ในการประชุมสภามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง   เกิดกรณี สกอ. ไม่ยอมรับคุณวุฒิปริญญาเอกที่อาจารย์ท่านหนึ่งได้รับจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในฟิลิปปินส์   จึงมีการอภิปรายว่า มหาวิทยาลัยควรระมัดระวังในการรับอาจารย์โดยเชื่อถือปริญญาเอกอย่างเท่าเทียมกัน    เพราะปริญญาเอกจากบางมหาวิทยาลัยมีกิจกรรมการเรียนรู้น้อยมาก    หรือคุณภาพการศึกษาต่ำนั่นเอง

 

ผมให้ความเห็นว่าปริญญาเอกในประเทศไทยมี ๒ แบบ   คือ แบบ Academic PhD   กับแบบ PhD เพื่อการทำงาน ไม่ใช่เพื่อวิชาการ   หลักสูตร PhD แบบหลังเวลานี้มีแพร่หลายมากในประเทศไทย   มหาวิทยาลัยพึงระมัดระวังในการรับคนที่จบปริญญาเอกจากหลักสูตรแบบหลัง

 

ศ. ดร. นิธิ เอียวศรีวงศ์ และ ศ. นพ. ประเวศ วะสี ให้ความเห็นว่า ไม่ควรรับอาจารย์โดยดูที่ปริญญาเป็นหลัก   แต่ควรดูที่คุณภาพหรือความสามารถของคนเป็นหลัก   เน้นคน ไม่ใช่เน้นปริญญา    คนที่ความรู้ความสามารถสูงมากจากการเรียนโดยไม่ผ่านปริญญา ก็ควรได้รับการยอมรับหรือยกย่อง ให้เข้ามาเป็นอาจารย์

 

ผมกลับมา AAR ที่บ้าน   ว่าการรับอาจารย์ต้องมีการกำหนดจุดมุ่งหมายว่ารับมาทำงานอะไรบ้าง   ถ้าต้องการรับมาทำงานที่เน้นการวิจัยและดูแลบัณฑิตศึกษา    อาจารย์ผู้นั้นต้องมีประสบการณ์การศึกษาและ/หรือทำงานแบบนั้นๆ มาก่อน   ซึ่งหมายความว่า ไม่ควรรับอาจารย์ที่จบหลักสูตรปริญญาเอกแบบเรียนเพื่อการทำงานทั่วไป ไม่เน้นวิชาการ    คือในการรับอาจารย์ มหาวิทยาลัยควรพิถีพิถันรับคนที่มีคุณภาพ

แต่มองอีกมุมหนึ่งของความเป็น อาจารย์    เราควรยอมรับคนที่มีความรู้ที่เรียนมาแบบใดก็ได้มาเป็น อาจารย์ ของเรา    ถ้าคนนั้นเป็นผู้ รู้จริง  

 

วิจารณ์ พานิช

๑๕ พ.ย. ๕๑