The food of Kindness

นำมาจากการที่ได้ไปเจอใน @25467 ของหมอมัท ขอบคุณค่ะ :)

... I learnt to meditate on the emptiness of my bowl — consciously relinquishing desire for food and accepting hunger. Bearing hunger with faith led me beyond despair to a gratitude and joy for what I did receive — a feeling of fullness that was not borne of food.

ที่มา: http://www.accesstoinsight.org/lib/authors/medhanandi/foodofkindness.html

R2R รพ.ปาย

ได้รับสายจากหมอสุพัฒน์ เมื่อเช้า...ทันทีที่เปิดเครื่อง หมอบอกว่าอยากให้ไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่อง R2R เปลี่ยนจากวันที่ 7 ธค. เป็นวันจันทร์ที่ 8 ธค. เพื่อที่ว่าบุคลากรในโรงพยาบาลข้างเคียงจะได้มาร่วมฟังด้วย...

ยินดีอย่างยิ่ง... เราเดินทางไป ดีกว่าบุคลากรหลายคนจะต้องเดินทางมา ไหนๆ จะไปปายแล้ว ต้องไปให้คุ้มค่า ทำหลายๆ อย่างในคราวเดียวกัน เกิดประโยชน์ให้มากสุด

เสร็จภารกิจที่คณะมนุษย์เที่ยงของวันที่ 6 ธค....แล้วก็จะออกเดินทางไป พิษณุโลก จากนั้นกลางคืนนอนบนรถไฟไปถึงเชียงใหม่ ของเช้าวันที่ 7 ธค. ไปแจมอะไรได้ทันกับกิจกรรม "GotoKnowจิตอาสา" ก็จะร่วมทุกกิจกรรมเลย... หนาวนี้อยู่ที่ปาย

ช่วงเช้าวันจันทร์ - เรื่องราวดีดี

ตื่นเช้าเช่นเดิม... แต่วันนี้มีเป้าหมายที่ตั้งใจมากหน่อย พี่แก้ว - อุบล  จ๋วงพานิช...นัด อ.หมอดำเนินให้... หลังจากเสร็จสิ้นภาระกิจส่วนตัว เอากับข้าวมาอุ่นให้ อ.แหม่มทาน พร้อมน้ำผลไม้ปั่น - มีมะละกอ + มะเขือเทศ + กล้วยน้ำว้า ได้กันคนแก้ว สักพักโทรหาพี่แก้ว เรื่องนัดหมาย...

ได้สวมกอดพี่แก้วหนึ่งครั้งด้วยความรัก...และขอบคุณ

อ.หมอดำเนิน เป็นผู้ใหญ่ใจดีและมีเมตตามาก ได้รับความกรุณาจากพี่นาและพี่ๆ น้องๆ พยาบาลหลายท่าน เรื่องการตรวจรักษา พี่นาเป็นธุระให้หลายอย่างในเรื่องการตรวจรายละเอียดเพิ่มเติม ...

เสร็จสิ้นภารกิจ แวะไปหาพีสาวที่ชั้นสิบสอง - อาคารศรีนคริทรานุสรณ์ - เตรียมตัวกลับบ้านแล้ว พี่ตุ้ย - พี่เขยขับรถกลับให้ไปที่บ้านยโสธร...เจอพี่อ๊อฟด้วย พี่อ๊อฟเป็นเพื่อนพี่ป้อมตั้งแต่เด็กๆ โตมาด้วยกัน พี่อ๊อฟจำได้ว่าพี่ป้อมจะเข้ามานอนที่โรงพยาบาลช่วงนี้ ... เช้าวันนี้จึงรีบมาแต่เช้า แวะไปทำธุระเรื่องแม่ด้วย จากนั้น...แวะไปทักทาย อ.ตือ และพี่ทาน นั่งคุยกับพี่ทานเป็นนานสองนาน เรื่อง "ชีวิต"... ทุกครั้งที่เจอทางตัน พี่ทานจะหาทางออกให้ได้เสมอ

