วันที่ 19 พฤษภาคม วันวิสาขบูชา วันนี้อยู่บ้าน เตรียมตัว จะไปเข้าค่ายทำกิจกรรมของนักศึกษาภาคพิเศษเรียนปริญญาตรีเสาร์อาทิตย์ โครงการมหาวิทยาลัยชีวิตที่ค่ายนวภพ ค่ายลูกเสือที่สระบุรี ร่วมกับศูนย์เรียนรู้อื่นๆ จะต้องเข้าค่ายนอนคืน 2 คืน 3 วัน เริ่มวันที่ 23 ไม่เคยจากบ้านไปไกลๆ ไปแล้วก้ห่วงคนอยู่ทางบ้าน จะอยู่จะกินกันอย่างไร และความรู้สึกของคนไกลบ้านจะเป็นอย่างไร ก็จะได้รับรู้ความรู้สึกของการจากกันก็ตอนนี้แหละ  เรื่องไกลบ้านถ้าไปพร้อมกันทั้งครอบครัวไม่เป็นไร  เพราะอยู่แบบไหนก็เห็นกันอยู่แล้ว นี่ไปคนเดียวเพราะต้องไปทำกิจกรรมภาคบังคับร่วมกับเพื่อนนักศึกษาต่างถิ่น ก็ต้องไป เพราะเป็นบทเรียนภาคบังคับ จะขาดไม่ได้ ถ้าขาดถือว่าไม่จบ เพราะคอสนี้ถ้าพลาดจะต้องรอน้องรุ่นต่อไป หรือไม่ก็ต้องไปทำกิจกรรมร่วมกับศูนย์อื่นที่ จะมีมาตามหลัง จะต้องผ่านคอสนี้ จึงจำเป็นต้องร่วมแล้วจะกลับมาบันทึกความรู้สึกที่ได้รับในครั้งนี้ แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร ว่าจะกระชับนะนี่

วันที่  16  พฤษภาคม 2511  วันนี้หลังจากเขียนอนุทินฉบับที่หนึ่งไปแล้ว  ก็กลับมาเข้าบล๊อคโกทุโนที่เปิดไว้อีกบล็อคหนึ่ง ปรากฏว่า กดชื่อและรหัสเหมือนเดิม  แต่ทำอย่างไรก็เข้าบล็อคไม่ได้ ก็เลยจำเป็นว่าบล็อคนั้นที่เคยเข้าไปเขียนความรู้สึกหรือกิจกรรมนักศึกษาไว้ ตอนนี้เข้าไปไม่ได้อีกแล้ว  จึงจำเป็นได้เปิดบล็อคใหม่เริ่มต้นใหม่ อีกครั้ง  และสาเหตุที่เข้าไปแล้ว เข้าไม่ได้  เพราะมีภาษาอังกฤษ ที่พอจะแปลได้ว่า  หมดอายุ (eXpire) หน้านี้หมดอายุแล้ว  ซึ่งก้ไม่เข้าใจว่ามีการหมดอายุด้วยเหรอ แค่ไม่เขียนต่อเนื่องประมาณ 3เดือน แค่นั้น ใครรู้ช่วยตอบที   แต่ก็มีการเอะใจอยู่ตรงหนึ่ง ตอนไปจ่ายค่าโทรศัพท์และเน็ทที่องค์การโทรศัพท์  เขามีบอกไว้ที่ใบบิลจ่ายว่า ที่ใช่เน็ทตอนนี้ ให้เริ่มสมัครใหม่ ใช่เรื่องนี้หรือเปล่าหนอ หรือตั้งแต่มีปัญหาเกี่ยวกับเน็ท เขาเลยจัดลงทะเบียนใหม่  มีใครมีปัญหาอย่างดิฉันหรือเปล่า แนะนำด้วย นี่แหละนะ อยากจะทันโลกทันสมัย ตามเขาไป เพื่อการพัฒนา เรียนรู้ด้วยตนเองทุกเรื่องทุกอย่าง จะถามใครแบบวิชาการก้ไม่รู้ว่าจะถามอย่างไร

