เสียงในใจช่วงอบรมครูระยะยาว By ครูปุ้ย
รวบรวมโดย ; ล.เล้ง เสียงกระดิ่งหยก
+ (เข้าอ่านงานทั้งหมดของ ล.เล้ง ที่นี่ค่ะ)
+(เข้าอ่านรายละเอียดอบรมครูโยคะระยะยาว ที่นี่ค่ะ)
ปุ้ย ครูรุ่น 8 เธอเป็นจอมมารร้าย ในสายตาคนที่ไม่รู้จักคุ้นเคย ด้วยมาดคุณนายไฮโซ (เพื่อนๆ เค้าว่ากันนะ เล้งไม่ได้ตั้งเอง) นิ่ง หยิ่ง ไม่สนใจมนุษย์ ทำให้เพื่อนๆ ร่วมสถาบันเข้าใจเธอผิดอยู่เสมอ มาดของเธอคล้ายๆ พิมพ์ลภัส ในเรื่องบ่วงหงส์ ละครหลังข่าวที่ช่อง 7
แท้จริงแล้ว ปุ้ยเป็น Encyclopedia เคลื่อนที่ของเล้ง อยากรู้อะไร กดปุ่มถามได้เสมอ หากเธอตอบไม่ได้ เธอจะเข้า ไป search ใน Google และ Wikipedia หรือโกดังหนังสือที่บ้านเธอ และจะหาคำตอบมาให้ได้ภายใน 24 ชั่วโมง
ประโยชน์อะไรจากการเรียนโยคะที่ปุ้ย เล่ามาเยอะแยะ เล้งจำไม่ได้เลย...ยกเว้น เรื่องเลิกทะเลาะกับสามี เพราะเอาเวลามาทำการบ้านส่งพี่อ๊อด...อันนี้เป็นรูปธรรม เห็นได้ชัดเจนมาก มิน่า...สามีเธอถึงสนับสนุนให้มาเรียนโยคะ และ ไม่เคยบ่น ไม่เคยว่าที่ต้องมารับมาส่ง ไม่ว่าจะกี่โมงกี่ยามก็ตาม
(ติดตามอ่านในบันทึกถัดไป)
++++++++++
ของปุ้ย เรียนครูระยะยาวรุ่นที่แล้วนี้เอง คือรุ่น 8 ตอนเรียนรู้สึกตื่นตา ตื่นใจได้ความรู้ลึกซึ้ง แบบหาที่ไหนไม่ได้ ของเขาเข้มเต็มรสชาติจริงๆ แถมเป็นเชิงวิทยาศาสตร์ไม่อ้างอิงไสยศาสตร์อีกต่างหาก ครูสอนแบบมีหลักการและเหตุผลไปหมด ช่วยปรับสมดุลบุคลิกภาพลูกผู้หญิงอย่างเราได้ดีเสียนี่กระไร(ที่ส่วนใหญ่จะชอบทำอะไรตามอารมณ์ เหมือนที่เขาว่าในโฆษณาแอร์ยี่ห้อหนึ่งไง)
ชอบไปเรียนมากๆ ไม่คิดอยากขาดเรียนเลย ฝึกปฏิบัติโยคะอาสนะและปราณายามะ ภายใต้การชี้นำของครูฮิโรชิ และครูฮิเดโกะก็ผ่อนคลายได้อารมณ์แบบ นิ่ง สบาย ใช้แรงน้อย และมีสติจริงๆไม่อิงนิยาย นอกชั้นเรียนก็รู้สึกได้ถึงความสงบของจิตใจ ความคิด(เอง)ช้าลง มีความสุขุม ลุ่มลึก เยือกเย็นมากขึ้น ความเขม็งเคร่งเครียดและเหนื่อยล้าก็ลดลงอย่างกับโกหก เรื่องที่ไม่สำคัญแล้วคิดไปเองว่าสำคัญชวนให้คิดให้เครียดก็พลันกลับไม่สำคัญเท่าที่เคยเป็น ตอบสนองกับมันช้าลง น้อยลง บางครั้งก็ปล่อยวางมันลงได้ (ได้บ้างไม่ได้บ้างก็ยังดีกว่าแทบไม่วางเลยอย่างที่เคยเป็น)
ที่พี่เละ แกว่า เป็นพวก(คน)กัดไม่ปล่อย ที่ผู้อื่นพอจะสังเกตเห็นได้ก็เห็นจะเป็นเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับคนรอบข้างโดยเฉพาะ....ทะเลาะกับสามีน้อยลง เหล่านี้มีเหตุปัจจัยนอกเหนือจากการเปลี่ยนไปของพฤติของจิตดังที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้น ก็คือหลักสูตรที่เข้มข้น เรียนหนัก เหนื่อย (ไม่ได้ตั้งใจขู่ให้กลัว แต่จะบอกว่าเกินคุ้มกับเงินที่จ่ายไปต่างหาก) ที่สำคัญคุณครูประจำชั้นชื่อว่าครูพี่อ๊อดแกให้การบ้านเยอะ จะหาเวลาที่ไหนไปทะเลาะกับสามีกันล่ะ... ก็ดีไปอีกแบบ
ปุ้ย จินดาพร ครูรุ่น 2008
++++++++++++++++++
อันนี่คนสุดท้ายแล้วจริงๆ เกือบๆ จะถูกตัดทิ้ง เพราะเล้ง เหนื่อย เอ้ย! หมดเวลาส่งต้นฉบับ ตาเห็นใจว่าเธอเป็นคน ดูแล website ให้สถาบัน ก็เลยยอม ให้เธอเป็นคนสุดท้าย
แตง เป็นครูโยคะรุ่นเดียวกับ ปุ้ย คือรุ่น 8 น้องนุชสุดท้อง เธอเรียนไปก็นอนไป เพื่อนๆ สงสัยว่าเธอไปอดหลับอดนอนมาจากไหน จนตอนหลังมารู้ว่า เธอมีสิ่งแปลกปลอม อยู่ในสมอง ก็เลย ให้อภัยเธอไป แตงเรียนจบนาฏศิลป์ มีความสามารถในการร้องรำทำเพลงเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่ที่แปลกก็คือ ทำไมเด็กนาฏศิลป์ ถึงเก่งคอมพิวเตอร์ เด็กบัญชีอย่างเล้ง ยังงง งง...
