ทำบุญให้เป็น

     เดือนสิบปีนี้ทำบุญทั้งสองครั้ง ไม่มีลูกฉันมาทำบุญให้ปู่ ย่า ตา ยาย โดยเฉพาะแม่ของเขา ฉันไปคนเดียว ต้องวิ่งรอกทั้งสองวัด รู้สึกว้าแหว่แต่ก็ทำจนครบถ้วนตามขั้นตอนทุกอย่าง ลูกฉันทำบุญไม่เป็น เห็นเมื่อปีก่อน ๆ ก็ทำไม่ครบถ้วนตามขั้นตอนแม้ไปเพียงวัดเดียว แต่ก็นับว่าดีที่ได้ไปบ้าง ค่อย ๆ เรียนรู้ไป ฉันทุกลักทุเลพอสมควร เพราะต้องเตรียมหลาย ๆ อย่าง

     ประการแรกต้องจัดชั้น (ปิ่นโต) สองสาย (สำรับ) ขนมต้องมีขนมเมซัม (ขนมเจาะหู) ขนมบ้า ขนมลา ข้าวพอง ขนมเทียน ข้าวต้มมัด หรือข้าวต้มใบกะพ้อ (อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือทั้งสองอย่าง) ขนมต้องเตรียมสองชุด วัดละชุด เพื่อเอาไปประกอบรวมกันเป็นหมรบฺ (สำรับ) ข้าวแกง ขนม ผลไม้ทำเป็นสองชุด เพื่อเอาไปวางที่ลานเปรต หรือร้านเปรตวัดละชุด เช่นกัน ช่อดอกไม้พร้อมธูปเทียนต้องเตรียมไปเจ็ดชุด บูชาหน้าพระวัดละชุด ประดับที่หมรบฺวัดละชุด และมีธนบัตรติดก้านเสียบที่ยอดหมรบฺด้วย ฉันใช้ใบห้าสิบติดวัดละใบ บางคนใช้ใบยี่สิบ ใบสิบ ใบร้อย ตามอัธยาสัย

     ฉันเอาเงินใส่ขันที่เขาเตรียมไว้สองขัน (บางครั้งเขาใช้บาตรพระก็ได้) ขันหนึ่งสำหรับทำบุญบังสุกุลพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย อีกขันหนึ่งบูชาธรรม (พระเทศนา) บางคนเอาปิ่นโตไปตั้งแล้วระพระฉันเสร็จแล้วเอากลับมา ไม่ได้ทำบุญตามขั้นตอนอะไรเลย เหมือนกับไม่มีความรู้ ไม่รู้เรื่องอะไร น่าเป็นห่วง

     ลูก ๆ เป็นผู้ใหญ่แล้วก็ต้องศึกษาให้เข้าใจ จะได้ไม่เคอะเขิน จะไม่เสียบุคลิก ลูกฉันบางคนก็ยังอ่อนในเรื่องอย่างนี้ การทำบุญให้ถูกตามขั้นตอนจะทำให้เกิดความศรัทธายิ่งขึ้นในจิตใจ เกิดความสบายใจซึ่งเขาเรียกว่าอิ่มบุญ ได้บุญในชาตินี้และชาติหน้า (ไม่ต้องคำนึงถึงชาติหน้าก็ได้) คือผลบุญ คือผลที่เกิดจากการทำบุญ การทำทาน

     การทำบุญให้ทานหรือสละให้เป็นทาน ให้อะไรบ้างที่เป็นบุญเป็นคุณประโยชน์ ประการแรกและเป็นประการสำคัญที่สุด คือ ให้ความเคารพนับถือ จึงเป็นบ่อเกิดแห่งการให้อย่างอื่น ๆ ด้วยความบริสุทธิ์ ถัดไปคือให้ความรักความห่วงใย ให้ความไว้วางใจ ให้เกียรติ ให้คุณความดียกย่อง ให้ความเป็นธรรม ให้ความอนุเคราะห์ สงเคราะห์ ให้ความเมตตา และให้อภัย

     การให้ด้วยความบริสุทธ์เป็นการให้ที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน ไม่ลำเลิก ไม่ทวงบุญ ทวงคุณ ก็การลำเลิก การทวงบุญคุณ กลายเป็นบาปไปเสียอีก

บันทึก  4 ตุลาคม 2548 โดย ?เดี่ยว

     ตอนที่ 2 ในเหตุ “เพราะทำบุญเดือนสิบ ลูก ๆ ไม่มากันเลย”