รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ กลิ่นอายเมืองเหนือ

17231

true รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ กลิ่นอายเมืองเหนือ              เวลา 2 ทุ่ม ของวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553  รถโมบาย ที่ขน เสื้อผ้ามือสอง อาหาร ขนม ตัวการ์ตูน อุปกรณ์ฉายหนัง และวัสดุอื่น ๆ มากมาย  เดินทางมุ่งตรงสู่ ต.เมืองลี อ.นาหมื่น จ.เมืองน่าน แวะพักทักทายตามทางไปเรื่อย ๆ จนไปรับอรุณรุ่งเช้าที่เขาพรึง กลิ่นอายของธรรมชาติและลมเย็น ๆ ที่พัดมากระทบผิว นั้นรู้สึกถึงความสดชื่น ทักทายเพื่อนตัวน้อยที่อาศัยอยู่ที่พักริมทางเขาพรึง ถ่ายรูปกับบรรยากาศที่พระอาทิตย์กำลังขึ้น และออกเดินทางต่อ มุ่งยาวสู่ที่หมาย โดยตลอดการเดินทางต้องข้ามภูเขาเทือกเขาไปยากๆพอๆกับไปอำเภอปาย อบต.เมืองลี ตอนเวลาเกือบ 12.00 น. ของวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 พบกับน้อง ๆ ที่ชวนมาทำกิจกรรมกับเด็ก ๆ             สถานที่แรก ที่ไปทำกิจกรรมคือ บ.วังน้ำเย็น ต.เมืองลี อ.นาหมื่น จ.เมือง ซึ่งมีหุบเขาล้อมรอบ มีบ้านคนประมาณ 34 หลังคาเรือน มีเด็ก ๆ ในหมู่บ้านประมาณ 30 คน ซึ่งกิจกรรมแรกที่จะเริ่ม คือการฉายหนังกลางแปลง จากรถโมบายให้เด็ก ๆ ได้ดูกัน เริ่มฉายหนึ่งทุ่มตรง ซึ่งก่อนถึงเวลานั้น นักเดินทางก็ไปพักผ่อนที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน  ซึ่งเป็นบ้านใหม่ทั้งหลัง มีใต้ถุนบ้าน และพอตกเย็นเด็กน้อยลูกสาวเจ้าของบ้านก็พาเดินเที่ยวชมรอบหมู่บ้าน ที่ท้ายหมู่บ้านมีลำธารน้ำตกที่ไหลเป็นทาง เด็กชาย 2 คนกำลังกระโดดเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน ถึงแม้น้ำจะเย็นเพียงใดก็ตาม เด็กสาวที่พาเดินชมนั้นได้ถามคำถามขึ้นว่า “พี่ ๆ ค่ะ ที่กรุงเทพฯ มีป่าแบบนี้ไหมค่ะ????” เรากลับยิ้มออกในความสงสัยของเด็กที่อยู่ชั้น ป. 5 ที่คำถามที่แฝงด้วยความรักและภาคภูมิใจในป่าไม้ในหมู่บ้านของตนเอง เราเองที่กลับอิจฉาเด็ก ๆ น้อยเหล่านี้ ที่ได้อยู่ใกล้ธรรมชาติที่สดชื่น สดใส ตลอดเวลา พอใกล้เวลาฉายหนังก็ไปเตรียมกางรถ กางจอหนังพร้อมฉาย แม่บ้านก็ทำอาหารเพื่อเตรียมเลี้ยงเราแบบง่าย ๆ คือไข่เจียว อ่อมหมู เป็นต้น เด็ก ๆ ก็มาจับจองพื้นที่ใกล้ ๆ  หน้าจอหนังเพื่อดูหนังกัน หนังที่เตรียมฉายและเด็ก ๆ เลือกที่จะดูคือ  ปืนใหญ่จอมสลัด กับ สิบห้าค่ำเดือนสิบเอ็ด (เอาหนังไปสี่ม้วนสุดท้ายให้เป็นมติของผู้ชม) ผู้ใหญ่ที่จัดการงานของตนเองเรียบร้อยแล้วก็ทยอยเดินออกมานั่งดูนั่งและนั่งพูดคุยกัน  กินอาหารพร้อมกันทั้งหมู่บ้าน บางคนนำงานสานมานั่งสานไปด้วยดูหนังไปด้วย พร้อมกลับอากาศที่หนาวเย็นขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งดึกยิ่งหนาว แต่ก็ไม่มีใครลุกหนีไปไหน จนหนังจบ แอบเห็นรอยยิ้ม แอบได้ยินเสียงหัวเราะ ช่างมีความสุขเหลือเกิน  พอหนังจบช่วยกันเก็บอุปกรณ์และแยกย้ายกันเข้านอน เพื่อเช้าวันใหม่จะได้มาเล่นกิจกรรมด้วยกัน             เวลา 09:00 น. เด็ก ๆ มารวมตัวกันที่ลานกิจกรรมในหมู่บ้านเพื่อทำกิจกรรมรวมกันกับพี่ ๆ คือ การเล่นเกมส์ การวาดภาพ การเล่าเรื่องหมู่บ้านของตนเอง  การทดสอบเกมส์ฐาน  และสุดท้ายการเรียนรู้วันสำคัญทางศาสนาที่ใกล้มาถึง คือ วันมาฆบูชา มีพี่เป็ดและลุงน้ำตาลมาเล่นกับน้อง ๆ มีทั้งกลัวและกล้าที่จะมาเล่นกับมาสคอท สร้างเสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม ที่ฟุ้งกระจายอยู่บริเวณนั้น ทั้งจากตัวเด็กเองและ ชาวบ้านที่มาดูลูกหลานของตนเองทำกิจกรรม ทั้งช่วย ลุ้น ช่วยเชียร์กันห่าง ๆ กิจกรรมจบลง ประมาณบ่ายโมง ก็ออกเดินทางมาข้างล่าง คือ บ้านน้ำอูน ต.เมืองลี อ.นาหมื่น จ.เมืองน่าน ทำกิจกรรมกับเด็กที่ ๆ วัดน้ำอูน กิจกรรมคล้าย  ๆ กับบ้านวังน้ำเย็น แต่ที่เพิ่มมาคือ ภาษาล้านนาที่เด็ก ๆ ได้เรียนจาก หลวงพี่ในวัดเป็นคนสอน มีการประกวดวาดภาพและประกวดการคัดภาษาล้านนา ในคืนที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 ก็ได้ฉายหนังในเรื่องเดิม ที่ฉายที่บ้านวังน้ำเย็น แต่ที่ประทับใจ คือ เด็ก ๆ บ้านวังน้ำเย็น บางคนก็ตามลงมาดูหนังที่บ้านน้ำอูนอีกรอบ ในเช้าวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2553 ตอนรุ่งเช้า ชาวบ้านได้มีการทำบุญตักบาตรเนื่องในวันมาฆบูชา แม่อุ๋ย เดินมาที่วัดกันหลากหลาย เป็นความสุขที่น่าอิจฉา มาก ๆ และต่อด้วยการประกาศรางวัลให้เด็ก ๆ ที่ชนะการประกวดวาดภาพและประกวดการคัดภาษาล้านนา และเวลาบ่ายโมงก็เริ่มกิจกรรมนันทนาการ การเล่าเรื่องหมู่บ้านของตนเอง  การทดสอบเล่นฐาน  และสุดท้ายการเรียนรู้วันสำคัญทางศาสนาที่ใกล้มาถึง คือ วันมาฆบูชา มีพี่เป็ดและลุงน้ำตาลมาเล่นกับน้อง ๆ มีทั้งกลัวและกล้าที่จะมาเล่นกับมาสคอท สร้างเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มให้กับเด็กเหล่านี้ กิจกรรมจบลงที่บ่ายสามโมง ก็ออกเดินทางกลับเข้าเมืองน่านเพื่อพักผ่อนก่อนเดินทางกลับในเช้าวันที่ 1 มีนาคม 2553 ในความเงียบและสงบกลับกลายมาเป็นจุดเด่นที่ทำให้เมืองน่านมีเสน่ห์ที่ใครหากได้ไปเที่ยวสักครั้งจะมีความสุข ณ.ตัวจังหวัดน่านกลางเมืองตกกลางคืนดึกหน่อยก็ไม่มีรถวิ่งแล้วเงียบเหมือนอยู่ตำบนปลายทางของจังหวัดใหญ่ๆ ชาวบ้านก็ยังคงรักษาความเป็นอยู่ของเขาได้เป็นอย่างดี ปลูกผัดสด กินกันเอง เหลือก็นำมาขาย เป็นรายได้พอเพียง ซึ่งยังคงวัฒนธรรมต่างๆไว้ได้อย่างดี ตลาดจนสิ่งปลูกสร้างก็ไม่มากมายยังคงรักษาบ้านเก่าๆ ทรงล้านนาโบราณไว้ได้มาก รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ในครั้งนี้ ยังตราตรึงใจพี่ ๆ ทุกคนเสมอ พร้อมน้อง ๆ ที่ส่งเสียงชวนว่า “พี่ ๆ มาฉายหนังและเอาการ์ตูนมาเล่นกันอีกนะค่ะ”  ถ้ามีโอกาสเราจะกลับไปเยี่ยมเยียนกันอีกนะค่ะ ความสดชื่นของธรรมชาติ   อัจฉรา อุดมศิลป์ สรวารี : เขียนและเรียบเรียง

2010-03-03T09:42:31+07:00

ในความเงียบและสงบกลับกลายมาเป็นจุดเด่นที่ทำให้เมืองน่านมีเสน่ห์ที่ใครหากได้ไปเที่ยวสักครั้งจะมีความสุข ณ.ตัวจังหวัดน่านกลางเมืองตกกลางคืนดึกหน่อยก็ไม่มีรถวิ่งแล้วเงียบเหมือนอยู่ตำบนปลายทางของจังหวัดใหญ่ๆ false 341309

true

false

2010-03-03T09:47:13+07:00

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ กลิ่นอายเมืองเหนือ

6189

true In the night asleep. A man is sleeping comfortably cool air to blow the gently without a fan does not need to sleep off a hundred tigers in time. When winter coat it. That's just a bed for the body and to roll back and forth to do. Commercial building next door into the night. Because when times are not วี่แวว chicken bowl berth of men who go to these people. Because he has to rise and walk the vendor who was walking through the other tube Sanam Luang Canal breadfruit will see a man strike a shock, but as of today he has a new poll to cast a single walk along a new mine with broadly sound. call out a vendor not clear that "the type  sir  the type" (NEWS PAPER NEWS PAPER) like this every day. Newspapers will be more than that. A little less revenue on hand to sustain his life was. Not to trouble anyone. And newspapers that he sold the newspaper the other day. One day he heard a noise complaint.  "Dealer terribly. Eating noodles is 25 baht per bowl, the line just two lines. Have not felt anything in the stomach all the mad death "who would listen to Gary laugh. Or they see Gary mad. It looks. Outside, it looks like Gary is not a perfect people. But who knows some. Gary is that people love canal tube. That was selling newspapers self. We just have to lie just close one's eyes only. Few hours of sleep they have been struggling with his life. If BKK. Close the Sanam Luang. They are the consequence Backpacks. Life of the people not to go. Find a remedy only place mentally. Will change how it is still unknown at this Bangkok itself has no mechanism for any support at all these people. Is only a blank. To capture the trend is not. Even people classified wireless home also indigestible. These people have seen what some people are friends. Anyone interested in learning to live together. Just open eyes and mind only to see his own. Life cycle repeated every day in the morning panic selling newspapers would be enough people to sleep that's Sanam Luang. That no one dare to talk with him. Just look. They have just let him sleep on the only. Morning different enough to separate work life is different as there are self-sufficient. Or enough to life to raising food prices on other days 10 to 20 baht in Sanam Luang. Only these people will be living. How lucky day may be expensive to eat the noodles like 25 baht per bowl, but it does not work? Full stomach as 10 baht per bowl of rice omelet.    Join a volunteer with Issarachon have. Tuesdays to Fri Three to five o'clock afternoon fling or call 086 -628 2817.

