บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานฐานข้อมูล 
เว็บศูนย์รวม "สถาบันโยคะวิชาการ"
(เข้าสู่หน้าเว็บไซด์ที่นี่ค่ะ)
                                                                                         

 ค่ายเบาหวานของ รพ.ศิริราช
(๓๐ มี.ค. - ๓ เม.ย.'๕๒)

ตอนที่ -(๑)-
ตอนที่ -(๒)-
ตอนที่ -(๓)- 

  ค่ายเบาหวานของ รพ.ศิริราช
(๓๐ มี.ค. - ๓ เม.ย.'๕๒)
- ๓ -

 ล.เล้งเสียงกระดิ่งหยก (ไม่ใช่มังกรบิน)
เข้าอ่านเขียนทั้งหมดของนักเขียนที่นี่
โยคะสารัตถะ ฉ.; เม.ย.'๕๒

 

จบเรื่องนอกจากกิจกรรมเล่นสนุกแล้ว ยังมีกิจกรรมฝึกสติ สอดแทรกธรรมะเป็นระยะๆ และฝึการสื่อสาร เช่น

  1.  รหัสค่าย: เรารู้ เราตื่น เราเบิกบาน (สงสัยว่าครูดล คงคิดได้ตอนสวดมนต์)
    เรารู้        :  Aikido โดนจับมือแล้ว เหมือนความทุกข์มาจับเรา เราผลักไสมันก็ไม่ไป
                    เราดึงมือหนี มันก็ไล่ตาม เพียงเราปล่อยวาง มันก็ทำอะไรเราไม่ได้
                     เราไม่ทุกข์มากเหมือนเก่า ทั้งๆ ที่โรคมันก็ยังอยู่ แต่เราไม่ทุกข์
    เราตื่น      : เล่นเกมส์คนตาบอด เดินตามหาเสียงพี่เลี้ยง จะได้รู้ว่าสภาวะตาบอดเป็นอย่างไร 
                    ไม่สนุก ทำอะไรก็ติดขัด พูดแต่คำว่า "กินหวานตาบอดนะ" เด็กๆ ไม่รู้สึกหรอก 
                     ต้องมาลองของจริง เดินเตะโน่นเตะนี่กันให้วุ่น มีตาดีๆ ดีกว่ากันเยอะเลย
    เราเบิกบาน : เล่นเกมส์ จ๊ะเอ๋ และหัวเราะบำบัด (เล่นกัน หัวเราะกัน ดีกว่าเล่นเกมส์
                     ในคอมพิวเตอร์ อีกนะ ช่วงเล่นเกมส์ไม่มีเด็กคนไหน ควักเกมส์กดมาเล่นเลย)
  2. ฝึกสติกับเกมส์ 
    เกมส์ปลาดุก ปลาช่อน 
    ให้เอามือ มาทำเป็นปากปลา...ไล่งับกัน ผู้เด็กเล่นได้ ผู้ใหญ่เล่นดี จับทั้ง 2 กลุ่ม มาเล่นด้วยกันก็ยิ่งสนุกไปกันใหญ่ 

    เกมส์...มีสติกับการ...     
    ไม่ว่าครูดลจะสั่งอะไร ก็ห้ามทำตามทั้งนั้น ไม่งั้นแพ้...จะทำตามก็ต่อเมื่อคำสั่งนั้นขึ้นต้นด้วยคำว่า "มีสติกับการ..." เช่น มีสติกับการหมุนรอบตัวเอง มีสติกับการยกมือ 2 ข้าง มีสติกับการหันหลัง ให้หลังห้อง...เก่งมาก ตบมือให้กับตัวเองหน่อย แล้วทุกคนก็หลงกล ตบมือให้กับตัวเอง...โดยลืมไปว่าคำสั่งสุดท้ายไม่มีคำว่า "มีสติ..." แม้ว่าจะเล่นเกมส์นี้อีกครั้งในวันถัดมา และหมายมั่นปั้นมือว่าครั้งนี้จะไม่พลาด...แต่ในที่สุดก็โดน ครูดลจอมแกล้ง หลอกเอาอีกจนได้

    ต    อนดึกก่อนเข้านอน ก็มีสวดมนต์ แถมด้วยครูหมูสอน Deep Relaxation บางคืน พี่อ๊อดก็มาสอนสมาธิด้วยการตามรู้แสงสว่างที่เคลื่อนไปตามอวัยวะต่างๆ ของร่างกาย แบบที่อาจารย์อาจอง ชุมสาย สอนที่ รร.สัตยาไสย
  3.  ชั่วโมงแห่งการสื่อสาร
    ลองสังเกตดูนะ เมื่อไรที่พ่อแม่เริ่มพูดคำว่า "ทำไม" เช่น ทำไมกลับบ้านดึก ทำไมยังไม่ทำการบ้านอีก ทำไมน้ำตาลขึ้นอีกแล้ว เรารู้สึกอย่างไร รู้สึกคันหัวใจยุบยิบไหม รู้สึกว่ากำลังโดนพ่อแม่ตัดสินว่าเราทำผิด รู้สึกไม่อยากได้ยินคำว่า "ทำไม" เอาซะเลย 

