หมอโอ หรือที่ข้าพเจ้าจะเรียกเสมอว่า น้องโอ...

เป็นพยาบาลวิชาชีพที่ทำงานกับชนเผ่าม้งที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน... น้องโอเป็นชายหนุ่มร่างเล็ก ครั้งแรกที่ข้าพเจ้าได้เจอ คุณหมอสุพัฒน์เชื้อเชิญน้องให้มานั่งข้างๆ ข้าพเจ้า แบบเงียบๆ ไม่พูดไม่จา เอาแต่ยิ้มอย่างสุภาพ ทันได้ทักถามจึงได้ทราบเรื่องราว...

แม้ในความไม่พูดแต่...ในกระบวนการได้เป็นผู้คอยให้ความช่วยเหลือใครๆ อยู่เสมอ...

ในช่วงแรกที่ได้เจอ ก็ไม่ได้คุยกันมากมายเพราะกำลังดำเนินการกระบวนการในภาพรวม แต่สังเกตว่าน้องโอจะนั่งฟังอย่างตั้งใจ และร่วมเรียนรู้กระบวนการไปด้วยในทุกๆขั้นตอน จะไม่ค่อยถนัดที่จะพูด น้องโอพูดภาษาเหนือว่า "ถนัดฟัง" มากกว่า...

จนเมื่อตอนเย็น...หมอสุพัฒน์ได้เล่าถึงชีวิตของบุคลากรหลายท่านให้ฟังถึงเส้นทางการเดินทางมาร่วมเรียนรู้ R2R ทำให้ข้าพเจ้านั้นรู้สึกอึ้ง และซาบซึ้ง ได้บอกกับหมอและน้องเปิ้ลไปว่า "พี่น้ำตาซึม"...

อะไรเล่า ทำให้เขาเหล่านี้เดินทางลงจากดอยอย่างยากลำบาก มาร่วมเรียนรู้ R2R

ข้าพเจ้ารู้สึกดีใจมากที่ไม่ได้ทำร้ายพวกเขาเหล่านี้ด้วยความเป็นวิชาการที่ทำให้ลืมความเป็นมนุษย์ไป

เมื่อมาเจอน้องโออีกครั้งในวันที่สอง...

น้องโอมาเล่าให้ฟังว่า มีความสนใจอยากศึกษาชนเผ่าม้งว่า อะไรทำให้เกิดสาเหตุการฆ่าตัวตายในชาวม้งมากขึ้น ... น้องโอได้เล่าประสบการณ์การทำงานมากมายให้ข้าพเจ้าได้ฟัง แบบไม่ให้พลาดโอกาสและเสียเวลาที่จะไปทานอาหารว่าง แต่ใช้เวลาในช่วงนี้พูดคุยบอกเล่าวิถีแห่งการงานให้ฟัง

มีพี่อีกท่านซึ่งข้าพเจ้าก็จำไม่ได้มาเล่าให้ข้าพเจ้าฟังทีหลังว่า น้องโอเธอท้อมาหลายครั้ง เวลาที่ไปนำเสนองานวิชาการและถูก comment มาอย่างมากมาย จนคิดว่าชีวิตนี้จะไม่ไปนำเสนองานที่ไหนอีกแล้ว แต่การเข้าร่วมกระบวนการ R2R ในครั้งนี้ทำให้เธอเกิดแรงบันดาลใจที่อยากจะลุกขึ้นมาทำอะไรเพื่อสุขภาวะสำหรับชาวม้งอีกครั้ง...

โอ...บอกว่า "ผมก็เป็นม้งนะครับ" ผมโชคดีที่ได้เรียนพยาบาล แต่ผมมารู้ว่าวิชาพยาบาลที่ผมเรียนมานำมาใช้ได้น้อยมากในวิถีชีวิตชาวม้ง และผมอยากทำอะไรให้ได้มากกว่านี้

อุดมการณ์...

เป็นพลังแห่งการขับเคลื่อนการทำงานของหมออนามัย ดั่งเช่น น้องโอ

เราได้ร่วมกันมองหน้างานเท่าที่ช่วงเวลามีเพื่อดูว่า ระหว่างวิถีการงานและองค์ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมานั้น น้องโอจะนำมาเนียนและเรียนรู้ไปสู่กระบวนการทำงานได้อย่างไรบ้าง

เป็นการร่วมกันคิดและร่วมกันทำ...

เป็นความโชคดีของคนทำงานทางด้านสาธารณสุข...

ที่ทำงานอย่างบากบั่น และทุ่มเทกับการงาน เส้นทางการเดินทางไปสู่สถานีอนามัยของน้องโอนั้นอยู่ไกลมาก สูงเสียดฟ้าเลย หมอสุพัฒน์เหล่าว่า โชคดีที่มีน้องโอเป็นพยาบาลวิชาชีพที่ทำงานประจำที่นั่น ทำให้สามารถช่วยเหลือชาวบ้านในที่ห่างไกลได้อย่างมากมาย

ความขอบคุณ...ที่ออกมาจากใจและความรู้สึกของข้าพเจ้าจะมองไปที่น้องโอเสมอ อยากร่วมให้พละแห่งใจให้ก้าวเดินต่อ และคิดสร้างสรรค์การทำงานอย่างเนียนเข้าไปในวิถีแห่งชุมชนและคนทำงาน ไม่อยากให้ทดท้อและเบือนหน้าหนีจากการงานที่ทำ

การเรียนรู้ที่เกิดขึ้นจากปาย...ทำให้ข้าพเจ้าได้มองเห็นคุณค่าแห่งการงานของพยาบาลวิชาชีพผ่านเรื่องราวของน้องโอท่านนี้...และอีกหลายๆ ท่านที่ต่างล้วนมีเมล็ดพันธุ์แห่งความดีความงามแห่งการงาน...