"คลาสสิกอย่าดูถูกแจ๊ซ แจ๊ซอย่าดูแคลนป๊อป ป๊อปก็อย่ารังเกียจลูกทุ่ง ลูกทุ่งเองก็อย่ารังงอนหมอลำ หมอลำก็อย่าไปคิดว่าคลาสสิกมันสูงส่ง" (ประภาส ชลศรานนท์)

ช่วงนี้อังกฤษฝนตกทุกวัน วันนี้ตกทั้งวันตั้งแต่เช้ายันค่ำ อังกฤษฝนตกบ่อยก็จริงแต่ส่วนใหญ่จะตกแบบให้รำคาญเล่น ๆ ไม่ค่อยตกหนัก แต่อาทิตย์นี้ตกหนักทุกคืน นอนฟังเสียงฝนตกมาหลายคืนแล้ว นึกว่าอยู่สงขลาซะอีกเพราะเวลาอยู่บ้านจะนอนฟังเสียงฝนบ่อย โทรไปหาแม่ แม่บอกว่าที่บ้านฝนก็ตกหนัก น้ำเข้าหลังบ้านไปหน่อยแล้ว

อาทิตย์ที่ผ่านมามีน้องแมลงหวี่เป็นเจ้านาย เราเลยต้องทำแล็บตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงเกือบเที่ยงคืนติดกันเกือบอาทิตย์ เมื่อวานหมดสภาพสุด ๆ วันนี้เลยป่วยไปตามระเบียบ นอนซมทั้งวัน เย็น ๆ ออกไปเดินเล่นชั่วโมงกว่า ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย

เพิ่งกลับจากนั่งคุยกับเพื่อนสนิท เพื่อนต่างชาติ ต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม ต่างศาสนา และไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย แต่กลับเป็นคนที่เราเรียกได้เต็มปากว่าเพื่อน พรุ่งนี้เช้าเพื่อนจะเดินทางกลับบ้านเกิด ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราสองคนจะได้เจอกันอีก ขออวยพรให้เพื่อนโชคดี....

วันนี้หิมะตกเมื่อตอนบ่าย ปีนี้เข้าหน้าหนาวเร็วมาก หนาวมาตั้งแต่ปลายเดือนที่แล้ว ท่าทางสิ้นปีนี้จะหนาวอย่างแรง เดี๋ยวต้องไปซื้อพัดลมเป่าความร้อนมาสักตัวเพราะเครื่องทำความร้อนในห้องเริ่มจะเอาไม่อยู่

เมื่อคืนอังกฤษเปลี่ยนเวลาถอยหลังกลับไปชั่วโมงนึงเพราะเข้าหน้าหนาวแล้ว ตอนแรกนี่ดีใจจะได้นอนเพิ่มขึ้นอีกสักชั่วโมง เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำกะว่าจะนอนยาวรวดเดียวถึงสิบโมงเช้า กลายเป็นว่าตื่นมาตอนตี 3 เวลาใหม่ (ตี 4 เวลาเดิม) ทีนี้จะทำยังไง...เช้าเกิน... หรือที่มีคนพูดว่าคนเราอายุมากขึ้นจะนอนน้อยลงนี่จะจริง!?

@23931 ตำรวจกลับไปแล้ว คุณเหล็กโคนมาเล่าให้ฟังว่า เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนเกือบสองทุ่ม (ตอนช่วงนั้นเราน่าจะำกำลังกินข้าวเย็นกันอยู่ แต่ไม่ได้ยินเสียงกระจกแตก) เจ้าของแฟลตเปิดเข้าไปตอนคนร้ายกำลังรื้อของอยู่พอดี แต่คนร้ายหนีออกไปได้ มีของหายไปไม่กี่อย่างและเงินสด คนร้ายใส่ถุงมือทำให้ตำรวจตรวจหาลายนิ้วมือไม่ได้ พยานเห็นเหตุการณ์ก็ไม่มี ตำรวจให้เอกสารคุณเหล็กโคนไว้เคลมประกันสำหรับค่ากระท่อมที่เสียหาย ส่วนเจ้าของแฟลตข้างล่างกำลังเอาแผ่นไม้มากั้นเป็นฝาผนังสำหรับคืนนี้ ...

