๒​ กุมภาพันธ์​ ๒๕๕๑

 

เจ้าโซดามีลูกตอนนี้ ก็ไม่ต่างจาก คุณแม่วัยรุ่น ที่เราพบเห็นในสังคมคน เพราะมันอายุเพิ่งจะ ๙ เดือน เพิื่งผ่านความเป็นสัดครั้งแรก ก็อุ้มท้อง..เสียแล้ว ทำเอาผมกังวลเรื่องความพร้อม ทั้งทางร่างกายและความเป็นแม่ของมัน

จากคำบอกเล่า มันคลอดลูกในพุ่มไม้ใกล้ตัวบ้าน สถานที่ที่มันเตรียมไว้ก่อนแล้ว ตรงนั้นพื้นถูกปรับจนเรียบและเกลี้ยง มันคลอดลูกของมันเองโดยไม่ต้องพึ่งพา หมาตำแย หรือ หมาสูตินรีเวช เมื่อลูกมันโผล่พ้นหลุดออกมา มันกัดสายสะดือจนขาด เลียน้ำคร่ำที่เปรอะตัวลูกของมัน แล้วกินรกตัวเองเข้าไปอย่างธรรมชาติ ด้วยสัญชาตญาณที่ถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์โดยไม่ต้องผ่านการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการ

น่าสงสัยนะครับ มนุษย์เราวิวัฒนาการดีขึ้น สูงขึ้นกว่าสัตว์แทบจะทุกอย่าง แต่เรื่อง คลอดลูก นี่ สิ่งที่เราทำกันอยู่ จะเรียกว่า วิวัฒนาการ ได้หรือเปล่านะ

 

เนื้อตัวของเจ้าโซดาตอนนี้ แทบจะดูไม่ได้ ไม่เหลือแววสาวโซ..ไฮโซ เลย มอมแมมเลอะเทอะไปด้วยน้ำคร่ำสีเขียวคล้ำ กระดำกระด่างไปทั่วตัว เพราะลิ้นที่เคยเลียทำความสะอาดขนของมันให้ขาวสะอาดเป็นนิสัย ตอนนี้ต้องทำหน้าที่สำคัญ..ไม่ว่างลิ้น คือ เลียตัวลูกน้อยของมันไม่ห่าง มันไม่ได้เลียหน้าเลียตาลูกของมันตามที่เราคุ้นชิน แต่จุดที่มันเลียซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับเป็นตรงบริเวณก้น ตรงที่มีขึ้สดๆที่เพิ่งถ่ายออกมาจากตัวลูกน้อยของมัน

ผมมองภาพนั้นแล้ว..อึ้ง..

 

ช่วงก่อนหน้านั้นหลายอาทิตย์ ผมสังเกตเห็นเต้านมของมันหย่อนคล้อยยื่นลงมา ไม่สมส่วนกับหมาหุ่นสวยอย่างมัน แต่วันนี้ หลายเต้า นั้นทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ เป็นทั้งหมอน..เป็นทั้งจานอาหาร ให้ลูกน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ หัวคว่ำหัวหงายตีลังกาไม่รู้ทิศทางได้อย่างปลอดภัย

ก็มีแต่สิ่งมีชีวิตที่เรียกตนเองว่า มนุษย์ เท่านั้นหรอกนะ
ที่มองอวัยวะคู่นี้ ไปในเชิงลามกอนาจาร
ต้องปิดบังอำพรางไม่ให้..ประเจิดประเจ้อ
แต่เพราะมันทั้งคู่มิใช่หรือ ที่ทำให้เราเติบโตแข็งแรงจนถึงวันนี้ ดำรงเผ่าพันธ์ุตนเองมาได้นับพันๆปี
คงความศํักดิ์สิทธิ์แห่ง ความเป็นแม่ ทุกประการ..มิเสื่อมคลาย

บันทึกนี้ เพื่อคารวะ แม่ ทุกคน..และ ทุกตัว