อามีนากลับมายิ้มกว้าง ดวงตามีประกายขณะเล่าให้ฟังว่าวันนี้มีครูใจดีเข้ามากอดและปลอบใจ บอกว่าลูกยังงั้นลูกยังงี้...
ลูกสาวคนเล็ก(อามีนา)ไปเข้าโรงเรียนใหม่ขึ้น ป.1 ปรากฏว่าสัปดาห์แรกกลับมาพร้อมน้ำตาและทุกเช้าจะงอแง ไม่อยากไปโรงเรียน อยากกลับไปเรียนโรงเรียนเดิม
ก็เลยส่งคุณแม่บ้าน(ในฐานะเอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็มของบ้าน ฮิๆ ตำแหน่งนี้มีที่บ้านนี้เพียงแห่งเดียว)ไปพบครูประจำชั้นของลูก ไปคุยกันภาษาครูด้วยกัน เพราะลูกสาวกลับมาบอกว่า เธอไม่ยอมเก็บหนังสือไว้ที่โรงเรียนตามที่ครูประจำชั้นบอก เธอจีบปากจีบคออธิบายว่า จะยอมได้งัย เดี๋ยวหนังสือสมุดหายใครจะรับผิดชอบ วันเสาร์อาทิตย์ครูก็ไม่ได้มาดูห้องเรียน (เออ เหตุผลพอฟังได้...)
คุณแม่บ้านกลับมาบอกว่า ครูของลูกค่อนข้างเจ้าระเบียบ แต่ก็โอเค ตกลงกันได้ คือเจรจาเกลี้ยกล่อมจนลูกสาวยอมเก็บหนังสือและสมุดที่โรงเรียนและครูประจำชั้นก็ยอมให้เอาหนังสือบางเล่มกลับบ้านได้ ชื่อหนังสือคือ"หนูอ่านเอง"(พบกันครึ่งทาง) แต่เพื่อความมั่นใจคุณแม่บ้านได้ไปหาครูอีกท่านซึ่งเคยสอนพี่สาวของอามีนาสมัยเรียน ป.1 ขอช่วยดูด้วยอีกทางหนึ่ง ท่านเป็นหัวหน้าสายชั้น ป.1 ด้วย
อามีนากลับมายิ้มกว้าง ดวงตามีประกายขณะเล่าให้ฟังว่าวันนี้มีครูใจดีเข้ามากอดและปลอบใจ บอกว่าลูกยังงั้นลูกยังงี้...
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็โอเค อามีนายอมไปโรงเรียนและสนุกกับการเรียน ปกติเธอชอบอ่านหนังสือมากครับ (ที่จริงอ่านไม่ออกหรอกครับ) แต่เปิดหนังสืออ่านไปตามจินตนาการ คนไม่รู้นึกว่าอ่านหนังสือเป็น แต่เธออ่านได้ปะติดปะต่อน่าฟัง (ชอบแอบฟังลูกอ่านหนังสือนะครับ)อัลหัมดุลิลละฮฺ
เป็นตัวอย่างที่ดีครับ ในการเรียนของลูก ผู้ปกครองกับโรงเรียนจะต้องมีการสื่อสารกันครับ เพื่อผลสัมฤทธิ์ของลูกครับ
นักเรียนป.1 กับครู ป.1 ต้องปรับตัวเข้าหากันสักระยะหนึ่งค่ะ ต้องมีปูมหลังที่ต่างกันมา
สวัสดีครับท่านอาจารย์ NONGYAO - CHAMCHOY
ขอบคุณอาจารย์NONGYAO - CHAMCHOY มากครับ good morning teacher ครับ
หนูอามีนา นี่เก่งจริงๆนะคะ มีความตั้งใจ แต่เมื่อเกิดการต่อรอง
ก็ยินดี
ท่าทางจะรักหนังสือมากนะคะ รักการอ่านแม้ยังอ่านไม่ได้
ความรักแบบนี้ ดีจังคะ
สวัสดีครับ
เมื่อ kn ไปโรงเรียน ไปพร้อมอา เพราะคุณอาเป็นครู
เราเคยต่อรองไหม
เคยสิ ต่อรองว่า วันนี้ขอลาป่วยนะ อยากอยู่กับบ้าน เดินไปมันเหนื่อย ^^"
ต่อรองด้วย ทางมันไกล ถ้ามีจักรยานนะ จะไปได้เร็วเลย ไม่ไปสายด้วย ^^"
