พี่ไม่รู้อะไรเลย..แต่พี่เห็นเธอเตะเขา

เรื่องของสามี-ภรรยา หรือภาษาแบบบ้านๆเรียกว่า"เรื่องของผัวๆเมียๆ.".เป็นเรื่องที่เล่าไม่รู้จบค่ะ..บางคนบอกว่า
เหมือนลิ้นกับฟัน..ถ้าอยู่ที่บ้านผู้เขียนมองว่าเป็นเรื่องธรรมดามากๆ..แต่เรื่องนี้ไม่ธรรมดาตรงที่ มันเกิดในโรงพยาบาลค่ะ..และที่สำคัญมันท้าทายบทบาทของผู้เขียน..ที่ดูแลด้านฝ่ายกายเป็นส่วนใหญ่..เรื่องมีอยู่ว่า..

         ผู้ป่วยหญิงวัย 20 ต้นๆ เพิ่งแต่งงานใหม่ได้ 2-3 เดือน..มาผ่าตัดใส้ติ่งอักเสบค่ะ..หลังผ่าตัดได้ 2 วัน เธอทะเลาะกับสามี
หนุ่มวัยเดียวกัน..กลางหอผู้ป่วย..ครั้งแรกผ่านไปจบลงโดยที่สามีเป็นฝ่ายเดินหนีไป...วานนี้เป็นวันเกิดของสามี..เธอฝากพยาบาลซื้อเค้กให้สามี 1 ชิ้น..แต่ผู้เขียนเห็นเค้กชิ้นนั้นยังวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงผู้ป่วย..เกือบ 5 ทุ่มแล้ว..เธอเรียกสามีไปคุยกันบางเรื่องที่นอกหอ..หายไปนานพอสมควร พยาบาลจึงไปตาม..ปรากฏว่ากำลังทะเลาะกัน..ผู้ป่วยร้องไห้ฟูมฟาย..สามีสีหน้าเคร่งเครียดและพยายามจะหลีกหนีจากเหตุการณ์ตรงนั้น..แต่ภรรยาขอ clear.".เธอ(มึง)จะอยู่หรือเธอ(มึง)จะไป.."
ท่าทางเธอโกรธมาก..ผู้เขียนเข้าไปนั่งเฝ้าอยู่ห่างๆ(คาดการณ์ว่าเผื่อเธอวู่วาม..เกิดคิดสั้น..กระทันหัน) ..ไม่นานสามีเธอลงลิฟต์หนีไป..แต่เธอตามไม่ทันเพราะปวดแผลผ่าตัด..เธอจึงต้องนั่งลง..แล้วพูดระบายให้ผู้เขียนฟัง..

..พี่ไม่รู้อะไร..ตั้งแต่แต่งงานกัน..หนูดูแลเขา(มัน)ทุกอย่าง..ให้ทำอะไร..หนูก็ทำ.." แต่พอหนูไม่สบาย..มานอนเฝ้าแค่นี้..มัน(เขา)บอกว่าเหนื่อย..

"พี่ไม่รู้อะไร..เวลาทะเลาะกันอยู่บ้านมันเตะ..มันถีบหนู.."

พี่ไม่รู้อะไรๆๆๆๆ..ขณะพูดมือก็กดโทรศัพท์ตามสามีตลอดเวลา..พอสามีเธอ(สิ่งเร้า:stimuli)กลับมาอีกครั้ง..เธอจึงรี่เข้าไปจะทำร้ายสามี..พยาบาลต้องจับเธอไว้และรายงานแพทย์ เพื่อให้ยาสงบระงับ..แต่ด้วยความเกรี้ยวกราดของเธอ พยาบาลตัวเล็กๆ 3 คน จึงจับเธอไม่อยู่..เธอจึงถลาไปเตะสามี 1 ครั้ง..ก่อนที่สามีเธอจะเดินหนีไปอีกครั้ง..แล้วเธอก็พูดต่อไปมากมาย..กระทั่งผู้เขียนพอมีโอกาสจึงสะท้อนกลับไปว่า..

"พี่ไม่รู้อะไรเลยค่ะ..แต่พี่เห็นเธอต่อว่า(ด่า)สามีต่อหน้าพยาบาลและญาติคนอื่นๆ..

พี่ไม่รู้อะไรเลย..แต่พี่ไม่เห็นสามีของคนอื่นมาเฝ้าภรรยา..เหมือนสามีของน้อง..ส่วนใหญ่พี่เห็นแต่ภรรยา มาเฝ้าสามี..

พี่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆๆนะ..แต่พี่เห็นเธอเตะเขา...

พี่ไม่รู้เลยว่า..ทำไม น้องจึงแต่งงานกับเขา..??

เธอเริ่มนิ่งค่ะ

ขณะพูดผู้เขียนก็เตรียมยานอนหลับไปด้วย..และด้วยความรวดเร็ว..ในเสี้ยววินาที..diazepam 10 mg ก็ค่อยๆถูกฉีดเข้าเส้นเลือดเธออย่างช้าๆ...เธออ่อนลง..แต่เธอยังไม่หลับค่ะ..

ผู้เขียนหันมาทำความเข้าใจกับสามีผู้ป่วยบ้างว่า.."เวลาคนเราเจ็บป่วยก็ต้องการ การเอาใจใส่จากคนที่รัก..มากน้อยแตกต่างกัน..ให้อดทนนะคะ..ช่วงนี้พี่ก็ขอร้อง ให้เอาใจเธอมากขึ้น  สักนิดนึง..ให้เธอหายดีแล้ว..ค่อยคุยกันใหม่นะคะ..

สามีของเธอซึ่งดูเงียบขรึม..พูดขึ้นว่า"..ก่อนแต่งผมก็ไม่คิดว่า..เธอ(มัน)จะเป็นมากขนาดนี้ครับ.." ..เอิ๊กกๆๆ..ตอนแรกรักน้ำต้มผักก็ว่าหวานละน้องเอย..

วันนั้นผู้เขียนอนุญาติให้สามีเธอนั่งเฝ้าค่ะ..และก่อนที่เธอจะหลับ..เธอบอกว่าปวดปัสสาวะ..ผู้เขียน จึงแนะนำให้สามีเธอประคองเธอไปห้องน้ำ..ขากลับก็ประคองกลับมา..แล้วเธอก็หลับด้วยความสุข..ก็แค่นี้!!!คืนนั้นผู้เขียนลงเวรไปด้วยความสุขยังไงๆไม่รู้ค่ะ..

วันนี้เธอกลับบ้านแล้ว..ก่อนกลับเธอฝากองุ่นไว้ให้พร้อมบอกกับพยาบาลว่าฝากขอบคุณพี่พยาบาลที่"สอนเธอ..เมื่อคืนนี้"

ไม่ได้สอนค่ะ..แต่เอาประสบการณ์..มาแลกเปลี่ยน..น้องเอ๋ย..