2010-02-20T08:31:55+07:00

Life cycle repeated every day in the morning panic selling newspapers would be enough people to sleep that's Sanam Luang. That no one dare to talk with him. Just look. They have just let him sleep on the only. Morning different enough to separate work life is different as there are self-sufficient. false 338331

false

2010-02-20T08:44:32+07:00

Daily life of nomadic people without homes.

17393

true <div> ในสังคมปัจจุบัน คำว่าเพื่อนตาย เริ่มที่จะหายากหรือมีจำนวน ลดน้อยลง แต่สิ่งหนึ่งที่อาสาสมัครอิ สรชนลงพื้นที่และพบเห็นมันย ังคงมีอยู่ในกลุ่มคนยากไร้ท ี่สังคมมองข้าม อยากจะยกตัวอย่างกรณีหนึ่งท ี่สะท้อนให้เห็นในหลาย ๆ ครั้ง เพราะ ทุกเดือนต้องมีคนสนามหลวงตา ยอย่างน้อยเดือนละครั้ง โดยเฉลี่ยที่ผ่านมา เพราะเขาเหล่านี้ไม่สามารถเ ข้าถึงรัฐสวัสดิการในเรื่อง สุขภาพ อยู่ไปวัน ๆ แต่ก็ห่วงในสุขภาพของตนเองเ ท่าที่กำลังทำได้ เช่นเวลาที่เจ็บป่วยมาก็หาซ ื้อยาตามร้านขายยากินถ้าวัน นั้นมีรายได้ เพราะฉะนั้นการลงพื้นที่ของ อิสรชน เล็งเห็นว่าเรื่องยาเป็นเรื่องที่จำเป็นสำหรับในพื้นที่เป้นอย่างมาก</div> <div> อิสรชน ดูแลเพื่อนที่สนามหลวง (คนเร่ร่อน ไร้บ้าน หรือ ผู้ใช้ชีวิตในพื้นที่สาธารณะ) ตั้งแต่เกิดจนตาย สิ่งที่สะท้อนใจมากสุด คือคนสนามหลวง บ้างส่วนตายแล้วไม่ได้ตาย คือ ไม่มีเอกสารยืนยัน รู้แต่ชื่อที่เรียกกัน ไม่สามารถแจ้งตายได้ สุดท้ายกลายเป็นนายที่ไม่ทราบชื่อ ไม่ระบุสัญชาติไปฝังที่ชลบุรี หรือบางคนที่มีหลักฐานก็สามารถตามญาติได้ บางทีญาติก็ไม่เอาแถมยังถามกลับมาว่า คนที่ตายทำงานได้เก็บเงินไว้ที่ไหนบ้างหรือเปล่า (ฟังแล้วก็สะท้อนใจ) หรือบางคนอย่างดีหน่อยก็มาเอาศพไปทำหรือเอากระดูกไปฝัง (ในกรณีที่ญาติตามหากันอยู่)</div> <div> ในที่นี้จะยกกรณีที่ญาติไม่เอาศพ คนสนามหลวงรวบรวมเงินบางส่วน ร่วมกับอิสรชนเพื่อไปนำศพคนตาย (นามสมมติ นาย ก) ออกจากโรงพยาบาล ซึ่งตั้งแต่เช้าในวันที่ไปเอาศพ อิสรชนกับเพื่อนผู้ตาย(คนไร้บ้านที่นอนด้วยกัน ในกลุ่มเดียวกันกับผู้ตาย) มานั่งรอแต่เช้าเพื่อนนำศพออกไปทำพิธี โดยมีญาติผู้ตายมาด้วย 2 คน เพื่อยืนยันเอกสาร เพราะก่อนหน้านี้ที่นาย ก เสียชีวิตในวันแรก อิสรชนทราบข่าวจากพื้นที่ก็ทำหนังสือประสานงานไปหาญาติตามที่อยู่ที่นาย ก ให้ไว้ก่อนตาย เมื่อญาติมาดำเนินเรื่อง แต่ไม่เอาศพ ให้เอาออกจากโรงพยาบาลและเผาเลย แต่ไม่มีเงินทำศพให้หรอกนะ มาดำเนินเรื่องให้เท่านั้น และคำถามที่ตามมา คือผู้ตายมีเงินเก็บหรือไม่ เมื่อช่วงบ่ายทำเรื่องเอาศพออกได้ คนสนามหลวงอีกคนที่ชื่อ ลุงแดง (ซึ่งตอนนี้ก็เสียชีวิตไปแล้วเช่นกัน) ที่รอฟังข่าวที่สนามหลวง ก็เป็นคนไปประสานงานที่วัด เพื่อทำพิธีสวดและเผาเลย โดยค่าเผ่าศพและค่าใช้จ่าย ในการเคลื่อนย้ายศพออกจากโรงพยาบาล ทั้งหมดนั้นอยู่ที่ประมาณ 5,000 บาท ซึ่งอิสรชนก็นำเงินบริจาคจากผู้ที่สนับสนุนงานของอิสรชนที่เป็นคนทั่ว ๆ ไปในสังคม มาโดยตลอดมารวมกับคนสนามหลวงที่มาเรี่ยไรกันในพื้นที่ คนละเล็กละน้อย มารวมกันเพื่อส่งเพื่อนในวาระสุดท้ายให้ถึงสวรรค์ ภาพที่เห็นคือ คนสนามหลวงกลุ่มหนึ่ง ทั้งนั่งรถเข็น เดินไม่ค่อยได้ ค่อย ๆ เดินเข้าวัดมากันเพื่อรอทำพิธีการส่งเพื่อในครั้งสุดท้าย และเมื่อเผาเสร็จญาติผู้ตายก็กลับ โยนให้คนสนามหลวงจัดการเรื่องกระดูกเอง ญาติไม่เอากระดูกกลับบ้าน ในเช้าวันต่อมาคนสนามหลวงสามสี่คน รวบรวมเงินกันคนละนิดหน่อย ไปเอากระดูกเพื่อนไปลอยอังคารที่แม่น้ำเจ้าพระยา และหลังจากนั้น เดือนกว่า ๆ ญาติผู้ตายก็มาเอาเงินที่ผู้ตายได้ฝากไว้ตอนทำงานให้หน่วยงานภาครัฐที่มีมากกว่า 10,000 บาท  เป็นสิ่งที่น่ารันทดใจที่ว่า สุดท้ายเพื่อนตาย ก็เป็นพวกเขาเองที่สังคม มองไม่เห็นค่าของเขา แต่เขาก็ต้องอยู่ได้ด้วยคนในหัวอกเดียวกัน ไม่ทอดทิ้งกัน ส่งกันจนวินาทีสุดท้าย ช่วยเหลือกันจนเหลือแต่ขี้เถ้า นี่และมิตรแท้ของคนสนามหลวง ที่สังคมพยายามยัดเหยียดให้เขาเป็นสิ่งสกปรก แต่เราว่าน้ำใจเขาสะอาดมากทีเดียว เพียงแค่คุณมองเขาเท่ากับคุณ ร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับเราที่เข้ามาเรียนรู้สังคมอีกมุมที่เรามองข้าม ติดต่อได้ที่ 086-687-0902 หรือสามารถโอนเงินเข้าบัญชีของสมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชนได้ที่ ธนาคารกรุงไทย สาขา เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า เลขที่บัญชี 031-0-03432-9</div> <div>เขียนและเรียบเรียงโดย อัจฉรา อุดมศิลป์ สรวารี</div> <div class="photo_none photo"> <div class="photo_img"><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=3533212&op=1&view=all&subj=488977295577&aid=-1&auser=0&oid=488977295577&id=707849159"></a></div> </div> <div class="photo_none photo"> <div class="photo_img"><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=3533237&op=1&view=all&subj=488977295577&aid=-1&auser=0&oid=488977295577&id=707849159"></a></div> </div>

2010-02-14T20:34:01+07:00

หลังจากนั้น เดือนกว่า ๆ ญาติผู้ตายก็มาเอาเงินที่ผู้ตายได้ฝากไว้ตอนทำงานให้หน่วยงานภาครัฐ เป็นสิ่งที่น่ารันทดใจที่ว่า สุดท้ายเพื่อนตาย ก็เป็นพวกเขาเองที่สังคม มองไม่เห็นค่าของเขา แต่เขาก็ต้องอยู่ได้ด้วยคนในหัวอกเดียวกัน ไม่ทอดทิ้งกัน ส่งกันจนวินาทีสุดท้าย ช่วยเหลือกันจนเหลือแต่ขี้เถ้า false 336543

