ภาพเพียงผ่านบันทึกเรื่องราวที่ผ่านพบเก็บเป็นประสบการณ์ชีวิตช่วงหนึ่ง...

สวัสดีครับเพื่อน ๆ วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกของเดือนมีนาคมนะครับ ยูมิหายไปจากประเทศไทยช่วง 3 วันก่อนทิ้งมือถือไว้ที่บ้านมีสายเข้ามาจึงไม่ได้รับนะครับผมโปรดขออภัยด้วยนะ...

สองหนุ่มรอคอยกระเช้าลอยฟ้ามาหา...

เพราะรุ่งขึ้นของวันที่ 27 ก.พ. 2553 ยูมิและครอบครัวอยู่ในประเทศมาเลเซีย  เราผ่านด่านสะเดาของไทยไปเข้าด่านบูกิตคายูของประเทศมาเลเซียแล้วผ่านไปในท้องที่อีตั้ม  จังโหลน  จิตรา อลอสตาร์  สุไหงปัตตานี  บัตเตอร์เวิร์ธ  ไท้ผิง  อีโปร์  ตันหยงมาลิม แล้วแวะเข้าทานเข้ากลางวันก่อนยามบ่ายแก่ ๆ

เหนือคำบรรยาย

เราเดินทางสู่เก็นติ้งไฮแลนด์  ไปที่สถานีกระเช้าลอยฟ้า ( SKY  WAY ) เป็นเทคโนโลยีใหม่ล่าสุด  สะดวก  ปลอดภัยและมีความเร็วที่สุดในโลก คือวิ่งได้ 6 เมตรต่อวินาที ในระยะทาง 3.4 ก.ม. ยาวที่สุดในเอเชีย  จากสถานีถึงโรงแรมเลยละ 

อยู่เหนือยอดแมกไม้นานาพันธ์

น้องเต้ร้องเสียงดังเมื่อเห็นเมฆผ่านไปอยู่ด้านล่างกระเช้าที่กำลังลอยขึ้นไป

เห็นเป้าหมายที่กระเช้าจะเข้าไปจอดแล้วละอยู่ในตึกของโรงแรมที่มีห้องมากที่สุดในดลกบนเกินติ้งไฮแลนด์แห่งนั้นเอง

 แต่ละกระเช้านั่งได้ไม่เกิน 8 คน เป็นการนั่งข้ามยอดแมกไม้หุบเขาป่าทึบไปตามเทือกขุนเขาอันสูงชันจนไปถึงบนยอดสุดของขุนเขาอันที่ที่ตั้งของโรงแรมและแหล่งบันเทิงครบวงจรที่นั่นคือสวรรค์ชั้นโลกีย์บนดินของเราดี ๆ นั้นเองอยากเห็นวิถีชีวิตชาวโลกทุกประเภททุกสิ่งที่สุดของที่สุดอยู่บนนั้นแล้วเราก็มุ่งไปตรงนั้นแล...

น้องต้นกลัวความสูงเลยต้องอยู่ใกล้ ๆ คุณพ่อ...บางคนนั่งหลับตาตลอดทาง  บางคนฉี่ราดกางเกง...บางคนเป็นลม...บางคน...หน้าซี๊ดกลัว...บางคน...อิ อิ อิ.

แง่คิดที่ได้คือ...คนเราควรเก็บภาพเพียงผ่านบันทึกเรื่องราวที่ผ่านพบเพื่อเก็บเป็นประสบการณ์ชีวิตช่วงหนึ่ง...