คนไม่มีราก @27199  ฝากเพลงเกี่ยวกับใบไม้ให้ คนไม่มีรากฟังนะครับ รักบังใบ

พี่ ภูสุภา @27074 อนุโมทนาสาธุ ครับ !! อานิสงส์แห่งการบริจาคสิ่งของต้านภัยหนาว คงส่งผล ดลบันดาลให้ชีวิตของพี่ ได้ประสบพบเจอแต่ ความอบอุ่นในชีวิต ยิ่งๆ ขึ้นไป นะครับ

สวัสดีครับคุณ ใบไม้ย้อนแสง @26999 ฝากคำคม/คำตัดพ้อ ของ กวีภาสะ ในคริสต์ศตวรรณที่ 2 ผู้แต่งบทละครเรื่อง สวัปนวาสวทัตตา ที่กล่าวเอาไว้ว่า

"Creators of abundant good and of unfailing hospitality are common in the world. But appreciators are rare."

พวกเรามาเป็น มนุษย์ต่างดาว โดย ดาจิม
ห.ว.ย. โดย ดาจิม
กุมารทอง โดย ดาจิม

"อันดนตรีมีคุณทุกอย่างไป ย่อมใช้ได้ดั่งจินดาค่าบุรินทร์ ถึงมนุษย์ครุฑาเทวราช จตุบาทกลางป่า พนาสิน แม้ปี่เราเป่าไปให้ได้ยิน ก็สุดสิ้นโทโสที่โกรธา ให้ใจอ่อนนอนหลับลืมสติ อันลัทธิดนตรีดีหนักหนา ซึ่งสงสัยไม่สิ้นในวิญญาณ์ จงนิทราเถิดจะเป่าให้เจ้าฟัง" พระอภัยมณี โดย สุนทรภู่

ใน แวดวงวรรณกรรม มีคำสัพยอก ที่ว่า "ผลัดกันเขียน เวียนกันอ่าน วานกันชม" หรือถ้าเป็นบางที่ก็อาจจะใช้คำว่า มธุรสวาจาแห่งกัลยาณมิตร หรือ การเสริมแรงด้านบวก (Positive Reinforcement)  (การเสริมแรงด้านบวก คือ การปรับพฤติกรรมที่ดีเพื่อให้ทำต่อไป เพื่อจะให้เกิดพฤติกรรมที่ดีนั้นซ้ำอีก ด้วยการสรรเสริญ เยินยอ ชื่นชม เพื่อให้เค้าปฏิบัติหรือทำพฤติกรรมดีๆ) จำได้ว่ายุคหนึ่งสมัยหนึ่ง อาศรมชาวโคลง ในเวปพันธุ์ทิพย์ มีการเขียนโคลงแสดงความยินดีที่บันทึกของ อาศรมฯ ครบ 100 กระทู้ เราก็เลยไปร่วมแสดงความยินดีกะเขาเอาไว้ว่า 

ร้อย    กรอง กองละร้อย     หลายกอง
กระทู้  กระเท่เร่ รอง           รับไว้
หมื่น   เม็ดกรวดทรายทอง- ถมเพชร(ะ) รัตน์ฤา
โคลง  กระดูกร้องไห้         เหือดสิ้นศิลปวรรณ

ศิลปวรรณ=วรรณศิลป

อ่านบันทึก » เชิญแอ่ว บุโรพุทโธ ด้วยกันครับ ของท่านอาจารย์ พิชัย แล้วนึกอยากแต่โคลงกระทู้ บุโรพุทโธ ตั้งแต่หลายวันก่อน  วันนี้เลย เคาะสนิมสักหน่อย ไม่ได้แต่งโคลงสี่มาหลายเดือน

บุ      ราณท่านสร้างวัด-        วา สถาน สถิตเอย
โร     จนธรรมการ                เกริกหล้า
พุท    ธาวาสวิมาน              วิมุตมุ่ง วิโมกข์เอย
โธ     ชธรรมทิวอร้า-            อร่ามล้ำโลกสาม

โธชธรรม=ธุชธรรม=ธรรมคือธง
โลกสาม=ไตรภูมิ
โรจนธรรม=ธรรมอันรุ่งโรจน์
พุทธาวาส=พุทธ+อาวาส