ความโชคดี อ.ตือ ใจอ่อน แบ่งปันไม้สักแกะสลักให้ เป็นรูปช้าง...หลังจากที่อยากได้มานาน ตามไปเอาที่ห้องทำงาน รีบหิ้วกลับมาที่รถด้วยความดีใจ เพื่อเอามาอวดพี่อ้อม... จากนั้นก็ไปทำธุระกันต่อในเมือง ... เพื่อนๆ โทรมาหา ด้วยความห่วงใยในชีวิตเรา เรื่องราวดีดีที่เกิดขึ้นวันนี้ ต้องขอบพระคุณพี่แก้ว...ผู้คะยั้นคะยอให้ทำในเรื่องบางเรื่อง อันเป็นเรื่องที่ดี หน้าที่ต่อไป คือ ... เราต้องดำเนินไปด้วยตัวเราเอง...

@26838 ขอบพระคุณพี่โอ๋...แทนพี่ป้อม

พี่ป้อม เป็นพี่สาวของกะปุ๋มสองปี น่าจะเป็นน้องพี่โอ๋ค่ะ ผิวขาวเหมือนคุณแม่ ตัวกลม... อารมณ์ดี รื่นรมย์ ไม่ค่อยมีเรื่องเคร่งเครียดเกี่ยวกับชีวิต... เป็นพยาบาลด้วยจิตวิญญาณจริงๆ... Born to be.. อ่อนโยน แต่เข้มแข็ง ดูแลและใส่ใจผู้คนดีมากๆ กะปุ๋มยังไม่ได้ถึงครึ่งหนึ่งของพี่สาวเลย

จริงๆ แล้วเราสองคนพี่น้องจะชื่อคล้องจองกันค่ะ "กะป้อม - กะปุ๋ม" พ่อตั้งให้ ญาติๆ ผู้ใหญ่จะชอบเรียกชื่อเราสองคนพี่น้องคล้องจองพร้อมกันเสมอ เป็นศิริมงคลที่สุดในชีวิตที่พ่อตั้งชื่อให้ลูกสาวสองคนที่มีอยู่ ทั้งชื่อเล่นและชื่อจริง "อัจฉรา - นิภาพร"...

ตระกูลทางฝ่ายพ่อ จะมีการถ่ายทอดคุณลักษณะทางพันธุกรรมเกี่ยวกับตับ เราส่วนใหญ่ที่เป็นลูกหลาน จะมีพยาธิสภาพที่ตับไม่แข็งแรงค่ะ ... คุณลุง - คุณพ่อ - และคุณอา เสียชีวิตด้วยอาการป่วยทางตับค่ะ ...

พี่สาวมีอาการและอาการแสดง มาได้สองปีแล้ว ... รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง เมื่อเดือนก่อนมา follow up มีรอยโรคเกิดขึ้น อ.หมอก็เลยนัดเจาะตับเพื่อดูการดำเนินโรคว่าไปถึงไหนแล้ว... แต่พี่สาวก็ยังอารมณ์ดี ยังวางแผนไปเที่ยวในเดือนหน้า ... ที่บ้านเราชอบเดินทางและท่องเที่ยวค่ะ

ตอนเย็นๆ...จะแวะไปทักทายพี่ป้อมอีกครั้ง จะนำไปบอกเล่าให้พี่ป้อมได้ทราบด้วยค่ะ ขอบพระคุณค่ะ :)

@26826 คือ ที่สุดของการได้เกิด ได้ทดลองทำ... ทำแล้วก็วาง ไม่ติดไม่ยึดในสิ่งที่ทำ เพียงแค่อยากรู้ว่า ความสามารถและศักยภาพแห่งความเป็นมนุษย์เราไปถึงหรือไม่; ขีดความสามารถ