true

false

2010-02-14T20:34:01+07:00

วาระสุดท้ายแห่งชีวิต ของฅนสนามหลวง

6189

true ถึง บ.ก.สนามหลวง วันนี้ เวลา 8:27 <div class="clearfix direction_ltr text_align_ltr note_content"> <div>อีกครั้งที่ลมหนาวผ่านเข้ามาทักทาย – ท้าทาย. . . . . . . . . . ร่างกายและความรู้สึก สำนึกแรกจากทักทายละเอียดอ่อนเมื่อสายลมเยียบเย็นลูบไล้ เสื้อแขนยาวตัวหนาจากปีก่อนๆ คงต้องหยิบมาตระเตรียมซักล้าง มันมีเหลือที่ยังใช้ได้อยู่ซักกี่ตัวกันนะ? ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ ข้างคลองหลอดในขณะนี้มีขาย คงต้องซื้อสำหรับวันนี้ไปก่อน เร่งรีบหารถเมล์ กลับบ้านต้มชาร้อนซักแก้ว งั้นแวะร้านค้าซื้อขนม คุกกี้ไปกินด้วยคงเหมาะ เครื่องทำน้ำร้อนไม่ได้ใช้มาหลายเดือน มีปัญหาติดขัดหรือเปล่า ไม่แน่ใจ คงไม่มีอะไรหรอก วันนี้คงได้เปิดใช้งาน ผ้าห่มผืนหนาในตู้ คืนนี้คงเอามาใช้ได้ ไม่น่าจะมีฝุ่น ก้อใส่ถุงไว้อย่างดีแล้วนะ คงไม่มีตัวแมลง หรือหนูเข้าไปกัดแทะ ผมทบทวนความจำเป็นเมื่อร่างกายรับรู้สึกถึงการลูบไล้ของสายลม นึกฝัน กับบรรยากาศหน้าหนาว โรแมนติคของค่ำคืนเกลื่อนดาวอันเยียบเย็น ภายใต้หลังคาบ้านในผ้าห่มหนา ที่นอนนุ่ม เร็วเท่าความคิด จากสนามหลวงข้ามฝั่งมาสู่ริมคลองหลอด เสื้อผ้ามือ 2 – 3 – 4 ราคาไม่สูงนัก พอให้ใส่คลุมระหว่างทางกลับบ้าน เลือกที่ยังดูดี พอไหว เอ้อละเหยข้ามผ่าน พระแม่ธรณีบีบมวยผม กลับสู่สนามหลวง เดินเล่นทักทายสายลม บรรยากาศชวนฝันของหน้าหนาวพาจิตใจเตลิดได้ง่าย ฟุ้งฝัน สุข ก่อนเสียงกรอบแกรบจากท้องสนามจะฉุดดึงสายตากลับไปสู่ ร่างเล็กๆ ที่ผมเชื่อว่าไม่ใช่เด็ก แต่มันเล็กจนน่าตกใจ นอนซุกอยู่ใต้แผ่นพลาสติดที่เราใช้ปูนั่งเล่น นอนเล่น มันช่วยให้อุ่นได้หรือ ช่วยไม่ได้ชีวิตเขา เราแค่เอาตัวรอดได้ก้อบุญแล้ว หันหน้าหนี กลับสู่โลกของตัวเอง เด็กหนุ่มขมุกขะมอม เดินผ่าน เศษผ้าที่พันอยู่รอบกาย – เสื้อผ้า? ไม่ใช่นั่นเศษผ้าชัดๆ และมันเป็นเศษผ้าที่บางมากซะด้วย นั่นไงพ่อหนุ่มน้อยเดินห่อไหล่ นั่นสินะ ก้อเศษผ้าเก่า บาง และขาดริ่งออกปานนั้นจะป้องกันลมหนาวได้อย่างไร ตัดสินใจกลับบ้าน พาตัวเองออกจากอากาศหนาว ไปสู่ความอบอุ่นของชีวิต เตือนตัวเอง อย่าลืมคุกกี้ เพื่อให้แก้วชาร้อนวันนี้ไม่เงียบเหงาเกินไปนัก ขณะรถเคลื่อนผ่านที่นั่งริมหน้าต่างทำให้ได้สัมผัสสายลม อีกครั้งสำรับรับรู้สัมผัสลูบไล้ของลมหนาว อีกครั้งสำหรับทักทายละเอียดอ่อน ไพล่คิดถึงเรื่องราวที่ฉุดกระชากผมออกมาจากรอยคิดฟุ้งผัน เขาจะสัมผัสสายลมด้วยรู้สึกใด หากขณะเมื่อผมสัมผัสสายลมคือการทักทาย สำหรับพวกเขาคงเป็นการท้าทายให้ต้องเอาชีวิตรอด ขณะที่สายลมโบยตีอย่างโหดร้าย ผมรู้สึกสะท้านอยู่ข้างในลึกๆ เพราะนั่นคงเป็นความน่ากลัวอย่างที่เราไม่กล้าคิดถึง เมื่อสายลมละเอียดอ่อนที่กำลังลูบไล้เราภายใต้ความอบอุ่นของเครื่องป้องกัน กลับโบยตีผู้ที่ไม่สามารถป้องกันตัวเองได้อย่างเหี้ยมโหด แต่.............. แล้วเราจะทำอย่างไรได้ เมื่อเราเป็นเพียงคนธรรมดาที่ยังต้องตะเกียกตะกายในสังคมเช่นกัน หรือจะต้องบอกว่า . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ช่างมันเถอะ อีกแล้ว อับดุลฮามิด</div> </div>

2010-02-07T08:52:15+07:00

เร็วเท่าความคิด จากสนามหลวงข้ามฝั่งมาสู่ริมคลองหลอด เสื้อผ้ามือ 2 – 3 – 4 ราคาไม่สูงนัก พอให้ใส่คลุมระหว่างทางกลับบ้าน เลือกที่ยังดูดี พอไหว เอ้อละเหยข้ามผ่าน พระแม่ธรณีบีบมวยผม กลับสู่สนามหลวง เดินเล่นทักทายสายลม บรรยากาศชวนฝันของหน้าหนาวพาจิตใจเตลิดได้ง่าย ฟุ้งฝัน สุข ก่อนเสียงกรอบแกรบจากท้องสนามจะฉุดดึงสายตากลับไปสู่ ร่างเล็กๆ ที่ผมเชื่อว่าไม่ใช่เด็ก แต่มันเล็กจนน่าตกใจ นอนซุกอยู่ใต้แผ่นพลาสติดที่เราใช้ปูนั่งเล่น นอนเล่น false 334499

