กลับมาจากงาน HA forum ครั้งที่ 11มาก็หลายวันแล้ว แต่ยังคงติดใจกับ session สุดท้ายของงาน ในหัวข้อ "ครุ่นคิด ใคร่ครวญ อย่างแยบคาย" จากท่านวิทยากรที่ไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหน อ.หมอ Phoenix ของพวกเรานี่เองค่ะ

นึกไปนึกมาแล้วนี่เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่ได้อ.หมอสกลบรรยายในลักษณะนี้ ก่อนหน้านี้เคยแต่อ่านสิ่งที่ท่านเขียน (ก็คิดแล้วว่าท่านเป็น genius คนนึงที่คิด เขียนอะไรได้ลึกซึ้ง อ่านทีไรก็จุดประกายความคิดได้ทุกเรื่องราวเสมอ) ได้มีโอกาสเข้าร่วม Word cafe ในงาน Gotoknow forum ที่ท่านเป็นวิทยากรกระบวนการมาแล้ว ครั้งนั้นก็ประทับใจกลยุทธที่ท่านใช้มาแล้ว บอกตัวเองได้เต็มที่ว่า อาจารย์หมอท่านนี้"ไม่ธรรมดา" จริงๆ

ครั้งนี้มีโอกาสอยู่ฟังเพียงช่วงแรกของการบรรยาย เพราะต้องรีบกลับตามเวลารถที่รออยู่คอยรอดูอยู่ว่าเว็บไซต์ของสรพ.จะมีให้ดาวน์โหลดได้เมื่อไหร่อยู่ค่ะ แต่ขนาดได้ฟังเพียงช่วงต้นๆก็ยังเก็บติดมาในหัวสมองตลอด เพราะประทับใจกับการนำเสนอของอาจารย์ท่านมาก

ประทับใจกับสไลที่มีตัวหนังสือเพียงไม่กี่คำ...แต่ชวนให้คิดต่อได้อีกนาน "อยู่เพื่ออะไร..." "อยู่ร่วม..." "อยู่รอด..." "อยู่อย่างมีความหมาย..."

ประทับใจกับคลิปสั้นๆ เรื่องราวของเสือดาวที่จับเหยื่อเป็นอาหารแล้วพบว่า มีเจ้าตัวน้อยๆเกาะติดอยู่ที่หน้าท้อง เขาก็ไม่ได้จับกินไปด้วย แต่ช่วยปกป้องเจ้าลูกลิงน้อยจากการถูกล่าอีกทอด โอ...อาจารย์ท่านช่างสรรหามาฝากให้ได้คิด...ป่านนี้ยังไม่ลืมภาพที่ได้เห็นเลยค่ะ

ประทับใจกับเสียงร่ายคำฉันท์ 

                พฤษภกาสร                         อีกกุญชรอันปลดปลง

โททนต์เสน่งคง                                     สำคัญหมายในกายมี

                นรชาติวางวาย                      มลายสิ้นทั้งอินทรีย์

สถิตทั่วแต่ชั่วดี                                      ประดับไว้ในโลกา

ของสมเด็จกรมพระยาปรมานุชิตชิโนรส ซึ่งเป็นบทที่ตัวเราเองก็จำได้ขึ้นใจ อ.หมอสกลออกเสียงทำนองเสนาะได้งดงาม สื่อสารบทกวีได้ยอดเยี่ยม ฟังแล้วรู้สึกตัวเย็นวาบไปเลย

เขียนบันทึกนี้เพื่อบันทึกความประทับใจที่ติดอยู่ในหัวส่วนหนึ่ง แม้จะไม่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด แต่เฉพาะสองส่วนแรกที่พูดถึงก็ติดอยู่ในหัวให้ได้ครุ่นคิด ใคร่ครวญ นึกไปถึงบันทึก การเรียนรู้ด้วยหัวใจที่ใคร่ครวญ (Comtemplative Education) ของคุณ คนไม่มีราก จนต้องกลับมาทวนอ่านอีกรอบ ชอบใจชื่อหัวข้อจริงๆค่ะ เพราะรู้สึกจริงๆว่า เราได้ครุ่นคิด ใคร่ครวญมายาวนานจริงๆ แม้จะสงสัยตัวเองอยู่ว่า เอ๊ะ นี่เราถึงขนาดแยบคายหรือยัง ต้องมาหาอ่านเพิ่มเติมนี่แหละค่ะ รวมทั้งรอดูการบรรยายฉบับเต็มอีกด้วย