ขอบพระคุณพี่ศศิ...ที่นำมาบอกเล่า กะปุ๋มชอบอ่าน ชอบศึกษาจากชีวิตและเรื่องราวของ "คนต้นแบบ"...ที่ดีงามเสมอ ไม่ว่าในแง่มุมใดใด... และทุกคนก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเหมือนหรือคล้ายกัน แต่ที่สนับสนุน คือ การก้าวไปภายในตามขีดความสามารถแห่งความเป็นมนุษย์ที่มีและเป็นอยู่ค่ะ :)

พี่สาว

กลับจากไปเยี่ยมพี่ป้อม-พี่สาวคนเดียวที่มีอยู่ พักอยู่ที่อาคารศรีนครินทรานุสรณ์...วันนี้มาเจาะตับ เพื่อดูการดำเนินโรคว่าไปถึงไหนแล้ว พี่สาวเป็นคนที่เข้มแข็งมาก สดชื่นและสดใสตลอดเวลา... เป็นคนที่ไม่ยึดมั่นหมายอะไรในชีวิตมากนัก มีชีวิตที่ค่อนข้างรื่นรมย์...

• แวะซื้อกับข้าวไปให้ด้วย - มีผัดเห็ดรวม ต้มยำปลากระพง และกุ้งอบวุ้นเส้น (พี่สาวชอบ)...
• ไปถึง พี่ป้อมเล่าให้ฟังว่าอาหน่อยก็ admit เหมือนกันอยู่ชั้นเดียวกัน ... เจาะตับเหมือนกัน อาหน่อยนี่เป็นน้องสาวพ่อ แม่ของอาหน่อยเป็นน้องของปู่ ถือว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน อาการของอาหน่อยหนักกว่าพี่สาวเรา สงสัยเป็นผลข้างเคียง มีเวียนหัว คลื่นไส้อาเจียน อาเจมส์ - สามีอาหน่อยจะออกไปส่งลูกสาว พี่ป้อมก็เลยอาสาจะไปนั่งเฝ้าเป็นเพื่อนอาหน่อย; พี่สาวเรานี้ เป็นพยาบาลด้วยจิตวิญญาณจริงๆ...
• แม่โทรมาตั้งแต่เช้า...ว่าให้แวะไปดูพี่สาวด้วย เรากับพี่สาวค่อนข้างไม่เรื่องมาก ไม่ค่อยอยากให้ใครมายุ่งเกี่ยวกับการเจ็บป่วยของตนเอง นอกจากต้องขออิงอาศัยนั่นแหละถึงจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ... นี่อาจเป็นผลพวงจากการถูกเลี้ยงดูจากพ่อและแม่ของเรา; พี่สาวเป็นตัวแบบ (Role Model) ที่ดีในการดูแลและช่วยเหลือตนเอง (Self-care) ยามเจ็บไข้ได้ป่วย นิสัยนี้คิดว่าได้สืบทอดมาจากตั้งแต่ปู่ - ปู่ก็เป็นคนที่ไม่อยากให้ใครมายุ่มย่ามเวลาเจ็บป่วย ถึงเวลาตาย ปู่ก็ตายด้วยความสงบ ไม่ต้องมาวุ่นวายกับความเจ็บป่วยใดใด

ช่วงนี้...อากาศเปลี่ยนแปลง เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวร้อน..สองเดือนแห่งปลายปีนี้ ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่ขอนแก่น... อากาศงาม บ้านที่พักอยู่ก็สงบไม่วุ่นวาย ... เล็กๆ เรียบง่ายแห่งความเป็นอยู่

Note: พรุ่งนี้ตอนเช้าโทรหาพี่แก้ว...

@26756 น่าเป็นห่วงนะ เมื่อเช้าพี่กะปุ๋มก็ได้คุยประเด็นนี้กับคุณเอก ทุกอย่างต้องดำเนินไปตามครรลองนะ ... ไม่งั้นก็จะไม่มีขอบเขต เสรีกันไปหมดจนไม่สามารถแยกแยะได้ว่าสิ่งไหนควรไม่ควร สิ่งไหนดีไม่ดี แยกแยะออกจากใจไม่ได้...

