สวัสดีครับ

มาอ่านบันทึกหลังจากที่ไม่ได้เข้ามาหลายวัน

ขอบคุณพี่โอ๋มากๆครับ  ที่เข้ามาแบ่งปันและให้กำลังใจ...

ชีวิตตอนนี้....มันดูวุ่นวายตามปัจจัยการเมืองเล็กน้อย

เพราะว่าเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้อง

คงจะเป็นกรรมนะครับ.......

แต่ก็ดูใจ  ดูความรู้สึก  ดูสิ่งต่างๆเหมือนกัน  บางครั้งเราก็เบื่อและเหนื่อยหย่าย

เพราะว่ายาวนานเหลือเกิน....

ช่วงนี้กำลังไหลไปกับการปรุงแต่งเรื่องการเมืองที่บอร์ด หมอ ครับ

สนุกดี  ลองฝึกเป็นกระบวนกรผ่านบอร์ด  แม้จะเอียงน้อยๆ  แต่ก้ได้ฝึกครับ

เริ่มต้นตุลา  ด้วยความร้อนแรง  ผู้ป่วยถูกแทงที่ เอออต้า  ผ่าตัดด่วยกับท่าน ผอ  แต่ก็ไม่ทัน

วิถีชีวิตของ GP  วิถีชีวิตของแพทย์ทั่วไป...ในโรงพยาบาลชุมชน...

   ในบางเวลาที่อาจจะรู้สึกอ่อนล้า  หวั่นไหว 

 หรือพบกับสิ่งที่เราไม่สามารถผ่านไปได้ด้วยดี 

ในการทำงาน  เราก็จะรู้สึกว่า  เราอาจจะไม่มีคุณค่า 

 หรือไม่แน่ใจว่าเราสามารถ  ยืนอยู่ตรงจุดนี้ได้หรือไม่....

    ในขณะเดียวกันนั้น....

   หากอยู่ในช่วงที่เรามีพลังที่เข้มแข็ง  ความคิดที่พรั่งพรู

   ดูเหมือนว่ามีงานทุกอย่างที่รอเราทำ....

  ดูเหมือนว่าคนไข้  อย่างน้อยก็ต้องการแพทย์สักคนไว้คอยดูแลพวกเขา  ไม้ว่าไม่ใช่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญ  ไม่ใช่แพทย์ผู้เก่งกาจเลอเลิศ

    แต่เป็นแพทย์ที่พร้อมจะดูแลเขาด้วยหัวใจแห่งความเป็นมนุษย์

   พร้อมที่จะดูแลเขาให้ปลอดภัยในขีดความสามารถที่มีอยู่...

   และส่งต่อหากเกินขีดความสามารถ...........

    จริงๆแล้วในโรงพยาบาลชุมชนนั้น

    ปัญหาที่เราต้องส่งต่อนั้นอาจจะมีเพียง 5-10 % เท่านั้น

    แต่อีก 90 % นั้นยังต้องการ  การรักษาจาก GP.....

   คิดอย่างนนี้แล้ว  อย่าเพิ่งท้อนะ.....พี่น้องชาว GP....

ชีวิตของแพทย์เวร...

 งานหลักคือ การตรวจคนไข้ที่ห้องฉุกเฉิน...ที่มาเรื่อยๆ

 และการต้องรับรายงาน  และเดินไปดูคนไข้ในหอผู้ป่วยในเป็นระยะๆ

 และยังมีคนไข้ห้องคลอด  รอคลอดอีกหลายคน.....

 ห้องฉุกเฉินนั้น...ก็ต้องฉุกเฉิน  มีเรื่องที่ต้องตื่นเต้นตลอด....

  มีคนไข้มากมาย  และหลากหลาย...  คนก็มากมายและหลากหลาย..

  ตอนนี้ข้างในก็มีผู้ป่วยหลาย  ประเภทมากที่ต้องใส่ใจเป็นพิเศษคือ

  ผู้ป่วยที่เป็นปอดบวม ดดยเฉพาะเด็กๆ   ผู้ป่วยถุงลมโป่งพอง เหนื่อยหอบ  ก้มากมาย

  ผู้ป่วยอีกประเภท  คือผู้ป่วยพิษสุราเรื้อรัง  ที่ต้องมารักษาเพราะภาวะเเทรกซ้อน  หรือต้องการมาบำบัดด้วยการถอนพิษสุรา(detoxification)    แต่ละคนออกอาการเต็มที่  เพราะว่ามีอาการถอน  เพราะว่าพยาบาลนั้นมีงานมากมาย  เราจึงต้องไปช่วยบ้าง

  เช่นประเมินอาการ  สั่งการรักษาเพิ่มเติม.....