true

false

2010-02-07T08:52:15+07:00

ถึง บ.ก.สนามหลวง

7802

true เคยนับเล่นๆ ดูไหมว่าเดินผ่านสนามหลวงปีหนึ่งกี่ครั้ง นั่งพักให้หายเหนื่อยกี่หน เชื่อแน่ว่าหลายคนใช้พื้นที่นี้เป็นทางผ่าน แต่อีกหลายร้อยชีวิต ท้องสนามหลวงเรียกได้ว่าเป็น “บ้าน” แม้จะมีคำถามอยู่บ้างว่าอะไรที่ทำให้คนเหล่านี้เลือกหันหลังออกจากครอบครัว ออกสู่ถนน เพราะความล้มเหลวเชิงนโยบายและโครงสร้างสังคม เพราะสภาพเศรษฐกิจที่บีบรัดใช่หรือไม่ หรือเพียงเพราะพวกเขาต้องการมีพื้นที่แห่งความสุขเท่านั้น คนมีสตางค์สามารถเจอะเจอเพื่อนใหม่ๆ ได้ตามผับ เธค บาร์ หรือร้านอาหาร แล้วนั่งดริงก์สร้างสัมพันธ์ แต่คนยากคนจนมักจะมีที่พบปะเป็นริมถนน คนละกั๊กคนละแบนก็มีความสุข เฮฮากัน ทว่าบางคนถูกพันธนาการด้วยคำสัญญาที่หวังว่าเพื่อนจะมาหาอีก จากวันเป็นเดือน จนเคลื่อนเป็นปี กระทั่งเสพติดกับพื้นที่จนกลายเป็นคนสนามหลวงอย่างเต็มตัว **เสน่ห์และความจริงที่สนามหลวง สำหรับผู้ชายคนหนึ่ง เหตุการณ์ที่เกิดในบริเวณสนามหลวงเมื่อ 3 ปีก่อน เป็นจุดเริ่มต้นให้เขาได้ทำงานกับกลุ่มคนไร้บ้านในพื้นที่สนามหลวงและคลอง หลอดอย่างจริงจัง... นที สรวารี หรือ ครูเอ็กซ์ ในฐานะนายกสมาคมกิจกรรมสร้างสรรค์อิสรชน เล่าย้อนไปในคืนที่ฟ้าห่มผ้าลายดวงดาวขาว-ดำเมื่อ 3 ปีก่อนว่า หลังจากเหนื่อยอ่อนจากการลงพื้นที่ทำงานกับเด็กเร่ร่อนในต่างจังหวัดแล้ว แวะพักเหนื่อยที่สนามหลวงและเผลอหลับขณะที่ข้าวของอย่างโทรศัพท์มือถือ ตลอดรวมถึงกระเป๋าสตางค์ยังวางแบะที่หน้าอก คำพูดที่ว่าหากมาสนามหลวงของมีค่าหายไม่มีเหลือแน่เหมือนจะปลุกให้ตนเอง ตื่นขึ้นมา แต่สิ่งที่ เห็นเมื่อลืมตาพบก็คือมีชายแก่คนหนึ่งนั่งพัดปัดยุงและจุดยากันยุงให้ นี่เองทำให้ค้นพบคำตอบและอยากจะบอกให้คนอื่นๆ ได้เห็นแบบเดียวกันว่า นี่คือเสน่ห์เล็กๆ ของอีกมุมเมือง หากแต่ใส่ใจดูสักเพียงนิด “สถานการณ์ของคนสนามหลวงตอนนี้จะมีตั้งแต่กลุ่มคนที่มีบ้านแต่ไม่ อยากอยู่เพราะไม่มีความสุข อีกกลุ่มหนึ่งคือครอบครัวมีฐานะ แต่อาจจะเหงา เมื่อเขามาแถวนี้แล้วพบว่าคนที่นี่มีความเอื้อเฟื้อในความรู้สึกของเขา อาจจะด้วยการพูดคุย ร้องเพลงเฮฮา ก็ตัดสินใจมาอยู่ นอกจากนี้ยังมีคนที่เข้ามาทำงานแล้วถูกหลอก ไม่รู้จะไปไหน สนามหลวงก็เป็นที่พักสุดท้าย” “คน ที่ใช้พื้นที่คลองหลอดสนามหลวงมี 2- 3 ส่วนคือกลุ่มของผู้ขายบริการทั้งผู้หญิงและผู้ชายตลอด 24 ชั่วโมงมี 800-1,000 คน คนเร่ร่อนไร้บ้านมีไม่น้อยกว่า 50-80 ครอบครัว โดยเฉลี่ยแล้วจะมีคนเร่ร่อนในละแวกนี้ไม่น้อยกว่า 200-300 คน ยังไม่รวมถึงคนที่มาแบบเดี่ยวๆ รวมทั้งหมดไม่น้อยกว่า 500 คน ตัวเลขค่อนข้างเยอะและไม่นิ่งตายตัว” ครูเอ็กซ์เล่า **เรียนรู้ชีวิตจากครูข้างถนน ครูเอ็กซ์บอกว่า ในระยะแรกๆ สมาคมฯ เข้ามาช่วยเหลือกลุ่มคนในพื้นที่คลองหลอดสนามหลวงให้ห่วงใยสุขภาพและคุณภาพ ชีวิตมากขึ้น จากนั้นเริ่มส่งครอบครัวเร่ร่อนให้ได้กลับบ้าน ทั้งระดมทุนให้เดินทางกลับเอง ติดต่อญาติให้มารับ หรือประสานงานกับนายจ้างเพื่อหาวิชาชีพให้ ขณะเดียวกันสมาคมฯ พยายามที่จะผลักดันและเปิดโอกาสกับทุกคนในสังคมที่อยากใช้เวลาว่างเรียนรู้ รูปแบบการใช้ชีวิตที่แตกต่างไปจากปกติวิสัย โดยการสมัครเป็นอาสาสมัคร ใช้เวลาหนึ่งวันตั้งแต่เช้าจดค่ำลงพื้นที่บริเวณคลองหลอดสนามหลวง ศึกษาการใช้ชีวิตร่วมกับกลุ่มคนไร้บ้าน คนอิสรชนเรียกกิจกรรมนี้ว่า “โรงเรียนข้างถนน” “ไม่ต้องมานอนค้าง แค่มาเรียนรู้มากินข้าวแกงจานละ 10 บาทข้างถนนกับคนสนามหลวง มาเป็นผู้สังเกตการณ์ด้วยความสงบ ปราศจากอคติ บางคนอาจจะตั้งคำถามก็ได้ว่าทำไมคนกลุ่มนี้จึงต้องดื่ม พวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน บรรยากาศการพูดคุยเป็นอย่างไร แล้วจะพบว่าคนเล็กๆ กลุ่มนี้ แม้ภายนอกจะดูคล้ายกับคนกร้าวร้าว น่ากลัว แต่จริงๆ แล้วมีความเกื้อกูลกันแฝงอยู่ ซึ่งนี่เองคือสิ่งที่อิสรชนเพียรบอกกับอาสาสมัคร ซึ่งมีทั้งนักศึกษา นักเรียน และคนทำงาน” ครูเอ็กซ์ของชาวสนามหลวงให้ภาพ **เปิดใจนักเรียนข้างถนน และวันที่บรรดาครูผู้ยึดคลองหลอดเป็นบ้านจะเปิดประตูต้อนรับนักเรียนที่จะมาศึกษาบทเรียนชีวิตจากพวกเขาก็มาถึงอีกครั้ง... “ตอนแรกก็กลัวเลยแหละ แต่พอได้เข้ามาคุยก็รู้สึกดีขึ้น เห็นว่าชีวิตเขาเจออะไรที่โหดร้ายมาเยอะ แต่ว่าก็ยังไม่สนิทใจเพียงพอที่จะกล้ามาเดินแถวสนามหลวงคนเดียว...” นี่คือคำกล่าวของ ติ๊ก-สุดาวรรณ ผาสุข นักศึกษาปริญญาโท สาขานิเทศศาสตร์พัฒนาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วันนี้ติ๊กมาลงพื้นที่เพื่อเก็บข้อมูลคนเร่ร่อน เธอบอกว่าเพิ่งจะมาคลองหลอดสนามหลวงอย่างจริงจังเป็นครั้งที่ 2 เท่านั้น ความหวาดหวั่นผ่านคำบอกเล่าจึงมีอยู่ให้เห็น ทว่าแววตาที่มองไปยังคนเร่ร่อนไร้บ้านก็ยังมีความอาทรแฝงอยู่นัยน์ตาคู่ นั้นเช่นกัน “ครั้งนี้มาศึกษาข้อมูลการกลับบ้านของคนเร่ร่อน แล้วก็ได้ข้อคิดดีๆ กลับบ้านไปด้วย เมื่อฟังคนเร่ร่อนได้เล่าเรื่องตัวเอง รู้สึกว่าพวกเขามีความภูมิใจในตัวเองที่อย่างน้อยยังมีคนรับฟังเรื่องราว ทั้งดีหรือไม่ดีของพวกเขา เพราะอย่างน้อยก็ก่อให้เกิดความรู้สึกว่า ตัวเองพอจะมีประโยชน์ต่อคนอื่นอยู่บ้าง” นักศึกษาปริญญาโทพูดเมื่อเราเดินผ่านกลุ่มคนไร้บ้านออกมา อัจฉรา อุดมศิลป์ หรือ น้องจ๊ะจ๋า นักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หนึ่งในอาสาสมัครที่คุ้นเคยกับคนสนามหลวงเป็นอย่างดี เล่าให้ฟังถึงจุดเริ่มต้นที่ได้มาลงพื้นที่ว่า ได้เข้ามาฝึกงานตั้งแต่เรียนปี 2 ในครั้งแรกที่ได้เจอกับกลุ่มคนไร้บ้านจะรู้สึกกลัว เกรงว่าจะมีอันตราย ครอบครัวก็ไม่เห็นด้วยกับการลงมาทำงานกับคนกลุ่มนี้ แต่เมื่อได้มาสัมผัสในทุกด้านแล้ว ความเกรงกลัวถูกทลายด้วยรอยยิ้มของคนคลองหลอด-สนามหลวง “พี่ ที่สมาคมอิสรชนรับรองความปลอดภัยให้ แต่ภาพในความคิดของเรามันยังอันตรายอยู่ แม่ก็เป็นห่วง วันแรกที่มาเกรงๆ กลัวๆ ไม่รู้จะพูดหรือทำอะไรไป ถ้าผิดแล้วจะถูกทำอะไรรึเปล่า แต่พอได้ลงพื้นที่บ่อยๆ ก็พบว่าคนไร้บ้านก็มีความน่ารัก มีเสน่ห์ บางทีเราก็ได้ข้อคิดจากพวกเขา เพราะเขาผ่านอะไรมามาก ทำให้เราหันกลับไปมองตัวเองมากขึ้น มองคนที่เรารักที่บ้านมากขึ้นว่าเคยทำผิดอะไรหรือเปล่า เพราะบางเรื่องที่คิดว่าเป็นเรื่องเล็ก แต่ทำให้บางคนสะเทือนใจจนเป็นแรงผลักให้ออกมาเป็นคนเร่ร่อนก็ได้” จ๊ะจ๋า เล่าว่า เมื่อเธอหายไปและกลับมาเยี่ยมคนเหล่านี้อีกครั้ง จะมีคำไถ่ถามเช่นญาติผู้ใหญ่ที่ทักทายลูกหลาน บ้างก็ว่าผอมลง อ้วนขึ้น แล้วก็เริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในพื้นที่ให้ฟัง “การได้มาเยี่ยม มาคุย ทำให้เห็นว่าคนไร้บ้านอยู่อย่างไร กินอย่างไร ใครไม่สบาย หรือต้องการความช่วยเหลือ เวลาที่ได้กินอาหารดีๆ ก็จะนึกถึงเขา เห็นอะไรก็จะเอาไปเล่าให้แม่ฟัง ปรับทัศนคติที่บ้านได้ด้วย จากที่เขารู้สึกไม่ดีก็ไม่ได้ดูถูกหรือเกลียดชังแล้ว” จ๊ะจ๋าทิ้งท้ายด้วยความรู้สึกว่า อย่ามองคนแต่เพียงภายนอก จริงอยู่ว่าคนกลุ่มนี้มีส่วนหนึ่งที่เกเร แต่ในสายตาคนนอกต้องเข้าใจว่าชีวิตของพวกเขาอาจจะผ่านสิ่งที่เลวร้ายอย่าง ไม่น่าเชื่อมา จึงต้องมีเกราะป้องกันตัวเองให้ดูเข้มแข็งจนบางครั้งดูกร้าวร้าว หากได้มาลองฟังเรื่องของพวกเขาเพียงสักครั้งจะทำให้ยอมรับในการต่อสู้ชีวิต และหวนคิดว่าหากเป็นเราจะสู้ได้เท่าที่เขาสู้หรือไม่ และกลุ่มสุดท้ายที่ร่วมลงพื้นที่สนามหลวงคลองหลอดครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้น ม.5 จากโรงเรียนสตรีวัดระฆัง น้องลูกน้ำ-พรทิวา แก้วนาเคียน ตัวแทนเพื่อนๆ อีก 10 คนเล่าว่า เริ่มเก็บข้อมูลและขอลงพื้นที่กับกลุ่มอิสรชนตั้งแต่ช่วงปีใหม่ แต่ยังไม่กล้าลงมาพูดคุยอย่างกล้าหาญเช่นครั้งนี้ “ครั้งแรกเราก็ไม่ได้คุยกับใครเพราะเราก็เหมือนคนแปลกหน้าสำหรับเขา เขาไม่ไว้วางใจ เราก็กลัว แต่ว่าพอมาคุยกับป้าๆ ที่นี่ รู้สึกว่ารักแม่มากกว่าเดิม ถ้ามีครอบครัวถ้าไม่เอาใจใส่ก็จะเจอสภาพปัญหาอย่างนี้เกิดขึ้น และถ้าเอาใจใส่มากไปเขาก็อาจจะอึดอัดจนหนีออกมาก็ได้ ทุกอย่างต้องอยู่บนความพอดี เห็นได้ชัดว่าทัศนคติของพวกเราเปลี่ยนไป เข้าใจมากขึ้นว่าคนเร่ร่อนบางคนมีความจำเป็นที่จะต้องมาอยู่ที่นี่ พวกเขาคงไม่มีความสุขเท่าไหร่นัก แต่ที่นี่คงปลอดภัยสำหรับเขาจริงๆ” น้องลูกน้ำพูดยิ้มๆ **คำให้การคนไร้บ้านบางส่วนเสี้ยว ณ วันนี้ตั้งแต่ปี 2549 ที่ผ่านมา กลุ่มสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชนได้ประสานงานให้คนเร่ร่อนได้กลับบ้านไปแล้ว 9 ครอบครัว ส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับรายงานว่าจะหวนกลับมาที่คลองหลอดสนามหลวงอีก แต่มีบางครอบครัวที่หวนกลับมาใช้ชีวิตในพื้นที่นี้อีก เนื่องจากพวกเขาสูญเสียแก้วตาดวงใจไป โจ้ และ อุ้ม หนุ่มสาวชาวสกลนครหน้าซื่อ ร่างกายของโจ้ผอมกะหร่อง สองขาที่ดูไร้เรี่ยวแรงยืนขายภาพวาดให้กับผู้มาถวายสักการะสมเด็จพระเจ้า พี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เขากลับมาเป็นคนสนามหลวงอีกครั้งหลังจากที่ลูกสาววัย 4 เดือนเสียชีวิตด้วยไข้มาลาเรีย หลังจากตัดสินใจลาขาดสนามหลวงเพื่อไปทำงานที่กระบี่ แต่จนแล้วจนรอดเขาและภรรยาก็หนีวงเวียนนี้ไม่พ้น วันนี้โจ้บอกว่าเขาอยากจะเก็บเงินให้ได้เพียงพอที่จะจับรถไปกระบี่แล้วไปขอ ใบมรณะบัตรลูกสาว แล้วค่อยไปบำเพ็ญกุศลที่บ้านเกิด ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อใด ป้าพร อดีตสาวเชียงใหม่ที่วันนี้ตั้งหลักปักฐานบนพื้นที่คลองหลอดไปแล้วเต็มตัว ใบหน้าที่มีเค้าโครงความงามเมื่อครั้งสาวรุ่น เล่าด้วยน้ำตานองหน้าถึงอดีตที่ผ่านมา การระเห็จออกจากบ้านไปอยู่อุดรธานีตั้งแต่แรกสาว 18 เพราะความรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมในครอบครัว ป้าพรตัดสินใจขายบริการ จนกระทั่งได้พบพ่อของลูกสาว 2 คนในปัจจุบัน หลังจากสามีเสียชีวิต และอีกหลายเหตุผลที่ทำให้ป้าพรกลายเป็นคนเร่ร่อน และป้าพรก็เป็นคนหนึ่งที่กลับบ้านแล้วกลับมาอีก “ป้า เลิกขายบริการเพราะสามีที่ดี เราสองคนย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ และเลี้ยงลูกสาว 2 คนจนโต วันนี้ลูกสาวคนโตทำงานในบริษัทเอกชน คนเล็กเรียนปีสุดท้ายที่มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง เวลาที่นักเรียนมาเยี่ยม เอาขนมหรือหายามาให้ทำให้เราคิดถึงลูกนะ แต่ว่าถ้าเราไปอยู่ที่บ้านมันก็ไม่มีความสุข เพราะเขารักเรามากเกินไป ต้องกินเหมือนลูก ไปไหนกับลูก เวลาเขาไปทำงานเขาก็จะล็อกประตูจากด้านนอก ป้าไปไหนไม่ได้ มันเหงา สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับมาอีก วันนี้ยังอยากให้ลูกมาเยี่ยมบ้าง แต่ถามว่าจะให้กลับไปอยู่ด้วยอีกไหม ยังไม่รู้ เพราะอยู่นี่ป้าก็มีความสุขดี” มือหนึ่งปาดน้ำตา อีกมือหนึ่งป่ายเปะปะหาที่ยึดเหนี่ยวพอให้ร่างซูบผอมนั้นมั่นคง ครอบครัวล่าสุดที่กำลังจะเดินทางกลับบ้านคือ พี่นางและน้องดา-ลูกสาว เด็กหญิงวัย 2 ขวบกว่า กว่าขวบปีที่ครูเอ็กซ์กล่อมให้พี่นางกลับบ้าน โดยใช้อนาคตลูกเป็นแรงขับให้การตัดสินใจกลับบ้านง่ายขึ้น “เราจากบ้านมา 10 กว่าปีแล้ว กลัวว่าพ่อแม่ ญาติพี่น้องจะไม่รับลูกสาวเรา ลำพังตัวเองจะโดนอย่างไรไม่กลัว แต่ลูกเรายังเด็ก อยู่ที่สนามหลวงก็ไม่ดีกับเขา แต่ถ้ากลับบ้านเราก็ไม่แน่ใจ” คำสารภาพด้วยสำนึกผิดออกจากปากสาวอุดรธานีไม่ขาดสาย ก่อนหน้านี้พี่นางก็ทำงานรับจ้างเรื่อยมา จนมีเหตุให้ต้องมาอาศัยที่คลองหลอดเมื่อ 4 ปีมาแล้ว ถ้าหากไม่มีอนาคตของลูกสาวมาโหมให้ความคิดถึงบ้านให้กรุ่นขึ้นมา พี่นางก็ยังจะเป็นคนพื้นที่นี้เรื่อยไป “คนที่นี่รักลูกเรามาก เอ็นดู ลุงๆ ป้าๆ ก็เตือนว่าถ้าปล่อยให้น้องดาโตที่นี่ ไม่ช้าเขาก็จะกลายเป็นคนสนามหลวงเหมือนเรา ปัญหามันก็จะไม่สิ้นสุดเสียที วันนี้น่าจะเป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับน้องดา” สิ้นคำพูดนั้นรถก็วิ่งออกไป ปลายทางอยู่แห่งไหนคงเป็นเรื่องของคนภายในรถที่จะบอกได้ หากแต่คนนอกเห็นว่าสองแม่ลูกได้หันหลังให้สนามหลวงแล้ว **คืนสถานะทางสังคม ช่วยยาใจคนไร้บ้าน นที บอกว่าตั้งแต่เริ่มมีอาสาสมัครมาลงพื้นที่ เห็นได้ชัดว่ามีการเกื้อกูลในสังคมเล็กๆ การที่อาสาสมัครมานั่งคุยกับคนเร่ร่อนในเสื่อผืนเดียวกัน เพียงเท่านี้ก็สามารถเรียกความเป็นมนุษย์ของคนไร้บ้านกลับมาได้ พวกเขาจะไม่รู้สึกต่ำต้อยกว่าคนอื่น เป็นวิธีการที่ใช้คนอีกกลุ่มหนึ่งที่มีบ้านมาสร้างแรงบันดาลใจให้คนกลุ่ม นี้อยากกลับบ้าน เมื่อมีคนมาถามบ่อยๆ ว่า “บ้านอยู่ไหน?” หรือพูดว่า “กลับบ้านแล้วนะ” ตามหลักธรรมชาติเชื่อว่าจะสร้างความคิดถึงบ้านให้พวกเขาได้ “การเรียกสถานภาพทางสังคมให้เขาด้วยการไหว้ มีนักศึกษา นักเรียนมาให้ความเคารพทำให้คนที่เคยแต่โดนก่นด่า ถ่มน้ำลายรดหน้า ถูกตราหน้าว่าเป็นคนจน ขอทาน ไร้ค่า จากที่เป็นไอ้ หรือ อี แต่ ณ วันหนึ่งมีคนมานั่งคุยคำว่าพี่ ป้า น้า อา กลับมาอีกครั้ง เขากลายเป็นคนมีตัวตนอีกครั้งตามเสียงเรียกของเด็กๆ นี่เป็นการกู้ศักดิ์ศรีของคนไร้บ้านได้ง่ายๆ จากการพูดคุย หรือแบ่งปันด้วยความอ่อนน้อม การยกมือไหว้ในฐานะที่เขามีวัยวุฒิที่สูงกว่าเพียงเท่านี้เขาก็มีความสุข และเราก็จะรู้สึกมีความสุขด้วย” นอกจากนี้ นายกสมาคมกิจกรรมสร้างสรรค์อิสรชนยังเสนอแนวคิดการบริหารจัดการพื้นที่ สำหรับคนเร่ร่อนไร้บ้านว่า สำหรับคนที่ไม่มีบ้านรัฐจะต้องเพิ่มทางเลือกให้คนเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นการส่งเสริมให้มีอาชีพหรือเข้าไปในความดูแลของรัฐ โดยหาเงื่อนไขที่จะทำให้เขาละเมิดกฎหมายน้อยที่สุด เพราะตนเชื่อว่าอย่างไรคนไร้บ้านยังสามารถสื่อสารกับรัฐได้ “คน ที่มาใช้พื้นที่สนามหลวงเป็นที่หลบร้อน หลบฝน ใช้พื้นที่คลองหลอดหลบเลียแผลใจ ส่วนใหญ่เป็นคนต่างจังหวัด หลายคนถูกเอาเปรียบจากสังคม ถูกโกง นายจ้างไม่จ่ายค่าจ้าง ยึดบัตรประชาชน ถูกล้วงกระเป๋า จนทำให้เป็นคนไม่มีเอกสารพิสูจน์ตัว เพราะฉะนั้นหากจะมีรถเคลื่อนที่สักคันเพื่อที่จะสำรวจการมีตัวตนอยู่ของคน เร่ร่อนและทำบัตรประชาชนให้ใหม่ เพื่อที่เขาจะได้มีสิทธิ์รับบริการจากรัฐได้เฉกเช่นคนทั่วไป” นทีกล่าวทิ้งท้าย ************************ เรื่อง /ภาพ : กองทรัพย์ ชาตินาเสียว โดย ผู้จัดการรายวัน 26 กุมภาพันธ์ 2551 07:27 น

