ขอบคุณครับ ครูโย่ง

• ตามไปเถอะครับ  ไม่ผิดหวังแน่นอน  และอย่าลืมอ่านบันทึกอื่นๆของท่านด้วยก็แล้วกัน มีอะไรให้ได้ค้นหาเอามาต่อยอด ปรับใช้อีกมากครับ
• เคยบันทึกสั้นๆ เรื่องความสัมพันธ์ของเราไว้ ที่นี่ ครับ ตามไปดูได้ .. และจะ comment อะไรต่อก็ได้  ไม่ค่อยมีใครเข้าไปอ่านสักเท่าไหร่

  สวัสดียามเช้าครับ

• น้องบ่าว ขจิต ฝอยทอง ... ขอบคุณครับที่มาเยี่ยม สม่ำเสมอ .. สบายใจดีครับ ส่วนกายนั้นก็สบายบ้าง ไม่สบายบ้างสลับกันไป ตามเหตุปัจจัยที่เราและคนอื่นๆช่วยกันก่อไว้ครับ
• ท่าน Phoenix ... ขอบพระคุณท่านอาจารย์มากครับ ที่แวะมาต่อเติมสิ่งดีๆให้บันทึกนี้มีสีสัน และเป็นสีสันแห่งความรู้ ความจริงที่มีคุณค่า ทำให้สิ่งที่เกริ่นมาคมชัด และหนักแน่นมากขึ้น
• ขออนุญาต จดจำ และนำไปใช้ต่อ เพราะชอบและประทับใจมากๆครับ ต่อประโยค ในสมุดจดวิชาบัคเตรีวิทยา ของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก 
    " True success is not in the learning, but in its application to the benefit of mankind."
• ชัดเจนมากครับ การเรียนรู้ ต่อให้ จำได้ ทำได้ และ คิดได้ มากแค่ไหน คล่องแคล่ว ปราดเปรียวแค่ไหน ทั้งหมดล้วนนำไปซึ่งการเบียดเบียนทั้งตนเอง และผู้อื่น ไม่ช้าก็เร็วครับ หากประกอบด้วยความเห็นแก่ตัวเป็นที่ตั้ง ปราศจากความมุ่งหวังไปสู่ application to the benefit of mankind
•  ที่ว่า .. การหล่อเลี้ยง learning passion นี้ คงจะไม่ใช่การเสริมอัตตา เสริมความงาม แต่เป็นการเสริม "ความดี" นั้น เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ .. ผมเคยบอกเตือนคนเป็นครูบาอาจารย์หลายคนว่า การเสริมแรงให้ผู้เรียนประสบความสำเร็จในกระบวนการเรียนรู้นั้น ก็คือการจัดการให้เกิด "ฉันทะแท้" ขึ้นในใจผู้เรียนให้ได้ อย่าหลงไปดีใจกับ "ฉันทะเทียม" ที่ทำกันอยู่โดยไม่ค่อยรู้ตัว
• "ฉันทะเทียม" ของผม  หมายถึง ความรัก ความกระหายที่จะประสบความสำเร็จ มีผลการเรียน(เกรด)สูงๆ แต่มาจากแรงจูงใจที่จะได้ .. รวยกว่าเขา .. ดีกว่าเขา .. เท่กว่าเขา .. เป็นเจ้าคนนายคน .. สะสมส่วนเกินให้กับชีวิตได้มากกว่าเขา .. ฯลฯ หรือกล่าวโดยย่อคือ ใช้กิเลสอย่างหยาบเป็นแรงขับนั่นเอง .. ผมสรุปว่ามันเป็นการเบียดเบียนตั้งแต่เริ่มคิดกันแล้ว .. ทำไมต้องชนะเขาด้วย .. ช่วยๆกันให้ทุกคนก้าวไปสู่ความสำเร็จ ความสุข ตามควรแก่ศักยภาพแห่งตนไม่ดีกว่าหรือ ? เรียนรู้ไปด้วยความมัน ด้วยรอยยิ้ม ด้วยความหวังว่าจะได้นำความรู้นั้นไปสร้างสรรค์ประโยชน์ เพื่อมหาชนได้ .. จะได้อิ่มใจ พอใจ ที่ได้มีโอกาสเสวยความสุข จากการให้ ได้มากๆ นานๆ ไม่ดีกว่าหรือ ? .. แม้จะเป็นกิเลส ที่ อยาก มี ความสุข ความพอใจ แต่ก็เป็นกิเลสที่ไม่หยาบจนก่อพิษร้ายให้ตนเองและสังคม อย่างที่เห็นกันอยู่ทั่วไปนะครับ
• passion เหล่านี้แกว่งไกว ไม่หนักแน่นยั่งยืน ... เห็นเป็นอยู่แทบทุกสาขาวิชาชีพนะครับ .. แม้แต่วิชาชีพครู .. ในกระบวนการเรียนรู้ ไม่เห็นได้ทำอะไรกันจริงจังสักเท่าไรเลย ทำไปก็เป็นเสี้ยวเป็นส่วน ไม่สืบเนื่องจนหวังผลได้ ว่าคนเรียนครูจะเรียนรู้ไป ด้วยความ อยากเป็นครู ด้วยจิตวิญญาณครู .. หรือคณะครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์ ที่ไหนทำได้สำเร็จ ใครรู้วานช่วยบอกผมที .. จะได้ไปคารวะให้ถึงที่ และฝากตัวเป็นศิษย์ครับ