ก็รู้สึกเป็นห่วง...แต่นั่นใครทำอะไร ก็ต้องได้รับผลแห่งการทำนั้นของตนเอง เพราะเขาเป็นผู้สร้างเหตุปัจจัยนั้นขึ้นมาได้ด้วยตนเอง ดีใจและขอบคุณ...หลายๆ ฝ่ายที่ร่วมแรงร่วมใจ จนได้ข้อมูลมา ไม่งั้นบ้านเมืองจะเข้าสู่สภาวะสงบได้อย่างไร หากว่าไม่มีใครช่วยใคร...

ดอกไม้จันทร์

ไปดื่ม...โกโก้เย็นที่ร้านพี่ศักดิ์ เมื่อวานผสมม๊อคค่าให้ ไม่ไหว ใจสั่น...เลิกดื่มกาแฟมานาน กลับมาดื่มอีกไม่ไหว วันนี้เลยเอาแบบโกโก้อย่างเดียว ...

• ตอนเย็นมีนัดกับ อ.อ้อม ไปวางดอกไม้จันทร์ ที่วัดหนองแวง (เจดีย์เก้าชั้น) แต่งตัวเรียบร้อยหน่อย โชคดีที่ค่อนข้างเป็นคนมีเสื้อผ้าโทนสีดำ - ขาวเยอะ

ได้พูดคุยเรื่องพระราชพิธี... เลยชวนกันเพื่อไปแสดงความอาลัยต่อพระองค์ท่าน เมื่อสักครู่อยู่แถวค่าย ร.8 เห็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่เริ่มทยอยออกไปร่วมงานพระราชพิธี

@26750 ระบบถ่วงดุล ... เคลื่อนเข้าสู่ความสมดุลด้วยตัวของมันเอง เห็นด้วยนะคะ เพื่อสู่ความสงบสุข โชคดีว่าที่ G2K นี้ส่วนใหญ่ผู้ใช้ค่อนข้างมีวุฒิภาวะทางอารมณ์ในระดับหนึ่ง... ไม่อย่างนั้น ผู้ดูแลระบบอาจต้องมีเรื่องต้องใช้เวลาไปแก้ไข...ในส่วนที่ไม่พึงต้องไปใช้เวลามาก :)

@26735 การเดินทางที่ลงตัว... จะตามไปวันที่ห้า หากมีแรงพออาจจะถึงปายวันที่ห้านั้นเลย หากแรงไม่มากพอก็จะถึงปายวันที่หก จะโทรแจ้งให้ทราบอีกครั้งนะคะ

การเตรียมการ... ปรารถนาที่อยากจะจับเข่าคุยกัน กับพี่ เพื่อน น้องพี่ชาวปาย อยากไปเยี่ยมเยือน คิดถึงพี่ศรี...และหลาน คิดถึงน้องสบาย คงกำลังโตวันโตคืน... คิดถึงทุกๆ คนที่ได้เจอกัน และที่สำคัญคิดถึงความงามของธรรมชาติที่ปาย... :)

เส้นทางการก้าวเดิน

ระหว่างการเดินทาง...หนทางที่ก้าวไป ยิ่งสูงขึ้นไป ยิ่งลำบาก และมีอุปสรรคมาก เราต้องออกแรงมากขึ้น Control ลมหายใจให้เกิดสภาวะที่พอดี ต่อการดำรงของชีวิตมากขึ้น เพราะหากเราไม่กลับมาอยู่ที่ลมหายใจ "จิต"ของเราจะจมจ่อ อยู่กับสภาวะหนักหน่วงที่มีต่อเส้นทางการก้าวเดิน และเราก็จะก้าวไม่พ้นสักที

การน้อมกลับมาที่ใจเบาเบา...

