น้ำส่าง

            สมัยเป็นเด็ก แม่ชอบซื้อน้ำที่บรรจุใส่ปี๋ป บรรทุกมาในรถลากน้ำ เป็นรถที่ต่อจากไม้เป็นสี่เหลี่ยม แล้วมีมือจับด้านหลังเวลาเข็นจะใช้วิธีให้คนเข็นอยู่ด้านหลัง แล้วออกแรงผลักรถไปข้างหน้า รถเข็นคันนึงบรรจุได้ 6 ปี๊ป คิดราคาน้ำเป็นรถคันละ 2 บาท สมัยนั้นแพงมาก นาน ๆ ครั้งที่บ้านจะมีเงินซื้อน้ำนี้กินชะที ส่วนมากก็ดื่มน้ำฝนที่รองใส่โอ่มังกรไว้

        น้ำที่ว่านี้ แถวภาคอีสานเขาเรียกว่า "น้ำส่าง" คือน้ำที่ไปเสาะหาตาน้ำที่อยู่ไกลจากชุมชน ผู้เขียนเคยถามแม่ว่าทำไมต้องไปขุดหาน้ำชะไกล หลังบ้านเราใกล้คอกหมูก้อมีตาน้ำนี่หนา แม่บอกว่าถ้าขุดใกล้ชุมชนจะได้น้ำที่ไม่สะอาด (ถ้าแม่เชื่อผู้เขียนมีหวัง ได้กินน้ำขี้หมูกันทั้งบ้าน นึกแล้วสยองยังไม่หาย อิอิอิอิ)

        บ่อน้ำส่างในภาษาอีสาน หรือที่เรียกว่าบ่อน้ำนั้น จะขุดเป็นบ่อลงไปลึก ๆ ปล่อยให้น้ำซึมออกจากชั้นใต้ดินที่อยู่ลึก ๆ แล้วใช้ไม้ซ่าว(ไม้ไผ่ด้ามยาว ๆ ผูกถังไว้ปลายไม้ ) หย่้อนลงไปตักน้ำที่อยู่ก้นบ่อลึก 

          ลักษณะของน้ำจะเป็นสีขาวขุ่น ๆ เหมือนน้ำซาวข้าว (น้ำล้างข้าวก่อนนำไปหุง) จะมีกลิ่นหอมจากไอดิน  หอมนุ่ม ๆ เหมือนน้ำมะพร้าวอ่อน แต่กลิ่นไม่แรงเท่าน้ำมะพร้าวอ่อน

           เดี๋ยวนี้คงหา "น้ำส่าง" ดื่มอีกไม่ได้แล้ว ขนาดน้ำฝนตกจากฟ้าแท้ ๆ ยังไม่สะอาดเลย นับประสาอะไรกับ "น้ำส่าง" ใต้ดิน