2010-02-07T01:12:24+07:00

คนมีสตางค์สามารถเจอะเจอเพื่อนใหม่ๆ ได้ตามผับ เธค บาร์ หรือร้านอาหาร แล้วนั่งดริงก์สร้างสัมพันธ์ แต่คนยากคนจนมักจะมีที่พบปะเป็นริมถนน คนละกั๊กคนละแบนก็มีความสุข เฮฮากัน ทว่าบางคนถูกพันธนาการด้วยคำสัญญาที่หวังว่าเพื่อนจะมาหาอีก จากวันเป็นเดือน จนเคลื่อนเป็นปี กระทั่งเสพติดกับพื้นที่จนกลายเป็นคนสนามหลวงอย่างเต็มตัว false 334475

2010-02-07T01:30:33+07:00

true

false

2010-02-07T01:12:24+07:00

โรงเรียนข้างถนน เรียนรู้ชีวิตคนเร่ร่อน

6672

true <div class="clearfix direction_ltr text_align_ltr note_content"> <div>คุณเคยสงสัยมั้ยว่าทำไมนักศ ึกษาหลาย ๆ สาขาวิชาต้องออกฝึกงานภาคสนาม ???? คุณเคยคิดมั้ยว่า การฝึกงานภาคสนามน่าจะทำอะไ รดีดี ได้มากกว่า ทำงานสำนักงานและงานตามคำสั่งของ พี่ ๆ ที่ทำงานที่คุณไปฝึกงาน ???? คุณเคยคิดมั้ยว่า คุณสามารถฝึกงานไปด้วย ทำสิ่งดีดี เพื่อสังคมไปพร้อม ๆ กันได้ด้วย ???? วันนี้ โอกาสดีดี นั้นมาถึงคุณแล้ว ....... สมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน(องค์กรสาธารณประโยชน์) เป็นองค์กรอาสาสมัครภาคเอกชน ที่ทำงานด้านคนด้อยโอกาส ในเขตกรุงเทพมหานคร เมืองที่มีความเจริญที่สุดของประเทศ แต่ ก็มากไปด้วยปัญหานานับประการ.... คุณเป็นคนหนึ่งที่สามารถใช้ความรู้ความสามารถที่คุณเรียนมา ในสาขาต่าง ๆ มาทำงานเพื่อสังคมได้ เพียงคุณเปิดโอกาสในการเรียนรู้ให้ตัวคุณเอง ไม่ติดอยู่กับกรอบเดิม ๆ ของการฝึกงานภาคสนาม ....... ไม่ว่าคุณจะเรียนในสาขาวิชาใด คุณสามารถใช้ความรู้ความสามารถที่คุณเรียนรู้มา นำมาใช้และทดลองฝึกปฏิบัติงาน ทำงานเพื่อสังคมร่วมกับเราได้ ตาม เงื่อนไขของสถาบันที่คุณสังกัด และ เงื่อนไขที่ อิสรชน มี หากคุณพิจารณาแล้ว รับได้ เรา ก็ ยินดี จะ ร่วมกัน ฝึกฝน ทักษะการทำงานร่วมกับคุณผ่านการทำงานเพื่อสังคม คุณพร้อมมั้ยที่จะเหน็ดเหนื่อย คุณพร้อมมั้ยที่จะฝึกงานลำบากกว่าคนอื่น ๆ คุณพร้อมมั้ยที่จะต้องออกต่างจังหวัด อย่ากระทันหันตลอดเวลา คุณพร้อมที่จะเข้าไปพบปะกับ เด็กในสถานพินิจ เด็กเร่ร่อน หรือ หญิงขายบริการข้างถนนชุมชนแออัดในเมืองหลวงมั้ยคุณพร้อมที่จะเรียนรู้ความต่างและความเหลื่อมล้ำในสังคมมั้ย ถ้าคุณพร้อม เรา ก็พร้อมที่จะให้โอกาสคุณ ในการเรียนรู้สังคมผ่านการฝึกงานร่วมกับเรา ตลอดระยะเวลาการฝึกงานกับอิสรชน คุณ จะเปรียบเสมือน เจ้าหน้าที่ตัวจริงคนหนึ่งในการทำงาน ตัดสินใจ และ ก้าวเดินไปพร้อม ๆ กันกับเรา ขอเพียงคุณมีความตั้งใจจริง และกล้าพอที่จะพิสูจน์ตัวเอง ว่าคุณคือ คนรุ่นใหม่ และมีความคิดใหม่ ๆ เพื่อสังคม เราจะได้พบกัน เพื่อเรียนรู้สังคมร่วมกันในมุมมองที่แปลกและแตกต่างออกไปจากที่คุณเคยเห็นและสัมผัสมา... คุณสมบัติของนักศึกษาฝึกงานที่จะมาฝึกกับอิสรชน 1.ต้องฝึกงานอย่างน้อย1- 2 เดือนขึ้นไป 2.ไม่จำกัดเพศ 3.รักการเรียนรู้ ไม่เกี่ยงงานหนัก 4.คุณสมบัติพิเศษ อึด แกร่ง อดทน และสามารถเดินทางมาฝึกงานด้วยตนเอง การนัดสัมภาษณ์และชี้แจงรายละเอียด - กรุณานำจดหมายแนะนำตัวถึงความสามารถและประสบการณ์ต่างๆ พร้อมด้วยประวัติการศึกษามาด้วย - เราเปิดสัมภาษณ์ และคุยกันทุกวันอังคารและศุกร์เวลาบ่ายสามโมง ถึง ที่สำนักงานเคลื่อนที่ ริมคลองหลอด ติดต่อมาหาเรา สำนักเลขาธิการ สมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน(องค์กรสาธารณประโยชน์) 50/357 หมู่บ้านพนาสนธิ์วิลล่า 2 ถนนนิมิตใหม่ แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร 10510 email : expo2513@hotmail.com โทรศัพท์/โทรสาร 02 914 5146 โทรศัพท์ประสานงาน 086-687-0902 </div> <div> เพียงคุณกล้าคิดที่จะเปลี่ยน เราก็แอบชื่นชม และนิยมคุณอยู่ในใจ คุณจะได้อะไรบ้างหากมาฝึกงานกับ อิสรชน อย่าถามคำถามนี้ แต่ ให้ถามว่า คุณจะทิ้งอะไรใหม่ ๆ ไว้ให้เราเรียนรู้บ้างจะดีกว่า • นำทฤษฎีที่เรียนมาในมหาวิทยาลัยมาตรวจสอบในภาคปฏิบัติได้จริง • เมื่อกลับไปจะเติบโตในความคิด ได้ยกระดับจิตใจเป็นจิตอาสาสมัคร เสียสละ อดทน มองปัญหาสังคมได้ • ได้เป็นจุดฝังลึกเพื่อก้าวต่อไปในอาชีพอย่างคนมีคุณภาพของสังคม • ได้รับวุฒิบัตรรับรองการฝึกงานและมีีโอกาสบรรจุเป็นเจ้าหน้าที่เมื่อมีการเปิดรับในอนาคต • พร้อมที่จะเติบโตเป็นคนหนุ่มสาวที่ใช้พลังและนำความรู้ ประสบการณ์ที่ได้รับไปใช้กับชีวิตและเป็นกลไกในการสร้างสังคมตามแนว สันติประชาธรรม ได้ หากคุณ เรียนในสาขา ... - สังคมสงเคราะห์ศาสตร์ - พัฒนาชุมชน - พัฒนาสังคม - กฎหมาย หรือสาขาอื่น ๆ ที่คุณคิดว่า คุณ อยากจะเปลี่ยนมุมมองตัวเอง ติดต่อมาหาเรา ...... แล้วคุณจะพบว่า การฝึกงานให้อะไรมากกว่าที่คุณคิด เรียนรู้ ในพื้นที่ข้างถนน ที่สาธารณะในเขตเมือง และชุมชนเมือง ที่ มีความหลากหลายทางสังคมและความเชื่อ ที่คุณเอง อาจจะมองข้ามผ่าน เส้นทาง หรือสถานที่ ที่คุณคุ้นชินอยู่ทุกวัน แต่คุณเองอาจจะไม่รู้ว่า มีอะไรซ่อนอยู่หลังฉากในเมืองใหญ่แห่งนี้ มาเรียนรู้ ในการฝึกงานภาคสนามกับเรา ชาวอิสรชน  </div> </div>

