ผมเป็นคนอำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง โดยกำเนิดครับ พื้นฐานครอบครัวเป็นเกษตรกร และค้าขายครับ พ่อเลี้ยงลูกแบบให้ทำงานเลยและค่อนข้างเครียดกับเรื่องเรียนของลูกมาก โชคดีที่ผมชอบอ่านหนังสือการ์ตูนไทย(เล่มละห้าบาท) ทุกครั้งที่ไปตลาดกับแม่เพื่อช่วยแม่ถือของมาขายที่บ้านตอนตีสี่ ผมจะได้รางวัลคือการ์ตูนเล่มละห้าบาท 1 เล่ม แม้แม่จะบ่นทุกครั้งแต่ก็ยอมให้ผมซื้อ

[1] เรียนอนุบาลและประถมที่โรงเรียนวัดหวายกรอง ใกล้บ้าน พ่อผมก็เรียนที่นี่ ตอนนี้โรงเรียนแทบไม่มีนักเรียนเรียนแล้ว เข้าเมืองกันหมด

[2] ไปต่อโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด คือ โรงเรียนระยองวิทยาคม สมัยนั้นสอบได้ดีใจมาก เพราะเป็นเด็กนอกเขตอำเภอเมือง รับเพียง 10 เปอร์เซ็นต์ ผมสอบได้ก็ดีใจมาก เริ่มเรียนในเมือง พ่ออยากให้สัมผัสชีวิตในเมืองบ้างก็เลยให้ไปอยู่บ้านที่เพื่อนพ่อซื้อไว้ในเมืองแต่ไม่มีคนอยู่ เริ่มอิสระ

[3] จบมอสามด้วยเกรดเฉลี่ยไม่ถึงสามหรอกครับ ตอนนั้นไม่รู้จะเรียนต่อ ม.ปลาย หรือ ป.วช.ดี เห็นพี่สาวที่เรียนเก่งกว่าไปเรียน ม.ปลายแล้วเรียนแย่ไปเลย(ผมก็ไม่รู้เพราะทำไม) ก็เลยไปเรียนช่างดีกว่า น่าสนุก ไอ้เราก็ไม่เกเรมาก งั้นเลือกเทคนิคสัตหีบดีกว่า จะได้อยู่หอ
[4] เรียน ป.วช. ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ที่วิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ได้อยู่ไกลบ้าน อยู่หอ อิสระมาก แต่โชคดีที่ผมได้เพื่อนและครูดี ทำให้ผมไม่เกเรมาก และเหมือนเดิม วิชาทางคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ผมดีมากเลย วิชาช่างทางอิเล็กทรอนิกส์ก็ดี แต่เหมือนเชื่อมโยงความรู้ไม่เป็น

[5] ผมสอบเข้าเรียนวิศวกรรมไฟฟ้าของพระจอมเกล้าพระนครเหนือไม่ได้ แต่สอบได้เรียนหลักสูตรฟิสิกส์อุตสาหกรรม ของคณะวิทยาศาสตร์ประยุกต์ ช่วงนี้เองที่ผมได้ค้นพบความจริงว่า แท้จริงแล้วผมชอบเรียนวิทยาศาสตร์มาก มันดูอลังการ เวลาเราได้รู้เรื่องแปลกๆ ใหม่ๆ โดยเฉพาะฟิสิกส์ที่ต้องใช้คณิตศาสตร์เป็นสื่อภาษา แม้คนจะมองว่าสร้างงานไม่ได้ แต่ที่นี่ต้องการผลิตนักวิทยาศาสตร์ให้ทำงานร่วมกับวิศวกรได้ จึงมีวิชาทางวิศวกรรมบ้างเพื่อให้สื่อสารกับวิศวกรรู้เรื่อง เรียนไปเรียนมา ผมจบปริญญาตรีเกียรตินิยม ซึ่งก็นับเป็นเด็กช่างที่ประสบความสำเร็จทางการเรียนวิทยาศาสตร์กายภาพ ช่วงชีวิตนี้เองที่ผมเริ่มมองและเชื่อมโยงศาสตร์เป็น และเห็นศักยภาพการเรียนรู้ของมนุษย์ เรื่มมีความสุขที่เห็นพัฒนาการของเพื่อนเมื่อมีโอกาสได้ติววิชาการให้ และเริ่มอยากเป็นครูสอนหนังสือ

[6] หลังจบ ป.ตรี มีโอกาสได้ร่วมงานเป็นอาจารย์พิเศษ สอนฟิสิกส์พื้นฐานให้กับนักเรียนหลักสูตร ป.วช. เตรียมวิศวกรรมศาตร์ ของโรงเรียนเตรียมวิศวกรรมศาสตร์ ไทย-เยอรมัน สังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ

[7] เรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี หลักสูตรมาตรวิทยาทางอุตสาหกรรม ซึ่งเป็นหลักสูตรความร่วมมือระหว่างภาควิชาฟิสิกส์ และภาควิชาวิศวกรรมระบบควบคุมและเครื่องมือวัด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีพร้อมๆกับงานสอนที่พระนครเหนือ นับเป็นช่วงหนึ่งของชีวิตที่เหนื่อยที่สุด ที่ต้องเรียนและทำงานพร้อมๆกัน ช่วงนี้เองที่ผมได้มีโอกาสร่วมสอนฟิสิกส์ให้กับนักศึกษาหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต(ต่อเนื่อง) ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนฟิสิกส์พื้นฐานให้กับนักศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิค(ด้วยผมจบเทคนิคมาก่อน จึงค่อนข้างพอมองเห็นภาพว่านักศึกษาขาดหรือไม่รู้ตรงไหน)

[8] บรรจุเข้าร่วมงานเต็มเวลาหลังจากจบปริญญาโท  ณ ภาควิชาวิทยาศาสตร์ประยุกต์และสังคม วิทยาลัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ซึ่งเป็นหน่วยงานเดียวที่บริการวิชาการพื้นฐานให้กับหลักสูตรทุกหลักสูตรในคณะ ทำงานร่วมกับคณะวิทย์ และคณะศิลปศาสตร์ประยุกต์ อัตลักษณ์ขององค์กรจึงเป็นพหุวิชาการอยู่แล้วเพราะบุคลากรมีทั้ง วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ สังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และภาษาศาสตร์ ทำให้ผมเริ่มเห็นมุมอื่นทางความคิดของคนที่จบมาคนละสายกัน

[9] ทำงานมีความสุขครับ แม้ทุกข์บ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่ผมมีเป้าหมายที่จะนำองค์กรให้เป็นสหวิทยาการเต็มรูปแบบ ผมได้รับโอกาสและความไว้วางใจจากท่านหัวหน้าภาควิชาได้ร่วมงานกับท่านในตำแหน่ง รองหัวหน้าภาควิชาด้านประกันคุณภาพการศึกษาและวิชาการ

เสริมสร้างสหวิทยาการ ผสานสรรค์สร้างงานวิจัย มุ่งก้าวไกลสู่สากล

ขอบคุณครับ และยินดีที่มีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทุกท่าน