 โชคดีที่การคลอดวันนี้ไม่มีปัญหา  ผ่านไปด้วยดี

  วันนี้ตั้งใจจะไม่นอนดึก  เพราะว่าพรุ่งนี้ก็ต้องทำงานอีก

4 กรณีบทเรียนที่น่าสนใจ

ที่รพ ปายเรานั้นมีคนไข้ส่วนหนึ่งนั้น  เป็นคนไข้ชาวต่างด้าวพลัดถิ่น

คนไข้เด็ก 2 คน  คนไข้โต 2 คน

ทั้งหมด 4 คนนั้นต้องส่งต่อด้วยความจำเป็นเพราะว่าเกินขีดความสามารถหมด

ทุกคน  ไม่มีสิทธิ์  เลย

แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่รพ นครพิงค์รับไว้ดูแล

ด้วยเหตุผลทางมนุษยธรรม

มีคนไข้คนหนึ่งที่ต้องส่งต่อ  แล้วปรากฏว่าพ่อของเด็กนั้นไม่มีเงินติดตัวเลยแม้แต่บาทเดียว

แม้แต่เจ้านายทีเป็นคนไทยก็ไม่ได้ให้

เกิดความรู้สึกใจดีขึ้นมาทันที  จึงรีบวิ่งลงไปเอาเงินกับแม่มาให้ ค่าเดินทาง 900 บาท

เห็นสีหน้าแล้ว  คิดว่าเขาคงจะอยู่กับลูกได้ ด้วยจำนวนเงินเท่านนี้  หากต้องอยู่นาน  ผู้ใจบุญที่เชียงใหม่ก็น่าจะมี

ขอให้น้องหายไวๆนะครับ

วันแรกที่รู้ว่าสงสัยไข้หวัดนก  แล้วเราก็เป็นคนสัมผัสดดยตรงนั้น  พบว่า  ทุกคนต่างกลัวการติด

กลัวการตาย.......

เรารู้สึกว่ามันก็เหมือนทหารนั้นละ  ที่เราอาจจะตายในหน้าที่...

หรือคิดว่าเราทุกคนนั้นถึงที่  ถึงเวลามันก็ต้องไป..........

ปฏิบัติการไข้หวัดนก 1..

 วันพุธที่ผ่านมา  มีผู้ป่วยที่สงสัยไข้หวัดนก  มาตรวจ  เป็นผู้ป่วยเด็ก3 ขวบ 

ประวัติทุกอย่างเข้าเกณฑ์  จึงต้องทำตามแนวทางมาตรฐาน

ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยของโรงพยาบาลเราที่พบกรณีแบบนี้

และก็เป็นธรรมดาที่เราจะพบข้อติดขัด  อุปสรรคหลายๆอย่างมากมาย

แต่ก็เป็นบทเรียนที่สำคัญ  เราเรียนรู้จากความติดขัด

และ5 วันที่ดูแลผู้ป่วยเราก็เกิดการเรียนรู้และมีประสบการณ์มากมาย

สิ่งที่เราต้องพัฒนาคือ

   - ผู้ป่วยต้องแจ้งว่าไก่ตาย ตั้งแต่ห้องบัตร(ครั้งนี้หลุดเข้ามาจนหมอซักได้เอง..ผ่านมาหลายจุด)

   - ชุดตรวจ คัดกรองต้องพร้อมเสมอ  แต่พบว่าเราไม่มี...

  - ยาต้องมีพร้อม

   - แนวทางการรักษา  ขนาดยาต้องชัดเจน

   - อุปกรณ์  ควรจะมีครบครัน....

สิ่งที่ดีคือ

  - ทีมที่พร้อมในการดูแล

  - ห้องผู้ป่วยไข้หวัดนก  ที่สร้างด้วยงบราคาพอสมควรได้ใช้อย่างจริงจังแล้ว  ครั้งนี้

  - พยาบาลที่พร้อมดูแลตลอด 24 ชม 2 ท่าน

  - ทีมสื่อสารที่ช่วยกันทำความเข้าใจกับญาติ  และชุมชน

สิ่งที่ได้ดูแลคือให้ยารักษา

  การเข้าเยี่ยมผู้ป่วยด้วยชุดอวกาศทุกวัน  วันละครั้ง

  การต้องพูดคุยทำความเข้าใจกับผุ้ป่วยและญาติ

  ดดยการผ่านปัญหาที่สำคัญคือ  ญาติต้องการไปเชียงใหม่

  เราก็ติดต่อให้  แต่อย่างที่อธิบาย  เพราะว่าอาการปกติ  การเคลื่อนย้ายเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำอย่างยิ่ง