2010-02-06T09:31:35+07:00

ตลอดระยะเวลาการฝึกงานกับอิสรชน คุณ จะเปรียบเสมือน เจ้าหน้าที่ตัวจริงคนหนึ่งในการทำงาน ตัดสินใจ และ ก้าวเดินไปพร้อม ๆ กันกับเรา ขอเพียงคุณมีความตั้งใจจริง และกล้าพอที่จะพิสูจน์ตัวเอง ว่าคุณคือ คนรุ่นใหม่ และมีความคิดใหม่ ๆ เพื่อสังคม เราจะได้พบกัน เพื่อเรียนรู้สังคมร่วมกันในมุมมองที่แปลกและแตกต่างออกไปจากที่คุณเคยเห็นและสัมผัสมา... false 334274

true

false

2010-02-06T09:31:35+07:00

นักศึกษาฝึกงาน เรียนรู้เพื่อชีวิตจริง

17231

true <div class="note_title">สะพาน</div> <div class="clearfix share_and_hide"><a href="http://www.facebook.com/ajax/share_dialog.php?s=4&appid=2347471856&p[]=100000200529636&p[]=281381004289" title="ส่งรูปนี้ให้เพื่อนหรือโพสต์ไว้ที่ข้อมูลส่วนตัวของคุณ"></a></div> <div class="clearfix direction_ltr text_align_ltr note_content"> <div>เมื่อกล่าวถึงสะพาน ฉันมักจะนึกถึงท่อนไม้ที่พา ดวางระหว่างสองฝั่งของธารน้ ำในป่ากว้าง สลิงเหล็กที่พาดเชื่อมระหว่ างสองผาสูง หรือไม่ก็สิ่งปลูกสร้างสวยหรูเช่นพระรามเก้าในเมืองหลวง... นั่นเป็นความหมายเชิงรูปธรรมของคำว่า “สะพาน” ...สิ่งปลูกสร้างที่เชื่อมระหว่างสองฝั่งฟากของธารน้ำ แม่น้ำ กระทั่งหุบเหวลึก... หากพาดพิงอิงอ้างกับข้อเขียนของนักเขียนชื่อดังเช่นอาจารย์เสกสรร ประเสริฐกุลในหนังสือความเรียงชุด ผ่านพบไม่ผูกพัน แล้ว... “สะพาน” มีความหมายเชิงนามธรรมที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าการเชื่อมโยงระหว่างสองฝั่งฟาก นั่นคือ ไม่เพียง “เชื่อมโยง” หากหมายถึง “นำพา” ด้วย เช่นบางตอนที่กล่าวว่า... ...บางคนอาจข้ามสะพานไปพบคนรักและยุติการพลัดพรากที่ผ่านมาเนิ่นนาน... เห็นได้ชัดว่าสะพานนั้นนำพาบางคนไปสู่การสิ้นสุดของความทุกข์อันยาวนานที่รอคอยการปลดเปลื้อง เมื่อเชื่อมโยงกับประสบการณ์ส่วนตัว ฉันพบว่า “สะพาน” ในความหมายเชิงนามธรรมเช่นว่านั้นสอดคล้องกับภารกิจของกลุ่มผู้ทำกิจกรรมที่ชื่อว่า สมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน สองเดือนเต็มกับการเข้าเป็นอาสาสมัครในสมาคมดังกล่าวนานพอที่จะทำให้ฉันรับรู้และเข้าใจได้ว่าที่แห่งนี้คือสะพานนำพาผู้ไร้บ้านในพื้นที่สนามหลวงสู่ความหลุดพ้นจากความทุกข์บางอย่าง นั่นก็คือ การหวนคืนสู่การมีตัวตนในสังคม มากไปกว่านั้น คือการได้หวนคืนสู่บ้านและครอบครัวอันเป็นที่รัก หลังจากที่ต้องเผชิญกับสภาพไร้ตัวตนในสังคมและขาดหายการติดต่อจากครอบครัว ตามตรง ฉันรู้สึกประทับมากกับสมาคมขนาดเล็กแต่ยิ่งใหญ่ในภาระแห่งนี้ เพราะการที่ใครจะเป็นสะพานทอดกายให้ผู้อื่นก้าวข้ามได้ ต้องอาศัยการเสียสละอย่างแท้จริง ราวบางตอนที่อาจารย์เสกสรรได้กล่าวไว้ในผลงานว่า... ...บางครั้งเราเต็มใจเป็นสะพานให้ใครบางคนก้าวข้ามความลำบากของชีวิต แต่ห้วงยามแห่งการเสียสละกับห้วงยามแห่งการพลักพรากก็มักจะเกิดขึ้นพร้อมกันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทั้งนี้เพราะสะพานย่อมมิใช่ที่อยู่ถาวรของผู้ใด... อิสรชนตามความหมายของสะพานในแง่นี้เด่นชัดในความคิดเห็นของฉัน เพราะที่ผ่านมาได้สัมผัสถึงความเสียสละ ทั้งเรื่องทุนทรัพย์ เวลา หรือแม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่ต้องใช้ต่อสู้ทางความคิดกับบางภาคส่วนของสังคมที่ไม่เห็นด้วย นอกจากนั้นแล้วยังเห็นแง่มุมของการพลัดพรากระหว่างผู้ยากไร้ที่ได้รับการช่วยเหลือที่จำต้องลาห่างจากเพื่อนอาสาสมัคร เมื่อถึงคราวคืนถิ่นเดิมของตนเอง... ฉันพบว่าการทำงานของกลุ่มอิสรชนมีความเป็นสะพานอย่างเต็มตัวในทุกรูปแบบ ไม่เพียงแต่ในลักษณะของการนำพา หรือความเสียสละเท่านั้น หากยังหมายถึงการพาดเกี่ยวสัมพันธ์กับฟากฝั่งอย่างลึกซึ้งแน่นหนา นั่นก็คือการลงสู่พื้นที่และทำความเข้าใจปัญหาจากรากเหง้าอย่างใกล้ชิด ที่ผ่านมาอิสรชนจะลงพื้นที่ทุกวันอังคารและวันศุกร์ ตั้งแต่เวลา 15.00-23.30น. ภารกิจที่ไม่เคยละทิ้งคือการเข้าถึงผู้คนที่ประสบทุกข์ ด้วยวิธีการต่างๆ เช่น การผูกมิตรพูดคุย การให้คำปรึกษา การดูแลสุขภาพ หรือแม้กระทั่งการจัดกิจกรรมเพื่อสร้างสรรค์ในโอกาสต่างๆ นอกจากนั้นแล้วยังมีการเข้าสู่พื้นที่ที่มีการขายบริการทางเพศในพื้นที่คลองหลอด โดยการแจกถุงยางอนามัยและพูดคุยในระดับตื้นก่อนจะเข้าถึงในระดับลึก วิธีการดังกล่าวทำให้ปัญหาหลายอย่างได้รับการคลี่คลายลงทีละน้อยในระดับของปัจเจก และต่อมาย่อมขยายวงกว้างได้ในระดับสังคม... อย่างน้อยคือทำให้ปัจเจกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสังคมมีชีวิตที่ดีขึ้น เพราะความมั่นคงแน่นหนากับฟากฝั่ง ในเชิงของความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเฉกเพื่อนสนิทผู้เข้าใจกันและกัน ส่งผลให้ผู้เป็นสะพานยากที่จะล้มครืนลงด้วยปัจจัยภายนอกอื่นๆ เช่น ทุนการทำงานที่ไม่เพียงพอ หรือแนวความคิดจากบางส่วนในสังคมที่ไม่ให้ความสำคัญกับปัญหานี้ เป็นต้น อย่างไรก็ตาม แม้สะพานอย่างอิสรชนจะมีโครงที่ดีด้วยอุดมการณ์ของผู้ก่อตั้ง มีความมั่นคงกับฟากฝั่งด้วยจิตสาธารณะของอาสาสมัคร หรือจะทอดร่างด้วยความเสียสละมากมายเพียงใด หากฤดูน้ำหลากอย่างอคติของสังคมนั้นเชี่ยวแรงและยาวนาน "ก็ใช่ว่าจะยืนหยัดได้อย่างมั่นคง" เมื่อถึงเวลานั้น ผู้ยากไร้จะใช้สะพานแห่งไหนในการก้าวข้ามความทุกข์ลำเค็ญที่รอการปลดเปลื้อง และจะมีสะพานแห่งใดนำพาพวกเขาสู่มาตุภูมิอันเป็นที่รัก... ฉันหวังว่า ไม่ช้าไม่นานโครงสะพานจะแข็งแรง หากพวกคุณเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโครงสะพาน และยังเชื่อว่าฤดูน้ำหลากจะไม่ยาวนานหรือเชี่ยวกรากอย่างที่คิด หากทัศนคติของพวกคุณที่มีต่อผู้ประสบทุกข์ในพื้นที่เป็นบวกมากขึ้น คอยหักล้างทัศนคติด้านลบให้น้อยลง ดังแสงอาทิตย์แรงร้อนที่แผดเผาผิวน้ำให้แห้งหายในเร็ววัน กระนั้น เชื่อหรือไม่ ฤดูน้ำหลากในทางที่กล่าว ไม่ใช่ฤดูน้ำหลากอย่างที่คุณพบเจอในโลกรูปธรรม หากมีมาเป็นระยะโดยต่อเนื่องในวันเวลาและไม่ต้องรอให้ถึงฤดูกาล... ...สะพานแห่งนี้ต้องหนาวเหน็บกับฤดูน้ำหลากอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน</div> <div>เขียนและเรียบเรียงโดย : Sujintra Anan</div> </div>

