เจาะความว่างเปล่า

ตั้งแต่ผู้เขียนจำความได้ ใจของผู้เขียนจะ เพ่ง อยู่ซึ่งบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งสิ่งนั้น เป็นสิ่งที่มีอยู่ภายในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร....

อ่านหนังสือ เรียนรู้จากประสบการณ์จริงก็หลายอย่าง แต่ใจของผู้เขียนก็ยัง เพ่ง อยู่กับสิ่งนั้น ที่มีอยู่ในใจ...

ช่วงเวลาใดที่ไม่ได้ เพ่ง สิ่งนี้... ผู้เขียนก็จะเอาใจไปผูกกับสิ่งอื่นๆ เช่น อ่านหนังสือ ดูหนังดูละคร หรือพูดคุยกับเพื่อนๆ บางครั้งก็กินเหล้าเมายาไปตามประสาวัยรุ่น....ระยะแรกก็รู้สึกสนุกไปกับสิ่งนั้นๆ โดยเฉพาะสิ่งใหม่ๆ... แต่ต่อมา ผู้เขียนก็ตอบตัวเองได้ว่า สิ่งเหล่านั้นมิใช่สิ่งที่ปรารถนา... และใจของผู้เขียนมา เพ่ง สิ่งนี้ ซึ่งมีอยู่ในใจ ....และเป็นอย่างนี้เสมอมา...

เมื่อมาบวช ได้อ่านหนังสือธรรมะ ก็รู้สึกว่าชอบ คล้ายๆ กับว่า นี้แหละคือสิ่งที่ค้นหามา คงจะถูกกับความชอบส่วนตัว....แต่ ใจของผู้เขียนก็ยัง เพ่ง สิ่งที่มีอยู่ในใจเหมือนเดิม....

เคยคุยกับเพื่อน หรือผู้ที่นับถือว่า ฉลาด มีพูมรู้บางท่าน... เค้าก็อธิบายให้ฟังไม่ได้... เมื่อประมาณสิบปีก่อน ผู้เขียนก็ได้รับคำแนะนำจากเพื่อนผู้คุ้นเคยรูปหนึ่ง (เพื่อนเป็นพระ) เค้าบอกว่า คุณต้องพบคนประเภทเดียวกับคุณ และเค้าได้ผ่านจุดนี้ไปแล้ว เค้าอาจแนะนำคุณได้ ทำนองนี้... แต่ผู้เขียนก็ยังไม่เคยเจอ

จนกระทั้งปัจจุบันนี้ ใจของผู้เขียนก็ยัง เพ่ง สิ่งที่มีอยู่ภายในใจ ยังเหมือนเดิม ยังไม่เปลี่ยนแปลง...

คล้ายๆ กับว่า  ใจของผู้เขียน กำลังจะเจาะสิ่งนี้ แต่สิ่งนี้เป็นเพียงความว่างเปล่า...

นอกจากผู้เขียนเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนาแล้ว... ผู้เขียนเรียนปรัชญา เคยอ่านหนังสือปรัชญามาบ้าง (ตามที่ชอบและถูกใจ) ก็เคยถามตัวเองว่า.. การที่ใจของผู้เขียนพยายามที่จะเพ่งเพื่อเจาะความว่างเปล่านี้ เป็น เจตจำนง (will) ตามที่นักปรัชญาดังๆ บางคนว่าไว้หรือไม่ (ไม่สามารถอ้างชื่อคนหนึ่งคนใดได้ เพราะประมวลมาเพื่อตอบปัญหาของผู้เขียนโดยเฉพาะ)

ดังนั้น จึงใคร่จะถามว่า ใคร ? เป็นอย่างนี้บ้าง

เจริญพร