  ขอบคุณทางเชียงใหม่ที่ได้ทำการคุยกับญาติ

   ทุกวันเด็กจะร้องให้เมื่อพบชุดอวกาศ

   แต่วันนี้เป็นวันที่ทุกคน  ทั้งผู้ป่วย  หมอ  พยาบาล  ครอบครัว

   ดีใจมาก  เพราะว่าผลตรวจยืนยัน  พบว่า ไม่เป็นไข้หวัดนก

   จึงให้กลับบ้านทันที  เพราะว่าเขาอยู่ในห้อง 4 เหลี่ยมมา 5 วันแล้ว

วันนี้น้องกายภาพ  ถามว่า

หมอเรามาทำงานเพื่ออะไร  เพื่อเงินเดือน  หรือเพื่อคนไข้

เป็นคำถามที่ดีที่สกิดใจมากเลยครับ

เราแลกเปลี่ยนกัน  ผมเห็นเเนวทางที่ดีแล้ว  ให้กำลังใจครับ

เรามีนักสู้อีกหนึ่งคนที่อยากจะทำงานที่เสียสละเพื่อปวงชน

ขอให้น้องสู้ต่อไปครับ

วันนี้เป็นวันหนึ่งที่ต้องเรียนรู้

การปล่อยคำพูด  ความรู้สึกไปกับอารมณ์ที่เกิดขึ้น

วันนี้ผมต้องสอนพยาบาลท่านหนึ่ง  ด้วยคำพูด  อารมณ์ที่อาจจะไม่ค่อยดีนัก

แต่ผมก็รู้สึกว่าอาจจะเป็นวาระที่เหมาะสม

เพราะว่าสองปีแล้วที่ผมต้องอดทน  ทนรอ  ทนกับการที่จะรอเขาเปลี่ยนแปลง ดีขึ้น

แต่ก็เหมือนเดิม...

ผมได้รู้จักตัวตนของเราอีกแบบหนึ่ง  วันนี้ผมไม่ได้ข่มความรู้สึกตัวตนที่มีอยู่

แต่ก็ได้แสดงออกไป  ด้วยความรับผิดชอบต่อความรู้สึกตัวเอง

แต่สิ่งสำคัญคือ

 ต้องการแสดงความรู้สึก  แสดงความเข้าใจว่า

   - ทีมคืออะไร  หัวหน้าทีมคือใคร  ทำไม  อย่างไร

   - คำสั่งคืออะไร

   - การให้เกียรติกันและกันสำคัญอย่างไร

   - การฟังที่ดี

   - ความเข้าใจต่อเพื่อนร่วมงาน

ทุกอย่างผมก็ได้ปล่อยออกไป  แม้อาจจะติดบางอย่างออกไปบ้าง

ผมก็ยอมรับครับ...

สวัสดีครับ

วานนน้เหนื่อยมากที่สุดเลยครับ  แบบว่าลงเวรเที่ยงวัน  แล้วพาลูกไปเที่ยวต่อ  จน 16.00 น

ต่อจากนั้นก็ไปที่ร้าน ตรวจถึง18.00น  ก็ไม่ไหว  อยากกลับบ้านนอน

แต่ผป  มามากเลย  จึงต้องอดทนอยู่ต่อถึง 20.00 น

แม้แต่งานส่วนตัวเราก็ไม่อาจจะเลี่ยงได้  เขาก็ยังต้องมาพึ่งเราเช่นกัน

วานนนี้กว่าจะได้นอนก็ตี 5 ไปแล้ว  กับพลังที่รู้สึกว่าต้องทำ  ไม่รู้เพื่ออะไร

  เเต่เพื่อความดีมั้ง?

  เลยกว่าตื่นก็9.30  มาทำงาน

  สิ่งที่ได้รับคือ...

    - ความท้าทายต่อความรู้   สิ่งที่เกิดขึ้นเราอาจคิดว่าทำดี 

  แต่ในความดีนั้นอาจจะมีคนอื่นมองอีกด้าน....

    เรื่องของการจะส่งต่อแล้วยกเลิกเพราะว่าเด็กดีขึ้น....

   รู้สึกได้เหมือนกัน  จึงได้คุยกับหลายคนเพื่อความเข้าใจ

ใจ และงาน....

ภาระงานแบบนี้ถ้าจะทำให้ดี  โดยไม่มีใจ  หรือใช้ใจนั้น

ยากที่จะอยู่ได้...

การไปเป็นแพทย์เฉพาะทาง  การย้าย การออกไป  จึงเป็นทางเลือก

ของคนอื่นๆ  และส่วนมาก....

พูดติดตลกกับคนไข้ที่นั่งรอนานๆ ว่า...

   ประเทศไทยนี่แปลกดีนะครับ   หมอคนเดียววิ่งไปมา 3 ที่ คือ ห้อง ER  HIV-clinic   OPD แบ่งๆกันครั้งละ 5-8 คน

  จริงๆแล้วหมอ 4 คน  ท่านผอ ติดประชุมสำคัญ  อีกท่านออกหน่วย  อีกท่านเข้าห้องผ่าตัด

  วิถีชีวิตที่วนเวียน...เช่นนี้

 แต่ก็หวังว่า ทีมจะเข้าใจแพทย์  รวมทั้งคนไข้

ชีวิต....

วานนนี้พบเรื่องที่กระทบ  เรื่องพ่อ กับแม่เกิดทุกข์เวทนา  เราเป็นลูกก็ทุกข์ด้วย

ผ่านชีวิตที่ตื่นมา  เหมือนไม่อยากตื่น แต่ก็ลากร่างกายจิตใจขึ้นมาได้ 8.20....  เป็นการต่อสู้กันภายในกับถีนมิทธะ  กับความดี ความมุ่งมั่น

งานที่รออยู่..วันนี้

สวัสดี  อนุทิน ครับ  ไม่ได้เข้ามาหลายวัน..^_^