เมื่อย้ายมา ป.1 ไปเองกับญาติด้วยการเดินไป เดินทุกวันสนุกสนานเดินไปกลับวันละ 2 กิโล เพราะเขาเป็นครู ลูกญาติก็เรียนชั้นเดียวกัน
ครูใหญ่ก็เป็นป้าสะใภ้
ครูประจำชั้น ป.1 ก็เป็นป้าญาติกัน
ขึ้นป.3 ก็คุณย่า(ญาติ)เป็นผู้สอน
ขึ้นป.4 คุณครประจำชั้นเป็นอาสะใภ้
ขึ้นป.5 คุณย่า(ญาติอีกท่าน)เป็นคุณครูประจำชั้น
ทั้งโรงเรียนมีแต่ ญาติ รอบด้านเป็นครู ^^"
นึกแล้วยังขำ อย่างกะโรงเรียนของบ้านเลย
โรงเรียนไม่ใหญ่ค่ะ แบบ กัมปงเล็กๆในรัศมี สาม-4กิโล ในชุมชน
แต่เพื่อน สู้เราไม่ได้เลย เรามาเองไม่ต้องมีใครมาส่ง ฮ่ะๆ
ความสนุกในวัยเด็ก
แต่ปู่ kn พายเรือมาส่งนะคะ เวลาน้ำขึ้น พายไปยิ้มไปมีความสุขที่สุด เพราะปู่พายเรือไปสอนดุอาไป สอนศาสนาไปด้วย สอนเรื่องอื่นไปด้วย ^^
อัสลามมุอะลัยกุม วะเราะมาตุลลอฮฺ วะบะรอกาตุฮฺ
เป็นโรงเรียนเล็กๆ รร.ลำบุหรี่พวง ชายแดนกรุงเทพ เกือบหลุดเขตที่เรียกว่าเมืองศิวิไล
เรียกได้ว่าภูธรเลยล่ะค่ะ พื้นที่ดั้งเดิมคือคนมาลายู มาจากปัตตานีในยุคหนึ่ง ที่แยกตัวจาก ริมคลองแสนแสบมาจับจองพื้นที่ห่างจากคลองแสนแสบ ราว 5 กิโลได้ จนขยายตัวขยายครอบครัวไปเรื่อยๆ
ไปยาก มาลำบาก มีแค่เดินเท้าจักรยานกับเรือ ไฟฟ้าเข้าไม่ทั่วถึง ถึงจะมี ก็ดับบ่อย จนคุ้นเคยกับคำว่า มันธรรมชาติที่สุด ตอนนี้พัฒนา รถเข้าถึง เรือหายไป คลองกลายเป็นแค่ทางระบายน้ำ - -" ทั้งกัมปงมีรถบ้านเดียว รับส่งไปโรงเรียนใหญ่ หรือไม่ก็เดินเอาไปขึ้นรถ ถนนใหญ่ ยุคนั้นไม่เรียกว่าลำบาก แต่เราคุ้นเคยและเคยชิน
ภูเขาที่เคยเห็นลิบๆ ของจังหวัดปราจีนบุรี นครนายก ก็ไม่เห็นแล้ว เพราะท้องฟ้าไม่ใส่เหมือนเช่นเคย
เศร้าจัง......
วันนี้ก็กลับไปบ้านที่นั่นมาค่ะ
ถึงมันจะเปลี่ยน ความรู้สึกว่าคือบ้านยังคงเดิม
ญาติผู้เป็นครูเกือบทุกคนเกษียรแล้ว ส่วนบางคนได้เป็น ผอ. ได้เป็นผู้บริหารมุสลิม ปีที่แล้ว ที่ผู้ปกครองต่างพาเด็กมาขอเรียน จนเกิดปริมาณที่จะรับได้ จากรับได้แค่ไม่กี่ร้อยคนก็กระโดดมาพันกว่าคน แต่ ญาติ ผอ. ก็รับไว้ทั้งหมด ถามว่าทำไม เขาตอบว่า เพราะคนลำบาก ต้องการความช่วยเหลือ เราช่วยเขาไว้ก่อนเดี่ยวเราก็จะได้รับความช่วยเหลือตามมา
เนื่องจากที่อื่นไม่อนุญาตให้เด็กคลุมฮิญาบ หากอยากคลุมให้ไปอยู่ที่เดียวกับพวกของเธอ ...เป็นคำที่บาดหัวใจที่สุด ของ kindness ที่ครูบริหารบางคน ยังแบ่งแยกกันเอง ในเรื่องศาสนา ทั้งที่มันคือกรุงเทพ และเป็นโรงเรียนสังกัด กระทรวงศึกษาธิการ คือโรงเรียนที่เป็นสถานแรกเริ่ม แต่กลับไม่เข้าใจรัฐธรรมนูญ กลับไม่เข้าใจถึงที่ในหลวงทรงตรัสไว้ว่าให้สามัคคีกัน .....
