อนาคตก็จะอยู่ที่นี่ และจะพึ่งพาตนเองให้มากที่สุด

          วันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่ 4 - 5 สิงหาคม  2550 ที่ผ่านมา  ผมไม่ได้มีภารกิจที่จะต้องเดินทางไปไหน  เลยถือโอกาสเข้าไปนอนที่บ้านพักที่สวนของผม  ซึ่งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 10 ก.ม. ซึ่งเป็นปกติของทุกวันหยุด

          เช้าวันเสาร์ที่ 4  ฝนตกหนักมาก  ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยนั่งดูสายฝน และคิดไปเรื่อยๆ  ย้อนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน (28-30 ก.ค.2550) ผมและครอบครัว ได้ไปร่วมงานเฮฮาศาสตร์ที่สวนป่าครูบาสุทธินันท์ ที่บุรีรัมย์  ไปงานนี้ผมได้เรียนรู้ในหลายๆ อย่างครับ  และที่น่าจะสำคัญจนนำมาเชื่อมโยงกับบันทึกนี้ก็คือ  การที่ได้ไปเยี่ยมสวนป่าของครูบา  ทำให้ผมมีความเชื่อมั่นในแนวคิดเดิมของตนเอง  ที่เคยได้ตั้งเป้าหมายอาชีพหลังเกษียณอายุราชการก็คือการกลับไปเป็นเกษตรกร  อยู่กับสวนที่เราได้ลงมือทำไว้แล้ว (10 ปีมาแล้ว)

    

     <p>         เมื่อมองฝ่าสายฝนไปเห็นต้นไม้ที่ปลูกไว้หลายๆ ชนิด  แต่ส่วนใหญ่เป็นไม้ผลพวกลำไย  มะม่วง  ไม้ไผ่  ฯลฯ  แต่ความคิดที่เชื่อมโยงจากการไปร่วมเฮฮาศาสตร์ก็คือ เราน่าจะปลูกไม้ป่าหรือต้นไม้อื่นๆ  ไว้ในสวนแห่งนี้ด้วย   จากอดีตผมไม่เคยได้คิดถึงไม้ยืนต้นเหล่านี้มาก่อนเลย  คิดแต่จะปลูกไม้ผลที่ให้ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจเป็นหลัก  ตามกระแสของการพัฒนาทางการเกษตรที่ได้พบได้เห็นมา  คือเพื่อผลตอบแทนที่เป็นเงินนั่นเอง</p><p>         พื้นที่ประมาณ 20 ไร่  ติดลำคลองสวนหมาก  ได้ถูกปลูกไม้ผลและไม้ยืนต้นต่างๆ ไว้จะเต็มพื้นที่อยู่แล้วไม่ว่าจะเป็นลำไยประมาณ 400 ต้น  มะม่วง เกือบๆ 300 ต้น ไม้ไผ่ 100 กว่ากอ  นอกนั้นก็เป็นกล้วย  หวาย  ขนุน  ฯลฯ  </p><p align="center">
มะม่วง - ลำไย อายุประมาณ 10 ปี</p><p align="center">
ต้นไผ่ 100 กว่ากอ</p><p align="center"> 
ไม้ผลและไม้ยืนต้นอื่นๆ </p><p>          ปลูกต้นไม้และทำสวนมาแล้วร่วม 10 ปี  หากคิดรายได้ที่เกิดขึ้น หากคิดต้นทุนบวกลบคูณหารแล้วยอมรับว่ายังไม่ได้กำไรครับ  ทำให้ย้อนคิดไปถึงพี่น้องเกษตรกรทั้งหลายที่ผมกำลังทำงานส่งเสริมอยู่ในขณะนี้ ก็คงจะเป็นไปในทิศทางเดียวกัน  ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยได้ผลตอบแทนที่คุ้มกับการลงทุน (หากคิดที่จะทำการเกษตรแบบทำมาค้าขาย)</p><p>          วันนี้ผมขอถอยหลังจากเส้นทางเดิม 1 ก้าว  แต่เริ่มก้าวเดินในเส้นทางสายใหม่ และได้ตัดสินใจใหม่แล้วครับ   จุดเปลี่ยนมาจากได้ไปเห็นสวนป่าของครูบาสุทธินันท์ ที่เห็นการสร้างป่าและอาศัยอยู่กับป่า  ที่เราสร้างมันขึ้นมา เราสามารถพึ่งพามันได้  ประกอบกับผลตอบแทนที่ได้จากการลงมือทำสวนเองมาแล้วแต่คิดว่ายังไม่สำเร็จ</p><p>       คิดเล่นๆ  แต่จะทำจริงๆ ต่อไปในอนาคตนี้ก็คือ</p><ul>

  • จะทำสวนต่อไปและจะเพิ่มการปลูกไม้ผล-ไม้ยืนต้นที่เราจะใช้ประโยชน์จากมันมากยิ่งๆ ขึ้นให้เป็นสวนผสมฯ ไว้พึ่งพาเขาในอนาตค
  • จะไม่หวังทำเพื่อค้าเพื่อขาย หวังรายได้ที่เป็นตัวเงิน (หวังร่ำรวย) อีกต่อไป แต่จะทำเพื่อเป็นแหล่งอาหาร  ใช้สอย พึ่งพา
  • อนาคตก็จะอยู่ที่นี่ และจะพึ่งพาตนเองให้มากที่สุด

    • </ul><p>          คงจะไม่คาดหวังหรือกำหนดอะไรไว้มากไปกว่านี้อีกแล้วล่ะครับ    เป็นการทบทวนตนเอง  พร้อมกับปฏิบัติและเรียนรู้จากการกระทำ  และจะเริ่มที่ตัวเองก่อน  ก่อนที่จะไปแลกเปลี่ยนหรือแบ่งปันประสบการณ์กับใครในเส้นทางสายนี้ในอนาคต</p><p>           ส่วนงานประจำก็คงจะให้เป็นไปตามธรรมชาติของมัน  บางครั้งก็จะสวนกระแสบ้างเพื่อไปในทิศทางที่ถูกต้องและควรจะเป็น  และจะต้องทำงานให้คุ้มกับผลตอบแทนที่ได้รับมา (อันนี้ขอสัญญา)  แต่ถึงอย่างไรในระบบก็คงจะทำอะไรได้ไม่มากไปกว่านี้อีกแล้ว   ในทางที่กลับกันการทำงานแบบไม่ติดกรอบ อิงระบบเหมือนชุมชนของ G2K ในแนวทางของเฮฮาศาสตร์ น่าจะเหมาะสมกับตัวเราเองมากที่สุด    ได้เห็นตนเอง  ค้นพบตนเอง  เห็นทางสดใสและมีความปิติสุข  คิดว่าได้ปีนมาถึงตรงขอบอ่างในส่วนที่พ้นน้ำได้แล้ว  คงจะไม่หวลกลับไปลงน้ำและวนอยู่ในอ่างอีกต่อไป</p><p>         ใครผ่านกำแพงเพชรเชิญแวะเที่ยวสวนที่กำลังจะทำให้เป็นป่า และมาเสวนาตามประสาคนนอกกรอบได้นะครับ  ช่วงนี้มีหน่อไม้เตรียมพร้อมไว้ต้อนรับครับ…..อิๆๆ (แบบวัยรุ่น)</p><div class="tags">บันทึกมาเพื่อการ ลปรร. ครับ</div><div class="tags"> วีรยุทธ  สมป่าสัก  17 ส.ค. 2550 </div>