หลังจากที่พยายามวางแผนตารางกิจวัตรประจำวันของตัวเองกับหลายๆเรื่องไม่ว่าจะเป็นการทำงาน (ของตัวเอง/ของเพื่อนพ้องน้องพี่) วิจัย วิทยานิพนธ์ และที่สำคัญบังคับตัวเองให้อ่านหนังสือให้ได้วันละนิดวันละหน่อย เพื่อพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ การอ่านในที่นี้ของผมมิได้หมายความถึงการหยิบจับหนังสือเล่มใดเล่มหนึ่งแล้วกวาดสายตาไปตามตัวอักษร แต่การอ่านของผมหมายรวมถึงการได้ฟังข้อคิดเห็นมุมคิดต่างๆจากผู้คนที่เข้ามาให้ผมได้ขบคิดไตร่ตรอง และมุมคิดดีๆหลากหลายบางครั้งผมก็ได้จากห้องเรียนเสมือนโลกของมิตรแท้แห่งนี้ (Gotoknow)

          แต่ผมสังเกตได้ทุกครั้งว่าหนังสือที่เกี่ยวข้องกับความรู้ศาสนามันมีสิ่งที่ท้าทายความคิดมากให้เราชวนคิดปฏิบัติและหากใครสามารถทำได้นั่นคือความสัจธรรมที่สัตย์จริงของชีวิตโดยเฉพาะการได้ใคร่ครวญความหมายในคัมภีร์อัลกุรอาน (เมื่อวานนั่งตรวจหนังสือแปลของอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยท่านหนึ่ง บอกตามตรงเลยครับใจจริงผมไม่ค่อยถนัดกับการแปลที่มาจากภาษาอาหรับเพราะมิกล้าที่จะไปปรับเปลี่ยนใดๆแต่ในเมื่อเจ้าของผู้เขียนและผู้แปลอนุญาตเต็มที่ผมก็เต็มที่เท่าที่มีความรู้ครับ) หนังสือที่ได้ตรวจทานนั้นพูดถึงเรื่องของอายุขัยครับโดยมีฮาดิษที่น่าคิดตอนหนึ่งครับว่า... (ขอท่านอาจารย์ Ibm ครูปอเนาะ ตรวจทานให้ด้วยนะครับหากมีส่วนใดขาดตกบกพร่อง)

      ดั่งฮาดิษรายงานโดยท่านอบู บักรฺ  รอฎิยัลลอฮุอันฮู  กล่าวว่า

 

أن رجلا قال : يا رسول الله أي الناس خير، قال : من طال عمره وحسن عمله. قال : فأي الناس شر، قال : من طال عمره وساء عمله[1].

 

ความว่า

                มีชายคนหนึ่งถามท่านรอซูลrว่า  “ใครคือบุคคลที่ประเสริฐที่สุด?”  ท่านรอซูลrก็ตอบว่า  “คือบุคคลที่มีอายุยืนยาวและมีการงานที่ดี”  ผู้ชายดังกล่าวถามต่ออีกว่า  “ใครคือบุคคลที่ต่ำต้อยที่สุด?”  ท่านรอซูลrตอบว่า  “คือบุคคลที่มีอายุยืนยาวแต่มีการงานที่ไม่ดี”

 

     จากมุมคิดต่างๆในฮาดิษนี้สะท้อนให้เห็นว่าช่วงเวลาของชีวิต คือ บททดสอบว่าที่ผ่านมาเราได้ทำอะไร (การงาน) ที่มีประโยชน์บ้าง

    แต่เมื่อกลับมามองย้อนดู...บ่อยครั้งทีเดียวเวลาที่เราเกิดปัญหาต่างๆในการทำงานหรือการดำรงชีวิต หรือรู้สึกว่าตอนนี้เรากำลังล้มเหลว เรามักจะมองไปยังปัจจัยภายนอกรอบๆตัว หรือแม้กระทั่งการเปรียบเทียบตนเองกับคนอื่น คิดอยู่เสมอว่า เรานั้นเป็นผู้ที่ถูกกระทำอยู่ตลอดเวลาด้วยคำถามที่ว่า "ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับเราด้วย" หรือทำไมฉันถึงทำอย่างนั้นอย่างนี้ไม่ได้ ทำไมฉันถึงไม่ประสบความสำเร็จ

    หลายๆคนอาจกำลังมุ่งหน้าไปสู่จุดที่เรียกว่า "ความสำเร็จในชีวิต" แต่แล้วก็พบว่า หลายคนมีอันต้องล้มเลิกการเดินทางไปกลางคันเสียก่อน เพราะเชื่อว่าสิ่งที่เรากำลังทำ กำลังดำเนินอยู่นั้น เราไม่น่าจะทำได้ เพียงเพราะเราไม่มีแรงสนับสนุนที่เพียงพอ เราไม่มีปัจจัยใดๆ เหมือนๆกับคนที่ประสบความสำเร็จที่เขาเหล่านั้นมีพร้อมกว่าดีกว่าเราทุกอย่าง (บทนำจากหนังสือดั่งชื่อบันทึกเขียนโดย ทศ คณนาพร และวชิระ จึง)

   เมื่อมาถึงตรงนี้ผมนึกถึงคำพูดนึงของท่านอาจารย์จารุวัจน์ที่ได้พูดคุยกันเมื่อคืนและท่านก็นำมาเขียนในบันทึกในประโยคสุดท้ายของบันทึกที่ว่า "ไม่มีคำว่า แพ้ สำหรับผู้ที่ศรัทธามั่นในอัลลอฮ์ฺ" (ชอบมากครับถือเป็นคำคมโดนใจให้ผมได้หลับตาลงอย่างมีความสุขครับ...อัลฮัมดุลิลละฮฺ) ในบันทึก "การสื่อสารภายใน" 

    ผมมองว่าปัญหาที่เกิดขึ้นกับคนเรานั้นหากเราไม่มองปัญหาเป็นปัญหาแต่มองว่า คือ บททดสอบที่เราต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้อาจจะช้าหรือเร็วอาจจะด้วยกระบวนการใดก็ตามแต่ขอเพียงเรามีความมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นก็จะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ด้วยความหวังและดุอาอฺ(การวิงวอนขอพรจากพระเจ้า)

   และที่สำคัญคุณก็ทำได้มิใช่แค่ความฝัน YOU CAN DO IT !  it it's not just a dream (วัลลอฮฺอะลัม)

[1] มุสนัด อะฮฺมัด, เลขที่  19519 และ  19578 / ซุนัน อัต-ติรมีซีย์, เลขที่  2252.