แล้วเด็กจะคิดอย่างไร ในเมื่อครูแม่พิมพ์เป็นเสียเอง
อัลฮัมดุลิ้ลลาจากที่นร.และผู้ปกครอง รวมตัวกันเองลูกมาฝากเรียน เพราะจะได้ละหมาด จะได้คลุมฮิญาบ จนโต๊ะเรียนไม่พอ ต้องมาขอยืมโต๊ะเรียน ของรร.เดิมที่ kindness เคยได้เรียนสมัยประถม อัลลอฮฺทรงให้ รร.ได้รับทุนบริจาคมากมาย ทำให้ได้จัดสร้าง อาคารเรียนเพิ่ม และได้มีห้องละหมาด ขนาดใหญ่เพิ่ม เด็กไม่ต้องเดินไปมัสยิด และได้เรียนศาสนาอิสลามเป็นวิชาพิเศษเพิ่มเติม
และตอนนี้ เข้าปีที่ 3 ที่ ญาติบริหารที่นี่ โรงเรียนนี้เลยใหญ่เป็นอับดับต้นๆของเขตไปแล้ว
และเด็กเฉพาะ โรงเรียนนี้เท่านั้น ได้เป็นนักเรียนพิเศษโค้วต้า "นักเรียนฟุตบอลสนาม ของ วรวีย์ มะกูดี " ค่ะ
วะอาลัยกุมุสสะลาม วะเราะฮฺมะตุลลอฮฺฮิวะบารอกาตุฮฺ
ช่วงที่อยู่กรุงเทพฯพักหนึ่ง(๒๐ ปีมาแล้ว) สมาคมยุวมุสลิมแห่งประเทศไทย(ย.ม.ท.)เคยไปจัดประชุมและอบรมเยาวชนในช่วงปิดภาคฤดูร้อนที่หนองจอกหลายครั้ง และผมก็ได้มีโอกาสไปร่วมหลายครั้งครับ คนหนองจอกน่ารักอัธยาศัยดีมาก คนเฒ่าคนแก่หลายท่านยังพูดภาษามลายูได้ ผมชอบไปฟังท่านๆเหล่านั้นเล่าเรื่องเก่าๆและผมได้เขียนบันทึกบทกวีที่ผุดขึ้นช่วงทำกิจกรรมที่หนองจอกไว้ที่ http://gotoknow.org/blog/writing2/91049
ผมมีรุ่นพี่รุ่นเดียวกันและรุ่นน้องที่หนองจอกหลายคน แต่แย่จังผมจำชื่อคนเหล่านั้นไม่ได้แล้วเนื่องจากขาดการติดต่อนานมาก ที่ยังจำก็ อ.ยะหฺยา โต๊ะมางี อีกคนก็บัง ฏอฮา และอับดุลอาซิซ ผู้น้องคนนี้เคยมาเยี่ยม มอย. เขาทำงานที่วามีย์ กทมฯครับ
...................................................................................
ผมแวะเข้าไปที่เว็บไซต์ของโรงเรียนลำบุหรี่พวงมาแล้วครับ อ่านประวัติความเป็นมาแล้วอดนึกถึงโรงเรียนที่ผมเคยอยู่ไม่ได้ การจะสร้างโรงเรียนขึ้นมาสักโรงหนึ่งนั้นไม่ง่ายเลย เมื่อมีขึ้นมาแล้วรุ่นหลังควรรักษาไว้ให้ดี พัฒนาให้เจริญขึ้น ดีขึ้นกว่ารุ่นก่อนๆ
ผมแวะไปดูรายนามกรรมการโรงเรียนพบว่าเป็นมุสลิมทั้งหมดเลย
:: คณะกรรมการโรงเรียน ::
1. นายบุดฮาน มีมูซอ ประธานกรรมการ
2. นายมาวิน ซากีรี กรรมการ
3. นายเกียรติศักดิ์ ศิริเวช กรรมการ
4. นางนงลักษณ์ ซากีรี กรรมการ
5. นายจรัล ซันอาลี กรรมการ
6. นายเอกราช บุญแสง กรรมการ
7. นายปรีดา ซำมัยญะ กรรมการ
8. นางวัฒนา ซำมัยญะ กรรมการ
9. นายสมนึก โซ๊ะมิน กรรมการ
10. นายประสาน สนิสุริวงษ์ กรรมการ
11. นายดรุณ เชาว์ไว กรรมการ
12. นายอิรฟาน ซากีรี กรรมการ
13. นางสุจิตรา สุขุมานันท์ กรรมการ
14. นางธัญญา ซากีรี กรรมการ
15.นางศิริลักษณ์ กสิโสภา กรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ
คณะกรรมการนักเรียน
1. เด็กชายณัฐวุฒิ มามะ ประธานนักเรียน
2. เด็กหญิง อินอาม สุขุมานันท์ ฝ่ายวิชาการ
3. เด็กชายธนากร รักษาเดช ฝ่ายรักษาความปลอดภัย
4. เด็กชายรุ่งโรจน์ โซ๊ะมิน ฝ่ายระเบียบวินัยในตนเอง
5. เด็กชายอัสรี่ มารแพ้ ฝ่ายรักษาความสะอาด
...................................................................................