2010-02-04T01:44:01+07:00

false 333716

true

false

2010-02-04T01:44:01+07:00

สะพาน

6682

true <div class="clearfix direction_ltr text_align_ltr note_content"> <div>แถลงการณ์ สมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน เรื่อง ขอให้ทบทวนการบังคับใช้ พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2484 ตามที่ คณะผู้บริหารกรุงเทพมหานครโ ดยนายธีระชน มโมมัยพิบูลย์ ได้กำหนดมาตรการให้มีการกวา ดล้างขอทานในเขตกรุงเทพมหาน คร ตั้งแต่วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2553 โดยใช้อำนาจตามพระราชบัญญัต ิควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2484 บังคับใช้นั้น สมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสร ชน(องค์กรสาธารณประโยชน์) ในฐานะองค์กรอาสาสมัครที่ดำเนินกิจกรรมในกลุ่มเป้าหมายคนไร้ที่พึ่ง คนเร่ร่อน คนไร้บ้าน คนเร่ร่อนไร้บ้าน ผู้ใช้ชีวิตในที่สาธารณะ มาอย่างต่อเนื่อง ขอเรียกร้องให้ คณะผู้บริหารกรุงเทพมหานคร ทบทวนมาตรการดังกล่าวอีกครั้งหนึ่ง ด้วยเหตุเพราะ พระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวมีเนื่อหาที่ล่อแหลมและสุ่มสี่ยงต่อการละเมิดสิทธิมนุษยชน โดยเฉพาะในมาตรา 11 และมาตร 12 อีกทั้ง พระราชบัญญัติฉบับดังกล่าว อยู่ในกระบวนการ ยกร่างแก้ไข และปรับปรุง ให้สอดคล้องเหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน อนึ่ง หากจะกล่าวอ้างว่า การดำเนินการครั้งนี้ มุ่งเน้นขอทานที่ถูกหลอก ล่อลวงมา หรือ กระทำการกันเป็นขบวนการ ก็มีพระราชบัญญัตปิราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. /2551 บังคับใช้อยู่แล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้อง ใช้อำนาจตาม พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2484 ที่มีเนื้อหาขัดแย้งกับ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 เกือบทั้งฉบับ ดังนั้นจึงขอให้คณะผู้บริหารกรุงเทพมหานคร โดยนายธีระชน มโมมัยพิบูลย์ ทบทวนการบังคับใช้ พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2484 ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2553 นี้อีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับ พิจารณา ข้อเสนอแนะตามที่องค์กรและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้เสนอไปก่อนหน้านี้ เพื่อเป็นแนวทางในการทำงานในอนาคตต่อไป ประกาศมา ณ วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2553 สมาคมสร้างสรค์กิจกรรมอิสรชน(องค์กรสาธารประโยชน์)</div> <div class="photo_none photo"> <div class="photo_img"><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=2962366&op=1&view=all&subj=281230817862&aid=-1&auser=0&oid=281230817862&id=706778299"></a></div> <div class="caption"> </div> </div> </div>

2010-02-02T01:00:11+07:00

false 333178

true

false

2010-02-02T01:00:11+07:00

แถลงการณ์ สมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน เรื่อง ขอให้ทบทวนการบังคับใช้ พระราชบัญญัติควบคุมการขอทา น พ.ศ. 2484

6189

true สถานการณ์ ผู้ใช้ชีวิตในที่สาธารณะในกรุงเทพมหานคร หลังจาก ที่ สมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน เริ่มทำงานกับ คนเร่ร่อน คนไร้บ้าน คนเร่ร่อนไร้บ้าน ผู้ใช้ชีวิตในที่สาธาณะ มาตั้งแต่ปี 2547 อย่างเต็มตัว ก็ ได้ มีการซุ่มเก็บข้อมูลเชิงปริมาณของ เขาเหล่านั้น ด้วยความเคารพในศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ โดยไม่นำเสนอภาพรวมทั้งหมดให้สังคมได้รับทราบ เกรงว่าจะตกใจกันเสียเปล่า ๆ เพราะ เราพบว่า ในทุกถนนของกรุงเทพมหานคร จะมี เขาเหล่านั้นใช้ชีวิต อย่างน้อยที่สุด 2 คน ในกรุงเทพมหานคร มีถนนอย่างน้อย 136 ชื่อถนน เฉพาะ อยู่บนถนน ในปัจจุบัน มีผู้ใช้ชีวิตในที่สาธารณะอย่างน้อย 272 คน ยังไม่รวม สวนสาธารณะ ที่มีอีกเกือบทุกเขต โดยที่แต่ละสวนก็จะมี ผู้ใช้ชีวิตในที่สาธารณะ อย่างน้อยสวนละ 10 คน ยังไม่รวมสวนใหญ่ ๆ อย่างสวนลุมพินี สวนรมณีนารถ ที่จะมีผู้ใช้ชีวิตในที่สาธารณะมากกว่า 20 คน และที่สำคัญที่สุด คือ สนามหลวง ที่ เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2553 อาสาสมัครของอิสรชน เดินแจงนับ ได้ ราว ๆ 900 คน โดยสรุป ตัวเลขกลม ๆ ผู้ใช้ชีวิตในที่สาธารณะในเขตกรุงเทพมหานครจะมีมากกว่า 2,000 คนอย่างแน่นอน หากจำแนกตามสภาพปัญหาที่พอจะประมวลออกมาได้ ก็จะแบ่งเป็นกลุ่มต่าง ๆ ได้แก่ ผู้ประสบปัญหาจากนโยบายของรัฐ ผู้ประสบปัญหาครอบครัวและ กลุ่ม ผู้ป่วยด้วยโรคทางสมองที่สามารถแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่ม ผู้วิกลจริต และ ผู้ป่วยโรคสองเสื่อม ในกลุ่มของผู้ที่ประสบปัญหาจากนโยบายของรัฐจะได้แก่ ปัญหาเศรษฐกิจ ปัญหาความมั่นคง ปัญหาทางการเมือง เป็นต้น หลังจากคณะผู้บริหารกรุงเทพมหานคร มีนโยบายปรับปรุงภูมิทัศน์ท้องสนามหลวงฯและออกมาตรการกวาดล้างขอทาน ออกมาสำทับ ในห้วงเวลาที่ใกล้เคียงกัน ก็เสมือนเจตนาจะกวาดล้างคนด้วยการกดทับซ้ำอีกครั้งไม่ต่างจากเดิมที่เคยเป็นมา อันเนื่องมาจาก คณะผู้บริหารกรุงเทพมหานครแต่ละชุดที่ผ่านมา จะเป็นคนชั้นกลางขึ้นไปทุกคณะ การแก้ไขปัญหาดังกล่าวจึงใช้วิธีมองเพื่อแก้ปัญหาแบบผลักดันในรูปแบบต่าง ๆ แล้วแต่กลวิธีที่จะเลือกใช้ ซึ่งในครั้งนี้ ออกจะดูแยบยลมากกว่าครั้งก่อน ๆ หากภาคประชาชนไม่เท่าทัน ก็จะตกเป็นเครื่องมือในการ ไล่ปัญหาให้พ้นตัวเหมือนเดิม ๆ กลุ่มแรก ๆ ที่จะออกมาทั้งสนับสนุนทั้งต่อต้านก็เห็นจะไม่พ้น ประชาชนที่ อยู่ในย่านสามแพร่ง ที่จะออกมาแสดงอาการคัดค้าน การย้ายกลุ่มผู้ค้าจากสนามหลวง กลุ่มชาวบ้านที่ขาดความเข้าใจคนเร่ร่อนในที่ดินตามจุดต่างๆ ที่กรุงเทพมหานครจัดเตรียมไว้ ก็จะออกมาคัดค้านเพียงเพราะมีทัศนคติที่กดทับกันเองของพลเมืองที่ได้รับการสั่งสมมาจากระบอบการปกครองที่แบ่งชนชั้น ยังไม่รวมถึงการต่อต้านจากกลุ่มผู้เสียประโยชน์ในการทำมาหากินในท้องสนามหลวงกลุ่มต่าง ๆ ทั้งแผงลอย ขายข้าวนก ขายอาหารเป็นต้น มาตรการและแนวคิดทัศนคติของการทำงานในครั้งนี้ จะต้องได้รับการปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์กันมาตั้งแต่แรก ตามที่องค์กรเอกชนทุกองค์กรเรียกร้องมาโดยตลอด นั่นคือ การทำงานครั้งนี้ สนามหลวงต้องสวยงามขึ้น แต่คนต้องอยู่ได้ ไม่ทำลายระบบเยียวยาสังคมที่สนามหลวงทำหน้าที่อยู่อย่างต่อเนื่อง เราจะผลักดัน คนที่มีจำนวนมากกว่า 2,000 คน ออกนอกเขตกรุงเทพมหานคร ?? แล้ว ผลักภาระไปให้ เพื่อบ้านจังหวัดใกล้เคียงแบบเดิม ๆ ที่ไม่เคยแก้ไขได้อย่างจริงจังแบบเดิม ๆ อย่างนั้นหรือ ทำไม การแก้ไขปัญหาต้องหาข้อสรุปเพียงคำตอบเดียวในการแก้ไขปัญหา ทำไมไม่สร้างทางเลือกให้สังคมมาก ๆ แล้ว ทางเลือกเหล่านั้น จะโดนเลือกเอง ตามจริตและบุคลิกที่เหมาะสมของแต่ละคนแต่ละปัญหา ไม่ใช่คิดแทนแล้ว สรุปจบ อย่างที่ คุณกำลังทำอยู่อย่างที่เห็น เพราะ เรื่องนี้ เรื่องของคน ไม่ใช่เรื่องของช้าง ที่ชอบเอามาคุยเขื่องจนน่ารำคาญมากขึ้นทุกที

2010-02-02T00:55:21+07:00

มาตรการและแนวคิดทัศนคติของการทำงานในครั้งนี้ จะต้องได้รับการปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์กันมาตั้งแต่แรก ตามที่องค์กรเอกชนทุกองค์กรเรียกร้องมาโดยตลอด นั่นคือ การทำงานครั้งนี้ สนามหลวงต้องสวยงามขึ้น แต่คนต้องอยู่ได้ ไม่ทำลายระบบเยียวยาสังคมที่สนามหลวงทำหน้าที่อยู่อย่างต่อเนื่อง false 333177

