันที่ตัวเอง กล้าออกมายอมรับว่าตัวเองก็ทำงานบกพร่องบ้าง
ถ้าผู้นำกล้ายอมรับว่าตัวเองบกพร่อง โดยไม่โทษคนอื่น ก็จะเป็นบรรยากาศการทำงานที่ดีมากครับ เพราะอย่างน้อย ผมว่าคนอื่นก็น่าจะกล้ายอมรับว่าตัวเองก็บกพร่องบ้างเหมือนกันนะครับ นำไปสู่การพัฒนางานอย่างแท้จริง
สวัสดีปีใหม่ครับผม ท่านรอง small man
เอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
สวัสดีค่ะ...ท่านรอง ผอ.เขต ฯ
การที่จะให้ลูกน้องแสดงความรับผิด...ผู้นำต้องทำให้เป็นตัวอย่างก่อนค่ะ...
สวัสดีปีใหม่ 2553 ค่ะ...
ขอบคุณมากครับที่เข้ามา ลปรร
* บางคนที่ไม่กล้ายอมรับผิดชอบเพราะกลัว "เป็นจุดอ่อนให้เขากระทืบซ้ำ" หรือบางคนก็ทนต่อการพ่ายแ่้้พ้หรือสูญเสียไม่ได้
(ประเด็นนี้ ผมเห็นด้วยเลยครับ)
* พื้นที่ปลอดภัยและคนที่ไว้ใจได้ จะทำให้คนเปิดใจที่จะคุยมากขึ้น และจะมีความกล้ารับผิดต่อการกระทำของตนมากขึ้นด้วยเช่นกัน
(ตรงนี้แหลัครับ ที่ต้องสร้างให้มีในองค์กรให้มากๆ)
* สำคัญคือต้องมองโลกในแง่ดีครับ
(เป็นพื้นฐานของวิธีคิดเลยละครับ)
ขอบคุณมากครับ
สวัสดีค่ะ
แวะมาอ่านบันทึกดีๆ นะคะ
เป็นตัวอย่างที่ดีมากค่ะ
ที่กล้ายอมรับผิด
สวัสดีค่ะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ
ขอบคุณมากครับที่เข้ามาเสริมเติมเต็ม
ผู้นำที่กล้ายอมรับผิด ผมก็ว่าหายากจริงๆครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ
การออกมายอมรับว่าตนเองผิด มันทำได้ยากสำหรับคนที่มองวาตนเองอยูใรที่สูง
เค้ากลัวข้อทรหาตามมาอีกมากมายค่ะ ก็เลยอาจจะโยนความผิด หรืออาจจะทำเฉยแบบเนียนไปเลย ไม่ให้คนอื่นู้ว่าตัวเค้าผิดค่ะ
อย่างไรก้ตามคนเราหนีความจริงที่อยู่ในใจตนเองไม่ได้ นั่นแหละมันก็นรกในใจค่ะ
ครับ คนยอมรับผิดคงกลัวข้อครหาตามมาอีกมาก ก็เลยปฏิเสธไม่รับผิด
นรกในใจจริงๆแหละครับ
ขอบคุณมากครับ