บุกป่าเท่าไรถึงจะ พอ

จากบันทึกการเดินทาง 4-10 ธ.ค.51 ภาคเหนือ ตอนที่ 6

 

เส้นทางจาก ตัวเมืองปายเข้าไปยัง ตำบลเมืองแบง ผมได้เห็น สถาพต้นไม้ใหญ่ยืนตาย ในหลายพื้นที่ และมีตอไม้มากมาย

รับฟังจากครูแอน แล้วพบว่า ชาวบ้าน ทั้งคนในพื้นที่ ทำให้ต้นไม้ใหญ่ตาย อาจใส่สารเคมีที่โค่นต้นเพื่อทำให้ต้นไม้ตาย เมื่อต้นไม้ตาย ใบไม้ก็ร่วง เมื่อใบร่วงจนแห้ง หน้าแล้งก็จุดไฟเผา จะกลายพื้นที่โล่ง แล้วก็ตัดไม้ไปแปรรูป
พื้นที่ที่โล่งก็ปรับพื้นที่เป็นที่ปลูกกระเทียม ข้าว หรืออื่นๆ

คนในพื้นที่ ส่วนใหญ่ ก็เพาะปลูก กระเทียม กับข้าว และส่วนใหญ่ก็จะปลูกพืชเชิงเดียว คือปลูกพื่ชใดพีชหนึ่งอย่างเดียว
เมื่อปลูกอย่างเดียว ซึ่งและปลูกกันหลายพื้นที่มากๆ เกิดการตัดราคาสินค้า เมื่อราคาตก ก็ปิดถนน ซึ่งก็เคยเกิดขึ้นและที่ปาย
สินค้าได้กำไรน้อย แต่ทุกคนอย่างได้เงินมากๆ ก็ต้องที่ปลูกกันมากๆ จะได้ปลูกกันมากๆก็ต้องมีพื้นที่มากๆ เมื่อพื้นที่จำกัด ก็บุกที่ป่า ป่าจะหมดหรือไม่ เป็นคำถามที่ต้องการคำตอบซะแล้ว

ถามว่า ขายได้เงินมั้ย ตอบว่า ได้ แต่มันได้ไม่เยอะ
ถามว่า ได้มาพอใช้จ่ายหรือไม่ ตอบว่า ไม่พอ เงินซื้อของกินไม่มาก แต่ที่มากคือสินค้าที่มีในโฆษณาในทีวี หรือที่มาโฆษณากันในท้องถิ่น ร่วมทั้ง รถจักรยานยนต์ รถยนต์ โทรศัพท์มือถือ
ซึ่ง ซื้อรถต้องเติมน้ำมัน ซื้อโทรศัพท์ก็ต้องเดิมเงิน แล้วเป็นเงินเท่าไร !!!!

ณ วันนี้ ก็บุกรุกกับไปเรื่อยๆ เงียบๆ จากเมื่อ 5-6 ปีก่อน ป่าอยู่ใกล้ถนน ตอนนี้ ขอบป่าอยู่ห่างถนน ไปกว่า 100เมตร บางช่วงก็จะสุดตาแล้ว
อนาคต ที่แปลงไหนทำเลดี มีนายทุนมาขอซื้อ ก็ขายเอาเงินมาใช้จ่ายเพิ่ม

หลายคน รู้จักคำว่า พอ เค้าก็ไม่บุกรุกป่า
แต่บางคน ไม่รู้จักคำว่า พอ ปัญหาบุกรุกป่าก็ตามมา

บุกป่าเท่าไรถึงจะ พอ