2010-02-05T09:54:10+07:00

true

false

2010-02-02T00:55:21+07:00

สถานการณ์ ผู้ใช้ชีวิตในที่สาธารณะในกรุงเทพมหานคร

28746

true <div>ในเวลากลางวันท้องสนามหลวงจะคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติที่หลั่งไหลเข้ามาชื่นชมกับความงดงามในวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมของวัดต่างๆ พระราชพิธีอันดีงามของไทยก็จัดขึ้น ณ ที่นั้น รวมทั้งพิพิธภัณฑ์ที่บรรจุรากเหง้าแห่งความรุ่งเรืองของประวัติศาสตร์สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ครั้นเมื่อตะวันลับฟ้าพื้นหญ้าที่โล่งกว้างของท้องสนามหลวง จะกลายเป็นแหล่งพักพิงให้แก่คนเร่ร่อน คนไร้บ้าน ผู้คนหนุนนอนกระเป๋าเสื้อผ้าต่างหมอน หลายคนไม่มีเงินติดกระเป๋า ก็เดินเข้ามาใช้สนามหญ้าเป็นแหล่งพักพิง บางคนมากันทั้งครอบครัว เพราะยังคิดไม่ตกว่าจะเอาเงินที่ไหนกลับบ้าน ใครที่วิกลจริตก็เดินไปเดินมาอย่างไร้จุดหมาย พร้อมสบถคำพูดต่างๆ นานา หญิงชายหลายคนเลี้ยงชีพด้วยธุรกิจปรนเปรอความสุขชั่วข้ามคืน</div> <div> อิสรชน ต้องการให้อาสาสมัครได้มีโอกาสเข้ามาเรียนรู้ชีวิตของคนที่ใช้ชีวิตในพื้นที่สาธาณะ โดยเราจะเป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนที่มีโอกาสกับคนที่ด้อยโอกาส ให้เขาได้เข้ามาเรียนรู้ชีวิตคนด้อยโอกาส และในทางกลับกัน คนด้อยโอกาสก็จะได้เรียนรู้ชีวิตของคนที่มี เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเกิดพลังที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง</div> <div> ในเรื่องของครอบครัวเร่ร่อนนั้น ส่วนหนึ่งเกิดจากเด็กวัยรุ่นที่เร่ร่อนออกจากบ้านโดยที่ยังไม่ทำบัตรประชาชน พอเติบโตขึ้นก็มามีครอบครัวอาศัยอยู่บริเวณสนามหลวง ดังนั้นลูกของพวกเขาที่คลอดในสนามหลวง ก็จะกลายเป็นคนไร้สัญชาติ เราจึงพยายามผลักดันให้เขาเข้าไปคลอดในโรงพยาบาล เพื่อเด็กที่เกิดมาจะได้มีเลข 13 หลักที่ยังไม่ระบุสัญชาติ และยังมีอีกหลายครอบครัวที่ต้องเผชิญกับภาวะล้มเหลวและบีบคั้นในสังคม ละทิ้งบ้านมาอาศัยอยู่ที่นี่ ตื่นเช้ามาก็พับเสื่อแล้วไปทำงาน แต่ยังมีบางกลุ่มที่ทำงานไม่ไหว แก่มากแล้ว ก็จะคอยช่วยพระบิณฑบาต แล้วนำอาหารมาทานร่วมกัน ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่วนเวียนการดำรงชีวิตของคนที่ใช้ชีวิตในพื้นที่สาธารณะ</div> <div> การทำงานตรงนี้มีเป้าหมายให้พวกเขาได้กลับบ้านตามที่อยู่ในทะเบียนบ้าน โดยจะมีกระปุกออมสินสำหรับค่าเดินทางกลับบ้านของพวกเขา เพื่อให้ลูกได้มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้าน ซึ่งหลายครอบครัวเมื่อกลับบ้านไป ทางเราก็จะต้องไปอยู่กับเขา 3-4 วัน เพื่อประสานงานกับสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดให้มาดูแลอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจะมีข้อกำหนดให้เขาอยู่กับลูกจนครบ 3 เดือน ก่อนที่จะกลับไปทำงานหาเงินเลี้ยงลูก งานที่พวกเขาทำนั้น มีทั้งรับเหมาก่อสร้าง ขายลูกอม บุหรี่แบ่งขาย น้ำอัดลม หรืออาจมีอาชีพเก็บของเก่ามาขาย จนกระทั่งขายบริการ</div> <div> หญิงบริการในบริเวณคลองหลอดจะเป็นการขายบริการแบบเสรี ยืนตามพื้นที่สาธารณะ ซึ่งมีทั้งที่เป็นคนเร่ร่อนและไม่เร่ร่อน มีอายุตั้งแต่ 11 จนถึง 74 ปี ซึ่ง อิสรชนทำงานกับหญิงบริการจะทำในเรื่องเกี่ยวกับโรคเอดส์ จะนำถุงยางอนามัยไปแจกให้ใช้ เพื่อให้ป้องการการติดเชื้อ นอกจากนั้นก็จะให้ความรู้เรื่องเอดส์อย่างถูกต้อง รวมถึงข้อควรระวัง หลังจากที่รณรงค์ให้ใช้ถุงยางอนามัยก็มีผลลัพธ์ที่ดีขึ้น และเมื่อพวกเขามีความรู้เรื่องเอดส์ เขาก็เริ่มเรียนรู้ที่จะป้องกัน หากผู้มารับบริการคนไหนไม่ยอมใส่ถุงยางอนามัย เขาก็ไม่ยอมเหมือนกัน เพราะไม่อยากเอาชีวิตมาเสี่ยงกับค่าตอบแทนเพียง 50 – 100 บาท แล้วในทุกๆ ปีก็จะมีการตรวจเลือด ตรวจสุขภาพ หากใครมีอาการรุนแรงมาก ก็จะประสานงานกับศูนย์บริการสาธารณสุข 9 ประชาธิปไตย</div> <div> เมื่อย้อนถามถึงปัญหาโดยรวมที่เกิดขึ้น ปัญหาอย่างหนึ่งของคนเร่ร่อนคือ ภาวะปัญหาที่แต่ละคนเผชิญมานั้นมีความแตกต่างกัน บางคนเคยมีกินแต่วันหนึ่งต้องล้มละลาย บางคนถูกทำร้ายจากสังคมจนชีวิตไม่เหลืออะไร ณ เวลานั้นถ้าเป็นตัวเราเองจะสามารถตั้งสติได้มากน้อยแค่ไหน เมื่อเขามาอยู่ที่นี่ เราก็ต้องพยายามรู้ชื่อและที่อยู่จริงของเขา เพื่อจะพาเขากลับบ้าน หรือหากใครเสียชีวิตที่นี่ เราก็จะสามารถตามหาญาติเขาได้ ในอีกมุมหนึ่งคือบ้านที่อยู่นั้นไม่เป็นบ้าน เป็นแค่สถานที่ที่หนึ่งเท่านั้น มีบางคนที่มาอยู่ที่นี่ แต่เป็นคนมีฐานะร่ำรวย มีบ้านอยู่ต่างจังหวัด มีวัวเนื้อสองร้อยตัว ยกกิจการทุกอย่างให้น้อง แล้วตัวเองก็มาอยู่ที่นี่ เพราะเขาอยู่บ้านแล้วไม่สบายใจ ออกมาอยู่กับเพื่อน มาอยู่กับคนที่สบายใจดีกว่า</div> <div> สนามหลวงเป็นพื้นที่หลาย ๆ คนคิดว่ามันอันตรายไม่มีใครอยากทำงานด้วย ตอนแรกที่ข้าพเจ้าลงทำงานในพื้นแห่งนี้ มีความรู้สึกว่า ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด ถึงแม้ว่าในพื้นที่แห่งนี้จะมีอันตราย แต่ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่เราไปทำงานด้วยเขาคอยปกป้องดูแลเราอยู่แล้ว วันแรกที่ลงทำงานประทับใจที่เขาให้การต้อนรับเราอย่างดีเท่าที่คนสนามหลวงจะทำได้ เปรียบเสมือนเราไปเยี่ยมญาติของเราคนหนึ่ง พอเราเริ่มทำงานกับคนกลุ่มนี้ไปเรื่อย ๆ เริ่มผูกพัน เป็นห่วง ซึ่งกันและกัน</div> <div> จากการทำงานการได้พูดคุยกับหลาย ๆ Caes โดยใช้หลักการ Counseling การสังเกต การเรียนรู้จากพฤติกรรมต่าง ๆ ที่เราได้เรียนมานี้ ทำให้เห็นมุมมองหลาย ๆ อย่าง จากการพูดคุย คำถามที่เกิดขึ้นในใจของข้าพเจ้า คือ ทำไม คนเหล่านี้ จึงไม่คิดว่าชีวิตเขาข้างหน้าในอนาคต จะเป็นอย่างไร เมื่อเขาไม่มีบ้านที่จะอยู่ อะไร คือสิทธิที่เขาควรรู้ควรได้ ในฐานะคนไทยหนึ่งคน เมื่อเขาเจ็บป่วย ต้องการความช่วยเหลือ เขาควรไปหาใคร การลงไปทำงานในฐานะของชาวอิสรชน ครั้งนี้ ทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้คำตอบว่า บางครั้งเราเองกลับเป็นคนที่รู้สึกหดหู่และรันทดแทนเขา ที่เห็นเขาไม่มีบ้านอยู่ เรารู้สึกไปเองว่าเขาจะต้องอยากมี อยากได้ เหมือนกับที่เราอยาก แต่ความเป็นจริงเขาพอใจในสิ่งที่เขามีและเป็น การลงไปแล้วพยามบอกว่าคุณต้องเป็นอย่างนั้น คุณต้องทำอย่างนี้ หรือต้องคิดอย่างนี้ เป็นการบุกรุกทางความรู้สึกของเขาอย่างรุนแรง ทำให้เขาอึดอัดและไม่มีความสุขเมื่อได้เข้าใกล้และพูดคุยกับเรา คำตอบข้อที่สองคือ สิ่งที่เราทำได้และทำให้เขาไม่ให้เขารู้สึกอึดอัดก็คือ คอยดูว่าเขาขาดเหลืออะไร(ในที่นี้ไม่ได้หมายความถึงเงิน) ต้องการความช่วยเหลือพิเศษด้านไหน สิทธิอะไรที่จะต้องบอกให้เขารู้ เมื่อเขาต้องการใช้สิทธินั้นเขาจะต้องทำอย่างไร สุดท้ายก็ชี้ให้เห็นข้อดีข้อเสียงของการอยู่ไปวันๆของเขา แล้วให้เขาตัดสินใจในทางเดินชีวิตของเขาเอง โดยมีเราคอยช่วยเหลือ ด้วยพื้นฐานการทำงานที่ให้ความสำคัญกับคำว่า “เพื่อนมนุษย์” ที่ควรจะมีสิทธิและศักดิ์ศรีเท่าเทียมกัน โดยอยู่ภายใต้นิยามของคำว่า “อิสรชน”เช่นกัน</div> <div> สุดท้ายอยากชวนมาเรียนรู้ร่วมกัน หรือสามารถสนับสนุนการทำงานให้กับเราได้นะค่ะ เพราะช่วงนี้เกิดวิกฤตในเรื่องทุนการทำงาน อยากขอรบกวนช่วย ๆ กันหน่อยนะค่ะ ได้ที่คุณอัจฉรา 086-6282817 หรือร่วมบริจาคได้ที่ ธ.กรุงไทย สาขาเซ็นทรัลปิ่นเกล้า เลขบัญชี 031-0-03432-9 หรือ ธ.กรุงเทพ สาขามีนบุรี เลขบัญชี 145-5-24762-5 ชื่อบัญชีสมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน </div>

2010-01-31T00:38:50+07:00

อิสรชน ต้องการให้อาสาสมัครได้มีโอกาสเข้ามาเรียนรู้ชีวิตของคนที่ใช้ชีวิตในพื้นที่สาธาณะ โดยเราจะเป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนที่มีโอกาสกับคนที่ด้อยโอกาส ให้เขาได้เข้ามาเรียนรู้ชีวิตคนด้อยโอกาส และในทางกลับกัน คนด้อยโอกาสก็จะได้เรียนรู้ชีวิตของคนที่มี เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเกิดพลังที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง false 332617

2010-01-31T08:38:43+07:00

true

false

2010-01-31T00:38:50+07:00

เรียนรู้เพื่อเปลี่ยนชีวิต