ทำให้เราเกิดเป็นพลังแห่งใจมากขึ้น ต่อการที่จะนำพาตนเองก้าวเดินต่อไป หากมีความโชคดีในชีวิตเราก็จะได้กัลยาณมิตรที่ดีงาม อันมีหัวใจเป็นนักสู้ผู้ที่ไม่ย่อท้อต่อเส้นทางการเดินทาง ได้ร่วมแบ่งปันและใส่ใจ ต่อการเดินทางนี้ไปด้วยกัน

เรื่องบางเรื่อง คนบางคน..เราต้องละวาง การละวางนั้น คือ วางออกไปจากใจ ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่อาฆาต หากแต่ว่าต้องกระทำอะไรลงไปต่อบุคคลนั้น ต้องทำด้วยใจที่ไม่มีความผูกไว้ซึ่งความโกรธแค้น... "อโหสิกรรม" และหากต้องดำเนินเรื่องบางเรื่อง ก็ดำเนินด้วยใจเบาเบา ที่มีเมตตาต่อเขา เพื่อให้เขาได้หลุดออกจากบ่วงแห่งความดำมืดทางจิตใจ พยายามเท่าที่เราพยายามได้ด้วยใจเบาเบาของเรา...

เช้าวันเสาร์

เดี๋ยวนี้การนอนที่พอดีสำหรับตนเอง สำหรับกายนี้อยู่ที่ห้าชั่วโมง...เมื่อเช้าแสงสว่างรำไร เปลี่ยนเสื้อผ้าได้คว้าจักรยานออกไปปั่น ตามด้วยการเดินหนึ่งรอบและวิ่งอีกหนึ่งรอบ ... ได้รับการทักทายจากนก และสรรพสิ่งต่างๆ เจอเจ้าโรตีอีกครั้ง ดีใจรีบวิ่งมาทักทาย ... ถามเจ้าของได้ความว่าอายุได้สามเดือน เป็นลูกหมาเล็กๆ ที่อัธยาศัยดี เริงร่ามาก วิ่งด้วยความสนุกสนาน...

• ตอนปั่นจักรยาน... ผ่านส่วนที่เลี้ยงสัตว์ ได้เห็นกวางหยอกล้อกันด้วยการใช้เขาทักทายหรืออย่างไรไม่แน่ใจ พอเห็นเราหยุดดู เขาก็หยุดเอาเขาชนกัน... เราก็เลยทำเพลินไม่จ้องดู >>> การเพ่งการจ้องดูสรรพสิ่งอื่นๆ ไม่น่าเจริญในจิต ครูบาอาจารย์ไม่เคยสอนและไม่สรรเสริญด้วย หน้าที่เพียงแค่เพ่งดู เพ่งจ้องเรื่องภายในตนเอง แล้วชำระล้างจิตใจตนเองให้เบิกบานมากเท่าที่มีลมหายใจอยู่เท่านั้นเอง...
• อากาศเย็นพอได้...วันนี้มีคนมาออกกำลังกายดูมากกว่าทุกวัน อาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้เป็นวันเสาร์... สักพักแดดงามๆ อุ่นๆ สาดส่อง แล้วลอยหายไปในกลีบเมฆ อากาศก็เริ่มเย็นลงอีกนิดหน่อย
• เด็กๆ นักวิ่ง...วิ่งด้วยความกระฉับกระเฉง คล่องแคล่วว่องไวมาก อีกประมาณเดือนกว่า ก็จะถึงเทศกาลวิ่งมาราธอนอีกครั้ง

