กาลครั้งหนึ่ง...นานมาแล้ว

ตอนเรียนอยู่ปี 3 ที่ จุฬาฯ เคยไปค่ายอาสาพัฒนาฯ ที่ อ.ปรางค์กู่ จ.ศรีสะเกษ

ประทับใจมากมาย...โดยเฉพาะเด็กๆ นักเรียนชั้นประถม

กิจกรรมที่จัดให้กับเด็กๆ (ซึ่งป่านนี้คงจะอายุราวๆ 30+ ปี กันหมดแล้ว) สนุกมากมาย...

จนเด็กๆ เขียนจดหมายฝากเพื่อนร่วมค่ายมาให้ในวันรุ่งขึ้น

 

แต่ที่ผมประทับใจสุดๆ ก็นี่ครับ 

เพลงภาษากูย ที่เด็กๆ เหล่านั้นสอนให้ผมร้อง

 

"เจ่าจาโดยเยอ  เจ่าจาโดยเยอ

บัดแอมแอม บัดแอมแอม

จากาทูนากาเหยาะ จากาทูนากาเหยาะ

แอม แอ่ม แอม...แอม แอ่ม แอม"

 

 

ผมเข้าใจความหมายแบบกว้างๆ ทำนองว่า

มากินข้าวเถอะ อร่อยดีนะ มีปลาทูด้วย อะไรทำนองนี้

 

แต่เมื่อไม่นานมานี้ มีโอกาสไป "ร้อง" เพลงนี้ให้คุณปู ณ อันดามัน ฟังในบันทึกหนึ่งที่พูดถึง อ.ปรางค์กู่

[บันทึก : ย้อนรอยงานประกวดบุญบั้งไฟ อ.ปรางค์กู่ เมืองดอกลำดวน ข้อคิดเห็น 22, 26 & 29]

(แต่ดูๆ ไปชักจะไม่แน่ใจว่า ปรางค์กู่ เดียวกันหรือเปล่า...แต่เอาเถอะ...ร้องไปแล้ว)

 

คุณปู ณ อันดามัน ก็แสนจะใจดี ไปสอบถามรุ่นพี่ที่รู้ภาษากูยให้

จึงได้ความหมายที่ถูกต้องนี้มา

 

"มากินข้าว มากินข้าว

แกงอร่อย แกงอร่อย

กินปลาทูกับปลาร้า กินปลาทูกับปลาร้า

อร่อย อร่อย อร่อย" 

 

 

ขอบคุณรุ่นพี่ของคุณปู & คุณปู ที่ทำให้ผมได้รู้ความหมายแบบถูกต้องเป๊ะๆ

และ

ขอบคุณเด็กๆ เหล่านั้นที่ ปรางค์กู่

ซึ่งสอนผมในบรรยากาศที่เปี่ยมด้วยมิตรภาพอันอบอุ่น

ทำให้เพลงนี้ติดตรึงในใจเสมอ

 

สำหรับผม...

พวกเขายังคงเป็น "เด็กน้อย" ที่แสนน่ารัก & สดใส อยู่ในใจของผม...ตลอดไป

 

 

หมายเหตุ :

1) อ.หมู (อู๊ดๆ) - ธวัชชัย ดุลยสุจริต - ได้นำข้อมูลจากบันทึกนี้ไปเผยแพร่ใน จุลสาร on-line ชื่อ จุลสาร वदामि (วทามิ) ที่

        http://sites.google.com/site/sanskritmag/suay

2) ผมปรับคำว่า "ส่วย" เป็น "กูย" (หรือ "กวย" ก็ว่า) เพราะได้รับทราบจากผู้รู้ว่า คำว่า "ส่วย" มีนัยยะดูแคลนชาวกูย - ต้องกราบขออภัยไว้ ณ ที่นี้ครับ ไม่ทราบเรื่องนี้มาก่อนจริงๆ