หลังจากได้ประชุมประเมินผลรอบเดือนครึ่งกันแล้ว มติข้อหนึ่งให้มีการติดตามนักเรียน ๒ คน ที่ขาดเรียนติดต่อกันถึง ๓ สัปดาห์แล้ว เพื่อจะได้ทราบสาเหตุการขาดเรียนโดยตรง จะได้นำมาปรับปรุงแก้ไข

คนแรก เป็นเยาวชนที่เรียนกลุ่มประถม พื้นฐาน ๑ (คือเริ่มต้นฟัง พูด อ่าน เขียน ภาษาไทย)

คุณครูเรา ๒ คนบุกไปเยี่ยมถึงหมู่บ้านบนดอย ห่างไกลจากอำเภอราว ๓๐ กิโลเมตร

ได้ทราบสาเหตุที่ทำให้ทั้งดีใจและเศร้าใจในคราวเดียวกัน

ที่ดีใจ เพราะนักเรียนบอกว่าอยากเรียน (ก็อุ่นใจว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่การเรียนการสอน !)

ที่เศร้าใจ เพราะนักเรียนบอกว่าไม่มีค่ารถลงมาเรียน เพราะตอนนี้น้ำมันขึ้นราคา ถ้าขี่รถเครื่อง (มอเตอร์ไซด์) ลงมา ไปกลับก็ ๑๐๐ บาท ต้องเสียทั้งค่าน้ำมัน และค่าจ้างที่ไม่ได้ไปรับจ้างในวันที่ลงมาเรียน (ซึ่งประการหลังนักเรียนพอรับไหว แต่พอสองต่อนี่ซิ)

สรุปแล้วเลยตัดสินใจไม่ลงมาเรียนดีกว่า

ส่วนคนที่สอง เป็นนักเรียนระดับมัธยมต้น

มีเหตุผลที่ทำให้ทั้งดีใจและเศร้าใจเหมือนกัน โดยเยาวชนคนนี้ไม่ได้ทำไร่ในหมู่บ้าน แต่ต้องทำงานรับจ้างต้มหน่อไม้เลี้ยงครอบครัว ซึ่งนายจ้างไม่ยอมให้ลางานในวันที่มีงานมาก ก็เลยอดลงมาเรียน ๓-๔ ครั้งมาแล้ว เพราะช่วงนี้ฤดูฝน หน่อไม้เยอะและคนงานก็น้อย

หลังจากได้รับทราบสาเหตุแล้ว เราคงต้องมาประชุมหารือกันเพื่อแก้ไขปัญหานี้กันต่อ

ใครมีข้อเสนอหรือประสบการณ์ดีๆ ช่วยแบ่งปันด้วยค่ะ