สวัสดีครับอาจารย์ ธ.วั ช ชั ย  @27000 ด้วยความเคารพนะครับ เห็นภาพวาดของศิลปินแล้วทำให้นึกถึงบันทึกที่กวินเขียน ถึงโคลง ทิ้งศีล อวดศิลป์ เพื่อน (ทรัพย์)สิน ของ อัศนี พลจันทร (นายผี) ตีพิมพ์ใน หนังสือพิมพ์สยามนิกร เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 หน้า 4 ขอยกมาประกอบประเด็นสักหนึ่งบทนะครับ ที่ว่า

มี ศิลป์ ศีล เสื่อมสิ้น             ธรรมสูญ
ขอแต่ทรัพย์สินพูน-              เพียบพร้อม
หวังสินอวดศิลป์มูล              มักโอ่  โอยพ่อ
ศีลสุดธรรมเที่ยวอ้อม            แอบแล้วเลยหนี

นอกจากนี้แล้ว อัศนี พลจันทร (นายผี) ยังได้แสดงทรรศนะเกี่ยวกับ ความดี และ ความงาม ปรากฎอยู่ในหนังสือในหนังสือ  รวมบทความ หน้า 166-167 ที่ว่า

สำหรับเราได้รู้จักความดีความงามกันอยู่ทั่วไปแล้ว เราไม่แยกความดีออกจากความงาม เราพูดดีงามปนกันไป นี้เป็นลักษณะอันเด่นในทางละเอียดอ่อนของเราและของผู้รักศิลปะทั้งหลายเช่นเดียวกับประชาชนชาวกรีก ซึ่งคำ kalos ของกรีกมีความหมายถึงความดี และมีความหมายถึงความงามด้วย เมื่อเขาพูดถึงความงามก็ย่อมหมายถึงความดีฉะนั้น อะไรที่งาม จึงต้องเป็นของที่ดีด้วย ไม่ดีก็ไม่ใช่สิ่งที่งาม และเมื่อไม่งามก็ไม่ใช่ศิลปะ ฉะนั้นศิลปะที่งามเมื่อตั้งอยู่บนความคิดที่อุดจาดลามก นั่นคือรูปศิลปะตั้งอยู่บนเนื้อหาอนาจารแล้วก็ย่อมเป็นสิ่งน่าอนาถเพราะมันทำให้ความงามของศิลปะกับความงามของชีวิตเกิดความขัดแย้งกันอย่างขนานใหญ่ศิลปกรรมนั้นก็เป็นศิลปกรรมที่ไม่สมบูรณ์

ซึ่งนี่ก็เป็นทรรศนะของนักคิดหัวก้าวหน้าอย่างนายผีที่กวินพอจะจำได้ครับ

อ้างอิง
อัศนี พลจันทร. รวมบทความ,  พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : สามัญชน, 2540 (หน้า 166-167)

สวัสดีครับ คนไม่มีราก  @26928 พูดถึงเรื่องตีแบดฯ แล้วทำให้กวิน นึกถึงตอนเด็กๆ กวินก็เคยเล่นตีแบดฯ ตีปิงปอง กับน้อง จำได้ว่า กวินมักจะ แกล้งๆ เล่นแพ้น้อง เพราะถ้าชนะอย่างเดียวน้องมันจะไม่ยอมเล่นด้วย บางทีเราก็ต้องเลือกที่จะแกล้งๆ ยอมแพ้ ในบางโอกาสนะครับ เพื่อมิตรภาพ และความสัมพันธ์อันยืดยาว :)  

อ้ออีกอย่าง ส่วนมาก กวินซึ่งเป็นผู้ใหญ่กว่าเวลาโดนเด็กๆ หรือน้องๆ แกล้งนิดแกล้งหน่อย เย้านิดเย้าหน่อย กวินก็จะไม่ค่อยถือสาหาความเด็กๆ หรือน้องๆ เขานะครับ เพราะเราเป็นผู้ใหญ่กว่านั่นเอง ครั้นเราจะไปแกล้งเด็กคืน ก็คงโดนผู้ใหญ่ตำหนิแน่ๆ (คนที่ใหญ่ๆ โตๆ กว่าเรานั่นล่ะที่จะมาตำหนิ อาทิเช่น...)   ว่าแต่ คนไม่มีราก เคยแกล้งคนอื่น หรือโดนคนอื่นแกล้งตอนเด็กๆ บ้างมั้ยครับ? :)