    ครูพี่อ๊อด และครูพี่ดล ก็เลย ลองให้พ่อแม่หัดพูดคำอื่นๆ ดูบ้าง โดยแนะนำว่า ให้เริ่มสร้างสัมพันธภาพอันดีงามกับลูกก่อน (เล้งเดาเอาว่า เค้าน่าจะทำกัน แบบนี้นะ...พอดีไม่ได้อยู่ฟัง ตั้งแต่ต้น) ... เหนื่อยไหมลูก วันนี้กลับซะดึกเชียว กินข้าวมารึยัง วันนี้มีกับข้าวของโปรดของลูกด้วยนะ...พอกินอิ่มแล้ว เดี๋ยวอาจไม่ต้องถาม ลูกก็อาจจะอยากเล่าออกมาเองแหละ

    เวลาลูกมีปัญหา อกหัก เลิกกับแฟน อารมณ์กำลังแรง โลกทั้งโลกดูเหมือนจะถล่มทลาย ลงมาตรงหน้า แถมพรุ่งนี้ก็ถึงกำหนดที่ต้องส่งงานครู แล้วโรคกระเพาะก็ยังมากำเริบอีก พ่อแม่จะพูดยังไงดี พิ่อ๊อดแนะนำว่า...รถไฟกำลังวิ่งมาแรงๆ อย่าพึ่งไปขวาง ให้ดูว่าเค้าจะวิ่งไปทางไหน จนเค้าสงบลงเอง ... มีเทคนิคให้ Track เข้าไปเป็นพวกเดียวกัน...เราจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ใช้ Repeating question เข้าช่วย แค่สะท้อนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวเค้าคิดได้เอง แล้วเค้าจะภาคภูมิใจมากกว่าที่ได้แก้ปัญหาของตัวเอง และเป็นการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืนด้วย คราวหน้าเกิดจิตตกอีก ก็จำได้ว่าต้องทำท่าอย่างนี้..อย่างนี้..ทำแล้วสดชื่นดี..อย่างนี้ๆ สบายใจจัง...รายละเอียด ไม่รู้จะเล่ายังไง เล่าได้แค่นี้แหละ ใครสนใจก็ไปจีบให้ครูพี่อ๊อด และครูพี่ดล จัดอบรมก็แล้วกัน

คืนสุดท้ายเป็น Farewell night มีการแสดงของแต่ละกลุ่ม ที่ครูดลไปตั้งชื่อตาม code ลับสุขภาพดีว่า เอี่ยม อั้ม สูด ปู้ด เอ่เอ๋ เฮ้! 555 และ การแสดงชุดพิเศษ บอกรักกันด้วยภาษามือ ประกอบเพลง แม่ (พ่อ) จ๋า และเพลงแรกรัก เด็กๆ ได้บอกรักพ่อแม่ พ่อแม่ก็ได้บอกรักลูกด้วย รักตั้งแต่แรกเห็นลูกเกิดมาเลยนะ แต่เวลามันผ่านมาเนิ่นนาน บางคนอาจลืมความรู้สึกนั้นไปแล้ว เพราะยิ่งโตมันก็ยิ่ง ไม่น่ารัก เถียงคำไม่ตกฟาก (หมายถึงตัวเล้งเอง 555 ) งานนี้น้ำตาซึมกันไปตามระเบียบ ขนาดเล้งเองตอนที่พิมพ์ เนื้อร้องเพลงนี้ ให้พี่อ๊อด ก็ยังนั่งร้องไห้เลย ยิ่งตอนซ้อมร้องเพลง (เอง) ก็ยังต้องซ้อมให้ไม่ร้องไห้เลยนะ...เกิดมาบ่อน้ำตาตื้น (มาก) ก็อย่างนี้แหละ

เขียนมาจนเมื่อมือแล้ว...ขอจบละนะ...แล้วพบกันใหม่
.....................................................................................................................................
 

เพลงแรกรัก  
(โดย พจนารถ พจนาพิทักษ์)

ดังรอคอยมาทั้งชีวิต เฝ้าคิดว่าจะเป็นเช่นไร
จนวันที่มีเจ้าจริง ๆ รู้มั๊ย รู้สึกยิ่งกว่าสิ่งใด ที่เคย
นิ้วน้อยๆ อันอุ่นนวลนุ่มบาง เท้าเล็กๆ ของลูกเอ๋ย
สัมผัสเจ้าสัมผัสใจได้เลย ยากจะเอ่ยคำอธิบาย
ตัวแดงๆ ทำตาหยีๆ จากนี้ลูกก็คือหัวใจ
อยากจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ เจ้าเป็นยิ่งกว่าสิ่งใดที่มี
รักของแม่ยิ่งกว่าฟ้ากว้างไกล จะเลี้ยงเจ้าให้เป็นคนดี
รักของพ่อดังมหานที จากนี้จะเฝ้าดูแล
แค่แรกพบพบเจ้านั้นก็บอกใจได้ว่า ความรักล้นมาเมื่อแรกเจอ 
เป็นแรกรักรักที่พึ่งจะเข้าใจนะเออ ว่ามันวิเศษแค่ไหน ........ที่มีลูก

 

มูลนิธิหมอชาวบ้าน

2220/101 ซอยรามคำแหง 36/1  ถนนรามคำแหง  แขวงหัวหมาก  เขตบางกะปิ  กรุงเทพฯ  10240  
โทรศัพท์  02-732-2016 - 17, โทรสาร 02-732-2811 มือถือ 081-401-7744 ; 
E-mail: [email protected] ; www.thaiyogainstitute.com