พูดถึงเรื่อง "หิญาบ" นี่คงยากที่จะทำให้ต่างศาสนิกยอมรับได้โดยง่าย รวมถึงมุสลิมเองด้วยครับ
เนื่องจาก "หิญาบ" เป็นอาภรณ์ที่ถักทอขึ้นจากสายใยแห่งศรัทธา มันจึงไม่ถูกจริตกับความไม่ศรัทธาที่มีอยู่ รวมถึงความศรัทธาที่อ่อนแอด้วย
มีสตรีท่านหนึ่งเธอบอกว่า เธอเกลียดชุดหิญาบมาก เธอสารถาพว่า เธอไม่ทราบด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเกลียด จนต่อมาพระเจ้าได้เปิดหัวใจเธอให้เข้าัรับอิสลาม สตรีคนเดียวกันนี้ได้แต่งชุดหิญาบ และเธอบอกว่า นี่คืออาภรณ์ที่ทรงเกียรติที่ถูกตัดเย็บตามพระบัญชาของพระผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเป็นราชาแห่งมนุษยชาติ...
บทกวีที่ผมเขียนเป็นกำลังใจแก่น้องนักศึกษาวิทยาลัยครู (ว.ค.ยะลา) ลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ทางนำ เท่าที่จำได้นะครับ
ผิดด้วยหรือที่ฉันใส่ชุดหิญาบ
เธอจึงสาปแช่งฉันทุกแห่งหน
อีกทั้งหยามประณามฉันต่อผู้คน
หวังปี้ป่นฉันนี้ลงพริบตา
............................................................................
จำได้ท่อนเดียวครับ ไว้นึกได้จะมาบันทึกต่อนะครับ
.............................................................................
ขอบคุณคุณไคเนนสมากครับที่แวะมาให้ข้อมูลเพิ่มครับ
ผมชอบ "ชื่อ Blog " นี้จังครับ
"สวัสดีคุณครู" ประโยคง่ายๆแต่สื่อความหมายได้ดีครับ
อ่านเรื่อง อามีนา เลยพาลไปคิดถึง ลูกสาว อ.อีย์ (จารุวัจน์)ไปด้วยเลย เหมือนว่าจะคล้ายๆกัน
-------------------
มาทักทายอาจารย์และฝากความปรารถนาดีครับ
ฝากความระลึกถึง อ.ซุลกิฟลี และ อ.อับดุลเลาะฮ ด้วยครับ ชวนทั้งสองท่านมาเขียนบันทึกหน่อยครับ คิดว่า Tacit K ที่อาจารย์ทั้งสองมีน่าจะเป็นประโยชน์ต่อสังคมมาก
......................................................................................
อ.อาลัมครับ
ผมทางโทรศัพท์ด่วนเมื่อวานทราบว่า อ.อีย์ ประสบอุบัติเหตุ ต้องเข้าผ่าตัด ผมฝากไปเยี่ยม และฝากความห่วงใยไปให้อาจารย์ด้วยนะครับ
ขอให้ อ.อีย์ หายเร็วๆ
ครับ ตอนนี้ อ.จารุวัจน์ปลอดภัยแล้วครับ ขอขอบคุณแทน อ.จารุวัจน์ด้วยครับ
คนเก่งไม่กลัว แต่กลัวคนขยัน
ยิ่งเจอหนอนหนังสืออย่างน้องอามีนา ยกมือ ว่าอย่าพึงยอมแพ้ ต้องขยันเท่ากับเด็กป.1
ถ้าคุณแน่อย่าแพ้ป.1
น้องอาจจะติดภาพ โรงเรียนถุกเผา จนไม่อยากไว้หนังสือที่โรงเรียนเพราะรู้สึกเสียดายเวลาทรัพย์สินต้องถูกเผา
อืม...