คำเตือน

บันทึกนี้ไม่เหมาะกับเยาวชนอายุต่ำกว่า ๑๓ ปี

หรือบุคคลที่มีอาการคลื่นไส้อาเจียนเป็นนิสัย

 

 

คนไทยเราช่างเปรียบเปรยได้ถูกใจผมนัก เปรียบการอุจจาระเป็นการถ่ายทุกข์ ห้องส้วมที่บรรยากาศไม่น่าอภิรมย์นักก็เรียกว่า..สุขา

ช่วงนี้ผมมีอาการที่จำเป็นต้องส่องกล้องตรวจดูดูความผิดปกติในลำไส้ใหญ่ ซึ่งมีนัดทำเมื่อวาน...วันศุกร์สุดท้ายของปี วันคริสต์มาส ให้มันได้อย่างนี้สิ

และเพื่อให้ลำไส้โล่งสะอาด ไร้สิ่งแปลกปลอมมาบดบังเยื่อบุลำไส้กระจ่างใสอมชมพู จึงต้องมีการเตรียมลำไส้ให้พร้อมด้วยการรับประทานยาระบายก่อนล่วงหน้า ซึ่งก็มีขั้นตอนมากมายน่าสนใจดังนี้


ก่อนล่วงหน้า ๑ วัน จะต้องรับประทานอาหารกากน้อยตลอดทั้งวัน เพื่อลดกากในลำไส้ นั่นก็หมายถึง ต้องงดผักและผลไม้ทุกชนิดตลอดวันพฤหัสที่ผ่านมา ต้องรับประทานข้าวต้มกับเนื้อสัตว์ละเอียดๆเท่านั้น ผมก็เลยใช้วิธีซื้อข้าวต้มปลาที่ชอบมาสามถุงแต่เช้า แล้วก็จัดการมันมื้อละถุง

ความที่เป็นคนขาดผลไม้ไม่ได้สักวัน ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่มีอาการ..อยาก..ผลไม้ แต่ที่ไหนได้ พอตกเย็นผ่านแผงผลไม้ที่ต้องแวะเป็นประจำ ท้องมันก็ร้องเรียกอย่างออกนอกหน้า มองเห็นส้มสุกลูกไม้ลอยตามมาหลอกหลอนจนถึงบ้าน กลับมาถึงบ้าน น้องแม่บ้านก็รู้ใจปอกผลไม้หลากชนิดจัดเรียงในจานแช่ตู้เย็นไว้แบบยั่วน้ำลายสุดๆ ผมต้องยืนอ้อยอิ่งทำใจอยู่หน้าตู้เย็นพักใหญ่ ก่อนตัดใจหักดิบ

 

วันศุกร์ ผมต้องลาป่วย เนื่องจากกระบวนการต่อไปนี้

 

๖ โมงกว่า ผมรับประทาน Swiff Solution หรือ สารละลายโซเดียมฟอสเฟต ๔๕​ ซีซี ยาระบายกลุ่ม osmotic laxatives  เนื่องจาก เกลือโซเดียมสามารถดึงน้ำจำนวนมากให้อยู่ในลำไส้ของเราจนกระทั่งถ่ายออกมาเป็นอุจจาระเหลว รสชาติของมันต้องบอกว่าเหมือนดื่มน้ำส้มสายชูเพียวๆใส่เกลือ เลยต้องรีบกรอกน้ำลงคออีกสองแก้วใหญ่

ผมลงไปนั่งสมาธิหน้าหิ้งพระที่บ้าน ตั้งใจทำจินตภาพว่า ตัวยาเปรียบเสมือนสายน้ำแรงๆฉีดชะล้างลำไส้ซึ่งเหมือนท่อประปา ไปชะล้างสิ่งสกปรกหมักหมม สารพิษ ความชั่วร้าย นิสัยไม่ดีและความทุกข์ออกมา เตรียมพร้อมจะถ่ายมันออกจากตัวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

๑๐ กว่านาทีหลังรับประทานยา ผมได้ยินเสียงท้องร้องดังจ๊อกกกกกก เป็นครั้งแรก พอไหว..พอไหวน่า ผมยังนิ่ง สักพักเสียงในท้องก็เปลี่ยนเป็นลั่นโครกคราก ทนนั่งจินตภาพต่อไปได้ไม่ถึง ๑๐ นาที ความรู้สึกว่าหลังบ้านกำลังถูกข้าศึกซุ่มโจมตีก็มาถึง คงได้เวลาแล้วสินะ ขอให้ถ่าย..ทุกข์ ลอยไป ลอยไป

ทัพหน้าของข้าศึกระลอกแรกนี้ เป็น สับปะรดกวน ลักษณะนุ่มกำลังดี ดีกว่าการถ่ายอุจจาระทุกวันที่ผ่านมาตั้งแต่ต้นเดือน เป็นสัมผัสนุ่มๆ ไม่ระคายเคืองเยื่อบุอันบอบบางบริเวณนั้นเลย

ออกจากสมรภูมิแรกได้ไม่ถึงสิบนาที คราวนี้ผมรู้สึกถูกทัพหลวงโจมตีอย่างหนัก เข้าให้แล้ว ต้องกลับเข้าไปตะลุมบอนกันในห้องส้วมอีกครั้ง อืมม..ครั้งนี้เป็น น้ำข้าวเหนียวทุเรียน จำนวนมาก

หลังจากนั้น ผมถ่ายเพิ่มอีก ๔ ครั้งใน ๒ ชั่วโมง จนกลายเป็น น้ำกะทิ ก่อนที่สุดท้ายจะเป็น น้ำโซดาพรายฟอง ซึ่งไม่มีอยู่ในเกณฑ์ของ The Bristol Stool Form Scale

๑๐ ​โมงตรง ผมรับประทานยายกที่สอง อีก ๔๕​ ซีซี ซึ่งก็ทำให้ผมต้องเข้าห้องส้วมเพิ่มอีก ๕ ​หน

ตั้งแต่ ๖​ โมงเช้า ผมได้รับอนุญาตให้รับประทานได้แต่ clear liquid คือ น้ำหวานหรือน้ำผลไม้ที่ไม่มีกาก จนถึง ๑๑ โมงตรง น้องหมอที่จะส่องกล้องผมกำชับว่า น้ำเต้าหู้ก็ไม่ได้นะคะ..อาจารย์  ผมก็ดื่มแต่น้ำผสมน้ำหวานจำนวนมาก มากแทน

๑๑ โมงเป็นต้นไป ผมต้องงดทั้งอาหารและน้ำ เพื่อรอเวลาส่องกล้องตอนบ่ายโมงตรง

ตลอดเวลา ผมจินตภาพว่าได้ถ่าย..ทุกข์ ได้ชะล้างสิ่งสกปรกหมักหมม สารพิษ ความชั่วร้าย นิสัยไม่ดีและความทุกข์ออกไป