สวัสดีครับอาจารย์ ธ.วั ช ชั ย  @26883 ครับอาจารย์ สอ เสถบุตร ก็ทำปทานุกรมเสร็จในคุกนะครับ (แต่แบบว่านั่นน่ะติดคุกนานเลย) ช่วงนี้ กวิน ก็เป็นหวัดชอบไอเสียงดัง คุกคุกคุก อย่ามาเข้าใกล้กวินนะครับ เดี่ยวจะติด คุก เอ้ย ติดหวัด จากกวินได้ ไปนอนแล้วครับ ปวดหัวและปวดตาตึบๆ :)

 คนไม่มีราก  @26881  กำลังนึกถึงศรีปราชญ์อยู่ด้วยน่ะครับ ศรีปราชญ์นี่ คงทำผิดจริงล่ะ แต่ก็ยังไปแช่งคนอื่นอีก ศรีปราชญ์นี่เป็นคนไม่ดีเลยเนอะ ส่วนเจ้าเมืองนครศรีฯ นี่ก็ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ความผิดเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่รู้จักให้อภัยคน จนนำความวิบัติอันใหญ่หลวงมาสู่ตน ดังคำโคลงที่ศรีปราชญ์เขียนสาปแช่งเอาไว้ที่ว่า   

ธรณีนี่นี้                  เป็นพยาน
เราก็ศิษย์มีอาจารย์   หนึ่งบ้าง
เราผิดท่านประหาร   เราชอบ
เราบ่ ผิดท่านมล้าง   ดาบนี้คืนสนอง

ขอบคุณที่เป็นห่วงศรีปราชญ์ เอ้ยเป็นห่วง กวิน นะครับ ช่วงนี้เป็นหวัดไม่ค่อยสบายสงสัยกรรมเก่าตามทัน ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ ขอบคุณมากๆ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ

นายผี จบนิติศาสตร์ มธ.
ลุงเนาว์ เป็นรุ่นน้อง นายผี เรียนนิติศาสตร์ มธ. เป็นหนึ่งในสี่มือทองนักกลอน มธ.
ลุงเวทย์ เรียนนิติศาสตร์ เป็น รุ่นน้อง ลุงเนาว์ ที่ มธ. เป็นหนึ่งในสี่มือทองนักกลอน มธ. รุ่นที่ 2
ส่วนไอ้เจย์ ...ก็เป็นลูกศิษย์ลุงเวทย์ ก็เท่ากับ เป็นลูกศิษย์ลุงเนาว์ และเป็นลูกศิษย์ของ นายผี ด้วย ด้วยการนับตาม สาแหรกเครือญาติกวี

สรุป ไอ้เจย์ กับ เรา นี่ก็เป็น ศิษย์ร่วมสำนักเดียวกันนะเนี่ย ดีจังมีเพื่อนเป็น ... แฮ่ม!! อย่างน้อยๆ เวลา ไปเขียนด่าใคร หรือหมิ่นประมาทใคร จะติดคุก ก็คงมี ลุงเวทย์ เป็นทนายให้ และมีไอ้เจย์ คอยแก้แค้น เอ้ย แก้ต่างให้นะ :)

เมื่อกี้คุยกะไอ้เจย์ ว่าในฐานะที่เรา เป็นศิษย์รุ่นหลานของนายผี ถ้าเราจะกลั่นแกล้ง หรือเขียนด่าคนอื่นบ้าง ตามอย่างบูรพกวีจะดีมั้ย

คดีหมิ่นประมาท นี่อย่างมากศาลท่านก็แค่ ปรับ+ให้มึงไปบำเพ็ญประโยชน์เพื่อสังคม!! แป่ว...