มาเยี่ยมคุณเหล็กโคน กำลังจะเปิดหนังดูกันพอดี ปรากฎว่าคนจากชั้นล่างขึ้นมาเคาะห้องแล้วบอกว่ามีคนพังหน้าต่างเข้าไปในแฟลตของเค้า คนร้ายพังกระท่อมหลังเล็ก ๆ ของคุณเหล็กโคนที่อยู่ในสวนข้างล่างก่อน แล้วหยิบเอาค้อนจากในกระท่อมไปทุบกระจกแฟลตที่อยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าเข้าไปขโมยอะไรไปบ้าง คุณเหล็กโคนไปดูกระท่อมที่พัง โชคดีจักรยานในกระท่อมไม่หายไป แต่เจอค้อนวางอยู่ในสนามหญ้า เราเลยต้องไปช่วยถือไฟฉายให้คุณเหล็กโคนซ่อมกระท่อมให้พอผ่านคืนนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยซ่อมแบบเป็นเรื่องเป็นราว อีกสักพักก็มีตำรวจสองนายมาเคาะเรียก สอบสวนกันสักครึ่งชั่วโมงแล้วก็ไป ...

เมื่อคืนหนาวมากจนนอนไม่หลับ ต้องลุกขึ้นมารื้อหาผ้าห่มเพิ่มอีกสักผืนจึงค่อยยังชั่ว วันนี้ช่างก็ยังไม่มาซ่อมเครื่องทำความร้อนให้เลย คงจะมาซ่อมตอนวันจันทร์ ตอนแรกว่าจะรอถึงวันจันทร์ แต่พอสักพักแล้วเริ่มรู้สึกไม่ไหว ถ้ารออีกสามคืนอาจจะเดี้ยงซะก่อน เลยออกไปเดินดูเครื่องทำความร้อนเครื่องอื่น ๆ ในบ้านพัก ทั้งตามทางเดิน ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ห้องครัว ทุกเครื่องใช้ระบบเดียวกันหมดเพียงแต่มีที่หมุนเอาไว้ปรับระดับความร้อนติดอยู่กับเครื่อง แต่เครื่องที่ห้องเราไม่มีเจ้าตัวนี้ เราเลยลองแกะเจ้าตัวหมุนอันนี้ออกมา แล้วลองเอามาใช้กับเครื่องที่ห้องเราดู อุ่นเลยคราวนี้ หุหุ ค่อยยังชั่ว นึกว่าจะไม่รอด

ช่วงนี้อากาศที่อังกฤษค่อนข้างหนาว ใบไม้ทยอยร่วงกันตามระเบียบ ปีนี้เข้าหน้าหนาวเร็วกว่าปีก่อน ๆ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งต้นเดือนตุลาคมแท้ ๆ ต้องรื้อเอาเสื้อผ้าและอุปกรณ์กันหนาวมาใช้เร็วกว่าปกติ

ขนของย้ายมาอยู่ห้องใหม่ได้วันสองวัน (ระเบียบของที่นี่คือย้ายห้องทุกปีตอนต้นเดือนตุลาคม) เครื่องทำความร้อนใช้ไม่ได้อีกตามเคย เมื่อคืนเลยต้องใส่เสื้อกันหนาวกับผ้าห่มคลุม ๆ เข้าไป คืนนี้ก็เหมือนเดิม --" พรุ่งนี้ช่างน่าจะมาซ่อมให้ ... ทำให้นึกถึงตอนไปเรียนที่กรุงเทพใหม่ ๆ มีอยู่ปีนึงที่หนาวมาก ต้องคลุมโปงใส่ถุงมือถุงเท้า แล้วเอาที่เป่าผมเป่าเข้าไปให้อุ่น ๆ  

ช่วงนี้รู้สึกไม่เป็นอิสระ เวลาส่วนใหญ่ของเราถูกกำหนดด้วยน้องแมลงหวี่ ไปไหนไม่ค่อยได้ ต้องกลับมาคอยตรวจคอยเช็คน้องแมลงหวี่เป็นระยะ นัดกับเพื่อนไปไหนลำบากหน่อย เพราะบอกล่วงหน้าไม่ได้ เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น เคยชินแต่กับมีเวลาเป็นของตัวเอง ไปไหนไป ทำอะไรทำ เจอแบบนี้เลยอึดอัด แต่ไม่เกินน่าจะเกินเดือนนึงนะ

