ตอนเป็นเด็ก

เคยเป็นเด็กในเมืองมาก่อน พออยู่ ป.5 พ่อกับแม่ย้ายไปอยู่บนดอยแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่

เรียนโรงเรียนใกล้บ้านที่สุดมาตลอด ไม่มีโอกาสเลือกโรงเรียนดังๆดีๆกับเขาเรียนเลย ^^" ตื่นตี 5 นั่งรถ ฝ่าถนนดินแดงมาเรียนที่โรงเรียนประจำอำเภอตอน ม.1 กว่าถนนจะลาดยางตลอดสาย ก็อยู่ ม.3 แล้ว

ปิดเทอมตระเวนเข้าค่ายแทนการเรียนพิเศษ มา 6 ซัมเมอร์ ทีเดียว เลยเข้าข้างตัวเองว่า ไอคิวคงไม่ค่อยมี แต่น่าจะมี อีคิวพอสมควร

ตอนเป็นทีนเอจ

เรียนจบ ม.6 โรงเรียนประจำอำเภอ สอบเข้า มช.ได้คนเดียวในห้องเรียน คิดว่าเป็นนักเรียนเชียงใหม่คนเดียวที่มีเพื่อนชาวเชียงใหม่ ในมช.น้อยกว่าคนอื่นๆ ต้องมาหาเพื่อนเอาดาบหน้า

เรียนจบสาขาวิชาบรรณารักษ์ ไมเนอร์ บ้านและชุมชน ... แต่ชอบเรียน Home management พยายามที่จะเป็นคนที่มีความรู้ ความสามารถในหลายๆเรื่อง แต่ยังทำไม่สำเร็จสักเรื่องหนึ่ง

ชอบเล่นดนตรีสากล แต่ก็งูๆปลาๆ ถ้าอกหักรักคุด จะเล่นเปียโนได้เพราะเป็นพิเศษ ถ้าเวลามีความสุขดี ไอ้ด่างข้างบ้านมักจะประชันเสียงด้วยเสมอ  คิดแล้วเสียกำลังใจน่าดู

เพลงที่เล่นกีตาร์ได้เพลงแรกคือ ไถ่เธอคืนมา ออกแนวเพื่อชีวิต ตามคนที่สอนเล่น ส่วนเปียโนเพลงแรกที่เล่นได้คือ Canon in D Minor แต่ไม่รู้ว่าเวอร์ชั่นไหน เพราะว่ามีหลายเวอร์ชั่นมากมาย

(เคยคิดว่าจะใช้เพลงนี้เป็นเพลงที่เล่นในวันแต่งงาน ตอนเดินเข้าโบสถ์ แต่ต้องบีบคอน้องชายให้เล่นเป็นก่อน เพราะลงไปเล่นเองไม่ได้)

ณ บัดนาว

เป็นบรรณารักษ์ตรงตามที่เรียนมาทีเดียว มีความสุขกับการทำงานที่ห้องสมุดคุณหมอในเชียงใหม่พอสมควร ชอบแอบเล่น Crossword Online  แต่ก็แอบหวังลึกๆว่าหัวหน้าคงจะไม่ว่ากัน พยายามจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเลขหมู่ และ หัวเรื่องทางการแพทย์แต่ชั่วโมงบินยังน้อยนัก ต้องหัดอีกนาน

เวลาหัดเล่นดนตรีก็น้อยลง แต่ก็เล่นเพื่อให้ได้ซึมซับความสุขจากดนตรี

อยากเลี้ยงหมาหรือกระต่ายที่บ้าน แต่ที่บ้านมีแมวอยู่ตัวหนึ่ง และฝันว่าแมวไปฟัดกระต่ายที่เลี้ยงไว้ในฝันเสมอ

อยากไปปีนเขาโกตาคินาบาลู แต่ขาสั้น ... เอาน่า สักวันฝันคงเป็นจริง