พี่หมอ มัทนา @26731 ประชากรเพิ่มขึ้นทุกปี อัตราคนป่วยของแต่ละ รพ. ก็เพิ่มขึ้น มันก็เป็นธรรมดาตามหลัก อุปสงค์ อุปทาน นะครับ พี่หมอมัทไม่ต้องตกกะใจ นะครับเรื่องจริงก็คือ ที่ รพ. ที่กวินอยู่ มีหมอ ปาโถฯ แค่คนเดียวครับ :)  

นายผี จบนิติศาสตร์ มธ.
ลุงเนาว์ เป็นรุ่นน้อง นายผี เรียนนิติศาสตร์ มธ. เป็นหนึ่งในสี่มือทองนักกลอน มธ.
ลุงเวทย์ เรียนนิติศาสตร์ เป็น รุ่นน้อง ลุงเนาว์ ที่ มธ. เป็นหนึ่งในสี่มือทองนักกลอน มธ. รุ่นที่ 2
ส่วนเราเป็นลูกศิษย์ลุงเวทย์ ก็เท่ากับ เป็นลูกศิษย์ลุงเนาว์ และเป็นลูกศิษย์ของ นายผี ด้วย ด้วยการนับตาม สาแหรกเครือญาติกวี

ในช่วงปี 2490-2491 นายผีเขียนโคลงกลอนประจำในคอลัมน์ อักษราวลี ของหนังสือ สยามสมัยรายสัปดาห์ โดยนายผีได้โจมตี บุคคลสำคัญทางการเมืองเป็นรายตัว เป็นต้นว่า จอมพล ป.พิบูลสงคราม, พลโทผิน ชุณหะวัณ, พลโทกาจ เก่งสงคราม, มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช จึงทำให้มีคำสั่งให้กำราบกวีปากกล้าคนนี้เสีย แต่นายผีกลับไม่กลัวเกรง และได้เขียนกวีท้าทายไปบทหนึ่งว่า

ใครใดในโลกนี้       เป็นไฉน
ใช่พ่อนายผีไย       ขยาดเว้น
ทำชั่วบ่ชอบใจ       จักด่า
ทำชอบชมเชยเต้น  แต่งแกล้งกลอนสวย 

เป็นเรื่องของ พันธุกรรม จริงๆ

"ฉันไม่ต้องการให้เธอเป็นหมอเพียงอย่างเดียวแต่ฉันต้องการให้เธอเป็นคนด้วย"

"ขอให้ถือประโยชน์ส่วนตัวเป็นที่สอง ประโยชน์ของเพื่อนมนุษย์เป็นกิจที่หนึ่ง ลาภ ยศ และเกียรติยศจะตกมาแก่ท่านเอง ถ้าท่านทรงธรรมะอาชีพไว้ให้บริสุทธิ์"

โดย สมเด็จพระบรมราชชนก

พี่หมอ มัทนา @26729 จ๊ะ ถ้าบางแผนกมีหมออยู่ 2 คนล่ะจ๊ะ สมมติว่าเป็น แผนกพยาธิฯ ที่งานมีล้นมือ จนต้องหอบเอางานมาทำต่อที่บ้าน แล้วบางทีก็ต้อง เชิญ ศาสตราจารย์นายแพทย์ จากที่อื่น มาเป็นที่ปรึกษา มาช่วยทำงาน แต่แล้ว ศาสตราจารย์นายแพทย์ ผู้นั้นก็มาด่วนตายจากไปเสียอีก

ถ้า 1 ใน 2 ของหมอพยาธิฯ ขอหยุดงานไปสัก 6 วัน (เพื่อไปเที่ยว เอ้ย ไปทำกิจกรรมจิตอาสา) พี่หมอมัทคิดดูนะว่า ความซวย จะตกอยู่ที่ใคร (ความสวย คงตกอยู่กับหมอทั้ง 2) แต่ความซวยน่าจะตกอยู่กับ คนไข้ ที่รอผลการวินิจฉัยฯ เพราะหมอที่เหลือย่อมทำงานไม่ทันแน่ๆ (ก็ขนาดทำงาน 2 คน จนตัวเป็นเกลียวหัวเป็นนอต หมอ แผนกศัลย์ฯ ยังเคยมาตำหนิว่าเพราะผลการ วินิจฉัยฯ ล่าช้าทำให้ เกิดการผ่าตัดที่ล่าช้า) แถม ศาสตราจารย์นายแพทย์ ที่ปรึกษาก็ไม่อยู่แล้ว อย่างนี้ควรจะทำอย่างไรดีหนอ (ดีนะที่เป็นแค่เรื่องสมมติ) เห้อ ฝากเพลง ไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้ ให้พี่หมอมัท ฟัง ไปพลางๆ ในระหว่างที่กำลัง ค้นคิด หาหนทางออกในสถานการณ์จำลอง (ในโลกเสมือนแห่งนี้นะครับ)