วันวานคงคมคนหยิ่ง         คนจริงยิ่งแน่ประกาศ

วันนี้มารสราญพินาศ         อำนาจจองจิตจ้องจำ

วันหน้าวันไหนคร่ำคิด       สนิทมิตรชิดเปลี่ยนขันขำ

โออะไรกันแน่ระยำ           กลายพันธุ์กระหน่ำพวกแก

รวมมิตรจิตคิดคมเคียว         เดินหน้าไม่เหลียว

จ่อเกี่ยวเคียวคมสมไทย

รำลึกตรึกตรองหมองไหม้     ละลายหัวใจ

สำนึกเทิดไท้แผ่นดิน

ทุนหัวแดงเปลี่ยนเป็นสิน       น้ำตานองริน

ไม่เหลือแม้ถิ่นนอนตาย

ผืนแผ่นเบื้องหน้าใจหาย        ตะเกียกตะกาย

เดินหน้าไปไม่ให้จำนน

วิหคน้อยเริงร่าท้าเมฆปุย           เหิรเกี่ยวคุ้ยคำตอบขอบฟ้ากว้าง

เรื่อยเรื่อยเรียงเรียงเอียงอิงทาง  น่านฟ้าสร้างสางตอบชัดเจนคำ

ปูตัวน้อยไต่ขอบทะเลเชี่ยว        น้ำหลากเขียวเกรี้ยวลมม้วนคลื่นฉ่ำ

เสาะสรรหาปัญญาสาซึมซ้ำ       ตรึงตอกย้ำความจริงนิ่งกลางใจ

สุขสัมพันธ์ล้ำลึกสุดกำหนด        แสนหมดจดล้ำค่าหาไม่ได้

ผูกพันชีวิตร่วมกายใจ               พันสายใยแน่นแฟ้นแน่นเหนี่ยวนำ

อารมณ์เคลื่อนคล้อยในยามค่ำ    ล้วนดื่มด่ำผสมสานนานชุ่มฉ่ำ

เข็ญเคี่ยวเกี่ยวคล้องส้องจาคำ    สำราญทำสัมฤทธิคิดมิตรมั่นคง

เหยียบศพปักธง       ว่าคงเป็นทาง

เย้ยหยันถากถาง      สท้านร่างผลงานกู

หากแม้นฉุกคิด         ดัดจริตหัวหู

เบื้องหลังอดสู          ไม่รู้ว่ามันทราม

เมฆคล้ำลมแรงแทงใจนัก             มิตรรักทักถามให้ความเห็น

แยกแยะแตกย่อยเป็นประเด็น       ร่วมด้วยช่วยเข็ญโกทูโน

ยามคลื่นลมแรงมิตรร่วมรับ          จ่อแถวซับช้อนร่างไร้ยะโส

ช่วยกันสร้างช่วยกันเข็ญโกทูโน   ให้เติบโตชั่วนิจชั่วนิรันด์

ฉากชีวิดจิตร่วมกายใจ

หม่นไหม้หมองเศร้าห่างเหิน

เส้นทางเหมือนสุดทางเดิน

เธอเมินแล้วจากจรไป

ฉันเฝ้าฝันหาเพื่อนรัก

ฟูมฟักความหลังหลั่งไห้

ปลดปล่อยสัญญาว่าไว้

จิตใจใฝ่หาแต่เธอ

ไปเรียนใฝ่เสริมรู้           เพื่อจักสู้มุ่งสู่ฝัน

ค้นคว้าพัลวัน               ฝ่าฟันผันตัวใจกาย

เจ็บปวดจักเจ็บปาด       พาฟื้ดฟาดห่วงห่างหาย

เหม่อมองใจมลาย         มีแต่ได้กระดาษใบเดียว

นำคิดนำจริต                ใคร่ครุ่นคิดจิตเฉลียว

มองคนเฝ้าคมเคียว       เอี้ยวเหลียวเสี้ยวทางทุ่งทอง

นำพาปัญญาฝาก          ก่ายหน้าผากงุนเงงมอง

ความรู้นำมากอง           ไม่เท่าของคนกำเคียว

สายลมขมหวานเค็มเปรี้ยว          บ้างเกรี้ยวเชี่ยวกรากหลากหลาย

บ้างละมุนหนุนนำเย็นสบาย         บ้างกระโชกบ้างคลายหลายอารมณ์

@14463  ดีใจด้วยครับ

นั่งเฝ้าคอยจับผิด

ชั่วชีวิตทำไรมั่ง

คอยจับผิดฤาถึงฝั่ง

หรือจะฝังว่ามันดี

อะไรที่ท่านคิด

นั่งผูกติดคอยเสียดสี

หันมองตัวเองซี

ว่าเราดีแล้วหรือยัง

อุ่นรักพันแขนกอด

สาดแสงสอดลานดินรับ

กัลญาณมิตรขยับ

แวววาววับขยับปัญญา

โหยหวลชวนคิดสนิทแนบ        เท้าแทบยืนไม่ติดชิดถนน

เฝ้าคอยกอบโกยในกมล          สับสนอลเวงในใจกาย

ได้แต่คิดว่าได้การใหญ่           ไม่ใส่ใจทางแท้ของสหาย

มีมากมีน้อยก็ต้องตาย             สุดท้ายแท้เบิ่งเชิงตะกอน

โครงการณ์นับแสนหมื่นกี่ล้าน  ก็ประจานกึ๋นแท้เชิงกะล่อน

ลืมคิดพวกเราแท้คือลคร          จัดเป็นตอนตอกประจำล่ำลักใจ

ของจริงอยู่ข้างสร้างความรัก    คอยนำชักชี้นำอยู่ใกล้ใกล้

แต่ตอกลิ่มทิ่มแทงเสียดภายใน จะไม่ให้อดสูสายังไง ยังไง ยังไง