และที่เขียนอนุทินนี้ ก็ยังสับสนอยู่ว่า เขียนบันทึกประจำวัน มีปัญหาบ้าง ยินดีบ้าง ยินร้ายบ้าง อย่างน้อยก็ให้รู้ว่าใครคนหนึ่งกำลังทำอะไรอยู่ กำลังคิดอะไรอยู่ ต้องการคำแนะนำหรือส่งเสริม หรือสมนำหน้า เพราะอ่านบางคนใช้เป้นที่ระบายความคิดของตนเอง ประเทศยิ่งปั่นป่วน คนมาอ่านยิ่งปั่นป่วนเข้าไปอีก ไม่รู้จะเลวร้ายลงไปอีกหรือเปล่า ตอนนีเศรษฐกิจกำลังยำแย่ ควรจะเอาความคิดมาช่วยกันคิดว่า ข้าวยากหมากแพง จะแก้ปัญหากันก่อน ช่วยรากหญ้า รากแก้ว ที่กำลังซวนเซอยู่ เรียบร้อยดีแล้ว ค่อยกัดกันใหม่ โอ๊ ไม่ใช่ ค่อยว่ากันอีกที เห็นตั้งแต่ตั้งรัฐบาลมา มีแต่ก่อกวนกัน ว่ากัน ไม่เห็นพูดว่า ตอนนี้เราต้องทำอะไรก่อนเกี่ยวกับประชาชน ให้รอดพ้นจากภาวะเศรษฐกิจที่ยำแย่เสียก่อน ข้าวของแพง ไม่ใช่อย่างเดียวที่แพงขึ้น มันขึ้นเกือบทุกอย่าง แต่รายได้เท่าเดิม ยังปรับตัวไม่ทันเลย อีกไม่กี่วัน กี่เดือน ชาวบ้านตาดำๆ เดือดร้อนแน่ ขโมยก็จะชุกชุม พวก 18 มงกุฏก็คงออกหากินกันแทบจ้าละหวั่น เพื่อไปโกง หรือเอาเปรียบผู้ที่รู้ไม่เท่าทัน ประเทศจะแย่ไปมากกว่านี้หรือเปล่า อยากให้ช่วยกันประคับประครอง ประเทศก่อน อย่าพึ่งตีกันหรือหาเรื่องกันอยู่เลย ชาวบ้านลำบากแล้ว พระเจ้าลงโทษหลายประเทศแล้ว รวมทั้งไทยด้วยหรือเปล่า พายุ แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด นำท่วม แม้แต่ซึนามิ คิดว่าจะต้องโดนลงโทษจากพระเจ้าอีก แม้บางคนอาจจะไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ บางคนอาจจะลำบากและระทมทุกข์ผลจากการกระทำของตนเอง ฉะนั้นจึงขออย่าอิจฉากันเลย ขอให้อยู่อย่างสงบๆบ้าง

วันนี้ที่  16 พฤษภาคม 2551  เป็นครั้งแรกที่เริ่มบันทึกประจำวัน วันนี้ตรงกับวันศุกร์  สำหรับคนที่ทำงานแล้วก็มีหยุดวันเสาร์วันอาทิตย์ ก็คงจะรอวันนี้ตลอดสัปดาห์ เพื่อเขาทั้งหลายจะได้หยุดการทำงานประจำ เพื่อรอวันที่จะได้พักผ่อนบ้าง แต่สำหรับดิฉันแล้ว ทำงานอิสระ จึงไม่ต้องมีวันหยุด เพราะการหยุดก็คือการหยุดรายได้เช่นกัน และพรุ่งนี้แล้วที่นักศึกษาจะต้องเดินทางเข้าไปในตัวเมือง เพื่อไปศึกษารวมกันกับศูนย์นักศึกษาอื่นๆหลายๆอำเภอ เมื่อรวมกันแล้วประมาณ  400  คน แต่เวลามาเรียนกันจริงๆ  ขาดบ้างจึงมีเพียง 200-300  คน พรุ่งนี้จะนำกิจกรรมของนักศึกษาที่รวมมาเรียนกันหลายๆศูนย์ ว่ามาเรียนอะไรกันบ้าง แล้วท่านที่อ่านจะได้รู้ว่า การเรียนแบบนี้ เป็นอย่างไร เพราะเราเป็นรุ่นบุกเบิก หรือเรียกกันเล่นๆว่า  รุ่นปลุกเสก  เพราะนำคนที่มีอายุวัยทอง มาปั้นใหม่ เพิ่มความ สวยงามสง่า และให้คนยอมรับ จะทำกันได้แค่ไหน ถึงจะแก่แต่ก็มีไฟอยู่ จึงขอคำแนะนำและขอกำลังใจจากผู้อ่านอนุทินด้วย  เรียนแค่ 3  ปีกว่าๆ  ปีนี้ก็จะจบแล้วเพราะเริ่มเข้าปีที่ 3 แล้ว  เข้มข้นขึ้นมากกว่าเดิม บางครั้งต้องละงานบ้าง เพื่อเจียดไปเรียน  จึงต้องอดทน และทนอด ไม่มีวันหยุดพักผ่อน แม้วันเสาร์อาทิตย์ก็ต้องเรียน มีแต่คอยให้กำลังใจตนเอง อีกปีเดียวแค่นั้น  คนเราถ้าจะตั้งใจและมุ่งมั่นเสียอย่าง  อุปสรรคทั้งหลายทั้งปวง ก็ต้องฝ่าฟันให้ได้ และถ้าหากเพื่อนนักศึกษา ที่คิดว่ากำลังจะถอย อีกปีเดียวเท่านั้น ก็จะได้ปริญญาไปติดไว้ข้างฝากันแล้ว  เปิดปีการศึกษาใหม่แล้ว จงให้กำลังใจตนเอง แล้วก็ให้กำลังใจเพื่อนๆคนอื่นด้วย  จำไว้  เราเป็นนักศึกษารุ่นบุกเบิก และเป็นนักศึกษาผู้ได้โอกาส อย่าปล่อยให้โอกาสลอยนวล จะนำรูปกิจกรรมไปใส่บล็อคติดตามความเป็นไปได้ ของนักศึกษาผู้สูงวัย