วิจิกิจฉา...เป็นอุปสรรคทำให้ความเจริญภายในไปได้ช้า อาจเนื่องจากส่งจิตออกนอกมากเกินไป เพราะมัวไปเพ่งเรื่องความดี - ความชั่วของผู้อื่นมากไป ทำให้ใจหนักหน่วง ไม่เบาสบาย ขาดปัญญาไปว่า ทุกคนที่เกิดมา หรือสรรพสิ่งที่เกิดมาในโลกนี้ ต่างล้วนเป็นผู้ทุกข์และเป็นผู้ยังต้องเดินทางไปในเส้นทาง...เพื่อขัดเกลาจิตใจให้เบิกบาน

อุ่น

อากาศเริ่มอุ่น... ขับรถไปตามทางใน มข. ทีแรกตั้งใจจะปั่นจักรยาน แต่ไม่ไหว ก็เลยเปลี่ยนใจเอารถยนต์ขับออกไป ได้คนไทยใจดีที่จอดรถขวางรถเราไว้ แต่มาอาสาโบกข้างหลังเพื่อให้เราถอยออกไปจากซอยให้... หากเป็นเมื่อก่อนๆ คงฉุนเฉียวที่มาจอดรถปิดท้ายรถเรา แต่ปัจจุบัน...ทุกอย่างมีทางออกและทางแก้ไขเสมอ

พี่ศักดิ์ - เจ้าประจำ ชงโกโก้ผสมม๊อคค่าให้นิดหน่อย ไปบ่นว่านั่งเขียนงานแล้วเป็นมึนๆ ... นานมากที่ไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนร้านนี้ วันนี้ถือแก้วไปเอง ลดการใช้แก้วจากร้านกาแฟ จากนั้นไปนั่งคุยกับเพื่อนที่คณะถา'ปัด... บรรยากาศเป็นเงียบๆ อาจเป็นเพราะหลายๆ สาขาหยุดการเรียนการสอนในวันนี้ ตอนนี้อากาศอุ่นมากขึ้น มีเรากับพี่อ้อม ที่หนาวเกินหน้าใครๆ อาจเป็นเพราะเม็ดเลือดแดงมีน้อยไปหน่อย ก็เลยหนาวแบบโอเวอร์...มากกว่าชาวบ้าน

โลก

เราหลงไปว่า เราเกิดมาอยู่ในโลกใบใหญ่... แต่จริงๆ แล้วความเล็ก-ใหญ่ของโลกเราที่สัมผัสนั้น ขึ้นอยู่กับสภาวะแห่งความเจริญภายในของเรา ทุกลมหายใจที่มีอยู่ ... เพื่อการขยับขยายต่อการเรียนรู้โลกนี้ของเรา เมื่อใดที่เราได้ตื่นขึ้นมาเราจะรู้ว่าเราอยู่ในโลกใบนิดเดียวเอง ดังนั้น เราจึงพึงเร่งเพียร เร่งเรียนรู้โลกนี้ของเรา ใช้เวลาที่มีอยู่อย่างคุ้มค่า...

• การเรียนรู้เรื่องของโลก...ไม่ได้เรียนรู้เพียงแค่จำ หรืออ่าน หรือจำคำพูดใครมาแล้วบอกต่อตนเองว่า "ฉันเข้าใจโลกนี้แล้ว"...

หาเป็นเช่นนั้นไม่ คำพูด สอน ตำราต่างๆ เป็นเพียงแค่แผนที่ที่เราสามารถนำมาใช้ประกอบการเดินทางของเรา สิ่งสำคัญที่สุด คือ การได้ก้าวออกเดินทางเพื่อไปสำรวจโลกนี้ต่างหากเล่า ยิ่งเรียนรู้ไป ยิ่งเรียนรู้ไป...เราก็ยิ่งรู้สึกว่า โลกที่ว่ากว้างใหญ่ไพศาลนี้ คับแคบมาก เหมือนเราเองนั้นอยู่เพียงแค่กบในกะลาเท่านั้นเอง... เมื่อรู้ปรากฏเช่นนี้ ยิ่งทำให้เราต้องขยันและเพียรต่อการเรียนรู้ "โลก" มากยิ่งขึ้น...