ตื่นมาแต่เช้าเพราะมีโทรศัพท์มาจากเมืองไทย จากคนที่เราไม่ได้ยินข่าวคราวมานาน วางสายแล้วหลับต่อไม่ลง นี่แหละที่เค้าว่า บางทีการที่ไม่มีข่าวหรือไม่ได้ยินข่าวอะไรถือว่าเป็นข่าวดี

เมื่อตอนหัวค่ำแวะเข้าไปเช็คจดหมาย ได้โปสการ์ดจากเพื่อนที่เมืองไทยมาใบนึง เป็นรูปน้ำพริกปลาทู (เข้าใจหารูปนะเพื่อน) และซองพัสดุจากเพื่อนอีกคน ในซองมีแปรงสีฟันจากเมืองไทย 5 ด้าม (เพื่อนคนนี้ก็เข้าใจเลือกของ เพราะเราไม่ชอบใช้แปรงสีฟันของอังกฤษ กลัวเหงือกจะไปซะก่อน) พอกลับมาถึงบ้านเลยส่งเมลล์หาเพื่อน ๆ เสร็จแล้วลงมือทำงานเขียน Readme ได้สักพักแต่ตบะแตก เข้ามาโกทูโนดีกว่า นั่งอ่านบันทึกเก่า ๆ ของพี่ของเพื่อนไปเรื่อย ๆ คิดถึงบ้านซะงั้น...

เพิ่งกลับมาจากประชุมวิชาการที่ลอนดอน ประชุมตั้งแต่เช้าจดค่ำ งานนี้เรื่องน้องแมลงหวี่ล้วน ๆ ร่ายยาวตั้งแต่สมอง ระบบประสาท ตา ปีก ทางเดินอากาศ สืบพันธุ์ และอื่น ๆ แต่ที่ถูกใจสุดเห็นจะเป็นวิดีโอตอนแมลงหวี่บิน (ถ่ายใกล้ให้เห็นทุกรายละเอียด) เริ่มตั้งปีกขวาตั้งขึ้นก่อน ปีกซ้ายตามมา ระหว่างนั้นมีย่อตัวลงเล็กน้อย (น้อยมาก ๆ และเหมือนจะก้มหัวลงนิดหน่อยด้วย) แล้วกระโดดออกไปโดยใช้ขาคู่ตรงกลาง ถีบตัวออกไป แมลงหวี่มี 6 ขา 3 คู่ เพิ่งเห็นชัด ๆ ว่าขาคู่นี้ยาวสุด และเป็นคู่เดียวที่เห็นชัดว่าถูกใช้ตอนจะบิน อีก 2 คู่ดูน่าจะเกี่ยวกับการทรงตัวมากกว่า แมลงหวี่จะพัดปีกลงล่างนิดนึง (นิดเดียว) กวาดปีกขึ้นไปข้างหน้าจนสุดแล้วดึงปีกกลับมาที่จุดเริ่มต้น วิดีโอดูสวยและคลาสสิคดี

ได้โปสการ์ดแจกฟรีมาด้วย เป็นรูปวาดแมลงหวี่ตัวผู้ เดี๋ยวจะส่งไปให้แม่ดูเป็นที่ระลึก แม่จะได้เห็นภาพแบบชัด ๆ ว่าแมลงหวี่ที่ลูกสาวเลี้ยงไว้ หน้าตาเป็นยังไง

@21015 เรื่องทำให้ 'ดัง' แถวนี้นี่ยังมีอีกเพียบค่ะ รู้สึกจะเริ่มที่ไนโตรเจนเหลว ณิชเคยถูกหัวหน้าฝ่าย safety ของตึก ใส่ชื่อไว้ในบัญชีดำว่าห้ามใช้ไนโตรเจนเหลวคนเดียว --" แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ;-) แล้วก็มีต่อมาเรื่อย ๆ อิอิ